Europa trekt enkel aan de alarmbel wanneer niet-Joden door jihadisten worden vermoord

spooner-jewish1“Ani Yehudi” (Ik ben een Jood)
Iedereen is weer weg en de Europese Joden? Die staan er zoals steeds weer alleen voor

[cartoon van John Spooner; galerij]

Dozijnen diplomaten evenals verscheidene leden van de Europese Commissie zijn op woensdag 21 januari 2015 te Brussel samengekomen om de 17 slachtoffers te herdenken die omkwamen tijdens de vreselijke aanslagen in Parijs van twee weken geleden. De herdenkingscermonie vond plaats in een Joods gebouw van de Europese Unie te Brussel en werd georganiseerd door de European Jewish Association (EJA), de grootste federatie van Joodse organisaties en gemeenschappen in Europa.

je-suis-juif4Tijdens de ceremonie benadrukte Frans Timmermans, voormalig Nederlands minister van Buitenlandse Zaken en sinds 1 november 2014 eurocommissaris en eerste vicevoorzitter van de Europese Commissie, de noodzaak om het antisemitisme te bestrijden.

Timmermans trachtte de Joden gerust te stellen die nog beduusd zijn van de aanslag op de kosjere supermarkt Hyper Casher in Parijs waarbij op 9 januari jl. vier Joden koelbloedig werden geëxecuteerd en twee dagen voordien twee Joden werden vermoord in de kantoren van het weekblad Charlie Hebdo. In het totaal werden aldus 6 Joden vermoord op een totaal van 17 slachtoffers. Zij werden enkel vermoord omdat ze Joods zijn.

De andere slachtoffers werden vermoord omdat ze of medewerkers waren van een weekblad dat, althans volgens de radicale politieke Islam, bij herhaling de Profeet Mohammed had afgebeeld en beledigd of omdat ze ordehandhavers waren die hun dienst uitoefenden conform de principes van de Franse democratische republiek. Zo werden tevens 2 veiligheidsagenten en 2 politieagenten geëxecuteerd door de Franse jihadisten.

Eurocommissaris Timmermans:

“Wij hebben de morele en politieke plicht om zo spoedig mogelijk een situatie te creëeren waar niet één Jood in Europa de aandrang voelt om Europa te verlaten omdat hij of zij geen toekomst voor hen ziet op dit continent. Als er geen toekomst is voor de Joden in Europa, is er geen toekomst voor Europa. De Joden van Europa wegnemen is onze ziel wegnemen.

Het antwoord dat we thans de Europese Unie en Europese integratie noemen was een antwoord op deze dreiging. Dat is de reden waarom wij de Europese integratie hebben, niet om economische redenen maar om te voorkomen dat de fouten die wij als Europeanen wij collectief in het verleden hebben gemaakt.

70 jaar na de bevrijding van Auschwitz, moet het onze grootste plicht zijn om te voorkomen dat de geesten en de demonen van het verleden terugkeren. Laten we dit doen voor de slachtoffers die vielen in Parijs als gevolg van de haat.”

Pierre Sellal, de vertegenwoordiger voor Frankrijk aan de Europese Unie, verwierp het anisemitisme in zijn land en erkende dat de aanslag in Hyper Cacher wel degelijk verschilde van de andere twee aanslagen in Frankrijk:

“Journalisten werden vermoord omdat zij journalisten waren, cartoonisten werden vermoord omdat zij cartoonisten waren, maar Joden werden vermoord enkel en alleen omdat ze Joden waren. De tijd is aangebroken voor actie en mobilisering om de Joodse gemeenschap te beschermen.”

Rabbijn Menachem Margolin, directeur-generaal van de EJA, bedankte de officiële vertegenwoordigers voor hun komst maar klaagde erover dat leiders van de Europese Unie “enkel wakker worden wanneer niet-Joden worden vermoord”:

”Waarom nu? Was de terreuraanslag in Toulouse niet genoeg? Was de terreuraanslag in het Joodse Museum niet genoeg? Zijn de honderden antisemitische aanvallen van het afgelopen jaar nietgenoeg ovoor de Europese leiders om samen te komen en hun verantwoordelijkheden op te nemen? Wat gaat er nu gebeuren?

Terwijl de motivatie van de twee gebroeders die de journalisten van Charlie Hebdo vermoordden, officieel gebeurde als weerwraak, zijn er vandaag 3 miljoen Joden in Europa, zijn er duizenden synagogen, kleuterscholen, Joodse scholen, kosjere supermarkten, musea, gemeenschapscentra die allen dagelijks bedreigd worden om geen enkele andere reden dan omdat ze Joods zijn.”

‘Geef ons wapens!’
Enkele dagen geleden lanceerde rabbijn Menachem Margolin van de European Jewish Association (EJA) een oproep aan de landen van de Europese Unie om hun wetgeving aan te passen en een speciale vergunning uit te reiken aan Joodse mensen om wapens te dragen. In een brief schreef hij: “We hereby ask that gun licensing laws are reviewed with immediate effect to allow designated people in the Jewish communities and institutions to own weapons for the essential protection of their communities, as well as receiving the necessary training to protect their members from potential terror attacks.”

Armed and dangerous
Armed and dangerous

Een voorzichtige soortgelijke oproep deed overigens ook hoofdredacteur van het Antwerpse maandblad Joods Actueel Michael Freilich in een interview van 16 januari jl. met ATV, de Antwerpse locale omroep. Echter, sommige Joden waren hier blijkbaar allesbehalve gelukkig mee.

De overwegend Franstalige CCOJB, de organisatie die 39 Joodse organisaties en gemeenschappen van België vertegenwoordigt, achtte het zelfs nodig een persbericht te verspreiden waarin zij zich uitdrukkelijk distancieerden van de oproep van rabbijn Margolin.

