Steeds meer mensen in het Westen keren de Joden de rug toe [Giulio Meotti]

obama-gorellPresident Barack Obama en premier Benjamin Netanjahoe kunnen het nog steeds niet goed met elkaar stellen. Hoe zou dat nou komen? [cartoon van Bob Gorell van 25 mei 2011- bron]

De Israëlische premier Benjamin Netanyahu zal voor de derde keer het Amerikaanse Congres toespreken. Enkel Winston Churchill als buitenlandse leider was het gegund om driemaal op Capitol Hill te spreken. President Obama en minister van Buitenlandse Zaken Kerry zullen Netanyahu voor die gunst berispen door hem te weigeren te ontmoeten tijdens zijn reis.

Tussen Bibi en Barack heerst pure minachting. George Will, columnist van The Washington Post, noemde Netanyahu ‘de anti-Obama’, de nemesis van de Amerikaanse president. Het Israëlische dagblad Maariv gaf commentaar op de manier waarop de Obama-regering consequent de delegatie uit Jeruzalem ontvangt: “Er is geen oefening in het vernederen die de Amerikanen niet hebben uitgeprobeerd met de premier en zijn entourage. Bibi krijgt in het Witte Huis dezelfde behandeling als de president van Equatoriaal-Guinea.”

“Een pijn in de aa..” is de manier waarop Obama Netanyahu beschrijft. Obama werd eens gefotografeerd met zijn schoenen op de tafel in de Oval Office terwijl hij aan de telefoon Netanyahu berispte voor het bouwen van een paar huizen voor ‘de kolonisten’. Wanneer Obama Israël bezocht, twee jaar geleden, omarmde hij President Peres, maar schudde enkel handen met Netanyahu. Een deskundige op het gebied van lichaamstaal, Tonya Reiman, zei dat Obama ‘in zijn ogen enkel een blik van minachting’ toonde voor Netanyahu.

En tijdens een vorig bezoek van Netanyahu aan Washington, weigerde de Israëlische minister-president te capituleren voor het verzoek van het Witte Huis om het onderhandelingsproces met de Palestijnse Arabieren te hervatten. Obama stond op en zei: “Ik ga dineren met Michelle en de meisjes.”

Maar deze menselijke minachting onthult tevens strategisch politieke implicaties. Geen enkel ander land is zo geïnteresseerd in het beschermen van het bestaansrecht van Israël als de Verenigde Staten, die vaak anti-Israël resoluties in de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties blokkeren. De Israël-Amerika as domineerde de internationale scène sinds 1948 tot op vandaag. Toch, lijkt de neo-isolationistische Obama Israël niet als een kostbaar goed te zien, maar als een probleem dat moet beheerd of opgelost worden.

Er is eveneens een crisis aan de gang tussen de Europese Diaspora* en Israël. De leiders van de Franse Joodse Gemeenschap, doodsbang na het bloedbad in de kosjere supermarkt en andere afschuwelijke gevallen van Judeofobia, konden de uitnodiging die door Netanyahu werd aangeboden om te emigreren naar Israël, niet bijster appreciëren en een einde te maken aan de martelgang van de ‘ballingschap’ in Europa, in het Hebreeuws de ‘galut‘ genoemd.

[* Ook een Joodse delegatie uit België die onlangs Jeruzalem bezocht, maakte haar beklag omtrent de oproep van premier Netanjahoe aan de Franse Joden om massaal naar Israël te immigreren en vertelde aan Israëlische officiële regeringsambtenaren dat dergelijke uitspraken “gevaarlijk zijn voor de Joden”, dat zij tevens “negatieve percussies kunnen hebben voor de Joodse gemeenschappen [in de Diaspora]” en dat “islamitische extremisten denkbaar kunnen verstouten en zelfs tot meer geweld zouden leiden”; Brabosh.com]

In de Wall Street Journal schrijft Bret Stephens dat “het voor de Franse Joden tijd is om de koffers te pakken.” Het klopt dat  Israël zal profiteren van deze nieuwe golf van alyah. Maar Jeruzalem zal ook een pijler verliezen in haar relatie met Europa, de aanwezigheid van sterke Joodse gemeenschappen in een continent waarin anti-semitisme een facelift heeft gekregen.

Europa wordt ernstig geplaagd door Israëlofobia. De voormalige Nederlandse minister van Economie Herman Heinsbroek gaf net een interview waarin hij argumenteerde dat het een goede zaak zou zijn om de Joden van Israël te verhuizen naar de Verenigde Staten: “Het is een historische fout geweest de Joden een eigen staat te geven midden tussen de Islam”. Dit is ook de mening van de meerderheid van de Europeanen.

Toen de Duitse academische August Rohling, tegen het einde van de negentiende eeuw, zei dat de Joden burgerrechten moesten worden gegeven, maar dat het noodzakelijk was om hen uit het politieke leven te bannen, hielp hij de scène op te stellen voor toekomstige, afschuwelijke vervolgingen. Vandaag tracht het Westen hetzelfde te doen door Israël de rug toe te keren. Een paar dagen geleden verdween de Joodse staat uit de nieuwe atlas van Harper Collins, de grootste uitgeverij in de Engelse taal in de wereld.

abondDe progressieve isolatie van Israël in de internationale fora heeft ertoe geleid dat de cultuur van rechten opgericht door het Judaïsme, nu gebruikt wordt tegen de Joden, van het Verdrag van Genève tot aan de beschuldigingen van “misdaden tegen de menselijkheid”.  Het Internationale Hof van Justitie heeft zojuist een onderzoek geopend dat Israël in het dok zou kunnen slepen.

De spreekwoordelijke traagheid en bijziendheid van de Nederlandse rechters verdwijnt van zodra het gaat om de Joodse staat (het Hof heeft eerder Jeruzalem veroordeeld voor het bouwen van een Veiligheidsmuur om zich te verdedigen tegen terroristische aanslagen.)

In maart, zal William Schabas zijn langverwachte VN-rapport presenteren over de recente Gaza-oorlog. Het zal geen mooi verslag worden voor Israël. Ondertussen prijken de terroristen van Hamas niet langer op de zwarte lijst van de Europese Unie en  kunnen zij ongestoord de ‘heroïsche’ steekpartijen opeisen jegens Joodse pendelaars in Tel Aviv.

Als deze trend zich doorzet, zal de Joodse Staat over een paar jaren worden behandeld als een ‘schurkenstaat’. Zoals Noord-Korea. Het gif van de haat circuleert in deze internationale wrok. Overal in het Westen werd de realiteit van de Joodse staat in de obscuriteit geduwd, wachtend op de verdwijning van deze kwetsbare enclave die louter zal beschouwd worden als een ongeval in de geschiedenis.

door Giulio Meotti


in een vertaling van Brabosh.com naar een artikel in Arutz Sheva van 25 januari 2015


meotti-boekDe auteur Giulio Meotti, een Italiaanse journalist verbonden aan het dagblad Il Foglio, schrijft een twee-wekelijkse kolom voor Arutz Sheva. Zijn artikels verschijnen om de regelmaat in verscheidene publicaties zoals The Wall Street Journal, Frontpage, Commentary e.a.

Hij is de auteur van het bekende boek “A New Shoah” (2008), waarin een onderzoek werd gedaan naar de persoonlijke verhalen van Israël’s slachtoffers van de terreur, gepubliceerd bij uitgeverij Encounter. Onlangs publiceerde hij een nieuw boek omtrent het Vaticaan en Israël onder de titel “The Vatican Against Israel: J’accuse” (2013) uitgebracht bij Mantua Books. Lees hier een interview met de auteur omtrent zijn laatste boek.

Advertenties

Achtergronden bij aanval van Israëlische Luchtmacht op Hezbollah konvooi [Missing Peace]

Jihad-Mugniyeh1Hezbollah commandant Jihad Mugniyeh poseert voor een poster van zijn vader Imad Mugniyeh. Beiden zijn door Israel geliquideerd [foto bron: Missing Peace]

Op zondag 18 januari 2015 viel de Israëlische luchtmacht een Hezbollah konvooi aan in de buurt van Kuneitra even over de grens met Israel op de Golan Hoogvlakte. UNDOF militairen in het gebied zagen twee Apache helikopters die zogenaamde ‘Hellfire’ raketten afvuurden op twee Hezbollah Jeeps. Kort daarvoor waren twee onbemande vliegtuigen in het gebied waargenomen.

Bij de IAF aanval werden zes prominente leden van Hezbollah en zes leden van de Iraanse Revolutionaire Garde (IRCG) gedood. Onder hen waren de commandant van Hezbollah in Zuid Libanon en de Golan, Jihad Mugniyeh en Mohammed Ali Allah Dadi, een generaal van de IRCG.

Jihad Mugniyeh was de zoon van Imad Mugniyeh een van de meest gezochte terroristen ter wereld totdat hij werd geliquideerd door de Mossad in 2008. In 2014 werd Jihad benoemd tot commandant van Hezbollah. Kort daarop signaleerde de IDF een opmerkelijke verbetering in de operationele capaciteiten van Hezbollah in Libanon. Jihad’s missie was om Hezbollah te prepareren voor de volgende confrontatie met Israël.

De IAF-actie was opmerkelijk om twee redenen. Ten eerste had men klaarblijkelijk de beschikking over exacte informatie over de bewegingen van de Hezbollah commandanten. Ten tweede omdat Israël enorme risico’s nam toen besloten werd om het konvooi aan te vallen.

De regering in Jeruzalem riskeerde daarmee een oorlog met Hezbollah en Iran. De spanning aan de noordgrens was dan ook te snijden na de aanval. De Israëlische televisie ging direct over tot de wijze van berichtgeving die men ziet in het geval van oorlog en ook de IDF nam allerlei maatregelen die duidden op voorbereidingen op een komende confrontatie.

Op de wegen naar de noordgrens werden konvooien tanks en pantservoertuigen waargenomen en sommige wegen langs de grens waren gesloten voor burgerverkeer. De vraag dient zich aan waarom Israël deze risico’s nam? Reuters en andere persbureau’s berichtten dat Hezbollah met Iraanse hulp het grensgebied op de Golan Hoogvlakte wilde gebruiken voor het installeren van raketten.

De logica daarachter was dat aanvallen vanaf de Golan Hoogvlakte voor Hezbollah niet het risico van een oorlog in Libanon zouden inhouden. Dat zou de aanwezigheid van voorname Hezbollah commandanten en de leden van de Iraanse Revolutionaire Garde in het konvooi verklaren. Er is echter nog een andere voor de hand liggende reden waarom Israël besloot om in te grijpen.

In het begin van december 2014 besloten twee groepen rebellen in reactie op het intrekken van Amerikaanse steun zich aan te sluiten bij de Islamistische Staat. Het ging om de Yarmouk Martelaren Brigades en Het Vrije Syrische Leger. Beide groepen zijn ook te vinden in het grensgebied met Israël op de Golan Hoogvlakte.

Voor Iran en Hezbollah was deze ontwikkeling onverteerbaar gezien de eigen aspiraties in Syrië. Vooral de positie van de Yarmouk Brigades in de bufferzone waar voorheen de UNDOF gestationeerd was totdat men vluchtte in september vorig jaar, was niet acceptabel voor Hezbollah. Het idee dat de Islamitische Staat de grens met Israël zou controleren stond haaks op de aspiraties van Iran en Hezbollah. Iran besloot daarop om in te grijpen en om de controle van Hezbollah in het gebied uit te breiden.

Voor Israël is de dreiging van Hezbollah en Iran momenteel veel groter dan die van de Islamitische Staat en haar bondgenoten. Hezbollah beschikt over meer dan honderdduizend raketten die alle gebieden in Israël kunnen bereiken. Verder wordt algemeen aangenomen dat Hezbollah nu over geleide lange afstandsraketten beschikt. Iran werkt volgens Israël aan een kernwapen en heeft herhaaldelijk aangegeven te streven naar de liquidatie van de Joodse staat.

De situatie in het grensgebied met Israël in Syrië was voor Iran een unieke gelegenheid om de invloedssfeer uit te breiden en om Israël alsnog mee te slepen in de oorlog in Syrië. Tot nu toe was Israël er in geslaagd om een betrekkelijke rust aan de grens met Syrië te handhaven. In gevallen waarbij Israëlische posities werden beschoten vanuit Syrië reageerde de IDF met een uiterst beperkte tegenactie.

De aanwezigheid van Iraanse raketten en Hezbollah troepen op de Golan Hoogvlakte zou voor Israël een dramatische verandering betekenen en was dan ook onacceptabel voor de regering in Jeruzalem. Dit verklaart waarom Israël het risico nam op een nieuwe oorlog met Hezbollah. Zowel Iran als Hezbollah hebben aangekondigd dat Israël een zware prijs zal betalen voor de aanval. Voorlopig lijkt het er echter op dat geen van de partijen geïnteresseerd is in een nieuwe oorlog.

door Missing Peace [bron]