Maurice Sosnowski, de tegenwoordige voorzitter van de CCOJB, zei hierover:

“Nous tenons, dans les termes les plus clairs, à nous distancier des déclarations aussi irresponsables que ridicules du Rabbin Menachem Margolin, Président de l’EJA. Celui-ci réclame auprès des autorités des Etats Membres de l’Union Européenne la modification des législations afin de permettre ‘à un maximum de juifs de disposer d’une arme‘”.

margolin-timmermans2Nederlands ex-minister van Buitenlandse Zaken en tegenwoordig eurocommissaris Frans Timmermans en rabbijn Menachem Margolin, directeur-generaal van het EJA, ontsteken enkele kaarsen ter nagedachtenis van de slachtoffers in Parijs van 7-9 januari 2015 [bron foto: EJA]

door Brabosh.com

Advertenties

Vervolging van de Europese Joden en de relatie tussen waanzin en jodenhaat

french jews toulouseFranse Joden leven in angst sinds de aanslag van 19 maart 2012 in Toulouse waarbij vier Joden, drie kindjes en een rabbijn,  koelbloedig werden geëxecuteerd door jihadist Mohammed Merah, en dat enkel en alleen omdat zij Joden waren…

Voor West-Europa lijkt het een sociologische wetmatigheid. Zodra joden in de verdrukking komen wordt dit opgevolgd door massale sociale ontwrichting of interstatelijke oorlog. “Joden zijn de kanarie in de kolenmijn”, klinkt het vaak. Maar wat zou het werkende mechanisme achter deze waarheid kunnen zijn?

Europa’s joden leefden eeuwenlang bij de genade van de vorsten van hun (gast)land. In die zin was het een weerloos volk. Maar de joodse weerbaarheid die Israel heden vertaalt heeft wel degelijk een precedent. In het oude testament valt uit meerdere passages op te maken dat de Israëlieten die Egypte verlieten, de Sinaï doorkruisten, het land van Kanaän veroverden en vervolgens het koninkrijk van David stichtten over een minstens zo hoge strijdbereidheid en een zelfs grotere strijdkundigheid beschikten dan omringende volkeren (p. 472).

Deze traditie werd voortgezet tot 37 v.c., toen er na 103 jaar een einde kwam aan de onafhankelijke Hasmonese dynastie. Tijdens deze periode hadden zelfs Egyptische koningen joodse huurlingen in dienst. Daarbij waren het ook de joden die tot twee maal toe (66-70 n.c. & 132 – 135 n.c.) de grootste opstand tegen het Romeinse rijk ooit startten.

Dit kwam de Romeinen duur te staan, maar de joden delfden het onderspit. Generaal Vespasianus en zijn zoon Titus verwoestten Judea. Zie hier voor een mooie BBC docu vanuit zowel Romeins als joods perspectief. Keizer Hadrianus hernoemde het gebied vervolgens tot de Syrische provincie Palestina, naar een oude vijand van de Israëlieten, de Filistijnen.

Deze semantische trap na gold als wraak en een verdere poging de joodse connectie met de regio ongedaan te maken. Honderdduizenden joden stierven tijdens deze oorlog en de overlevenden raakten verspreid over heel west-Europa, oost-Europa en noord-Afrika. Enkele joodse soldaten dienden nog in de Romeinse strijdkrachten totdat ze hieruit in 410 n.c. en 439 n.c. werden verwijderd door de christelijke keizer Theodosius II.

Tijdens dit proces zei het joodse volk haar strijderstraditie tot 1948 vaarwel, en geef ze eens ongelijk. Ze leefden verspreid, zonder politieke structuur, gemarginaliseerd en bij de genade van hun vorsten. Het etaleren van strijdbaarheid zou hen alleen maar nog minder gewild maken. Laag blijven werd hun devies. De bestudering en beoefening van hun godsdienst hun sociologische bindmiddel.

Geassimileerde joden dienden tijdens de tweede helft van de 19e en eerste helft van de 20ste eeuw wel in de legers van Europese natiestaten, maar deden dit altijd nadrukkelijk als geassimileerde landgenoten, niet als joden. Dit nam de eeuwenoude wantrouw jegens hen overigens niet weg; zie bijvoorbeeld de Franse Dreyfus affaire.

De verdrijving van Europese joden
Sinds hun verdrijving door de Romeinen uit het joodse thuisland Judea, zijn joden ook meermaals uit hun nieuwe samenlevingen geknikkerd. Vanaf de tweede helft van de middeleeuwen zagen deze verdrijvingen er ongeveer als volgt uit (*).

expulsion

In het Britse geval waren de valse aanklachten die tot de uitzettingen leidden vaak die van rituele kindermoord, het vergiftigen van waterbronnen, het verspreiden van de Plaag en het misbruiken van hosties. Deze aanklachten waren dus redelijk indicatief voor de waanzin die destijds de norm was. Aanklachten tijdens andere verdrijvingen weken hier weinig vanaf.

Iets dat tijdens deze, maar ook tijdens alle andere perioden bijdroeg aan het anti-joodse sentiment was hun veronderstelde reputatie als woekeraars. De joodse traditie staat, in tegenstelling tot de christelijke en islamitische, renteheffing toe. Aangezien joden werden buitengesloten van de meeste andere gilden, werden geldzaken hun professie.

Hier werd inderdaad geld aan verdiend, maar wat nog altijd vaak over het hoofd gezien wordt is dat joden overgeleverd waren aan de belastingheffende willekeur van hun vorsten. Koning Edward bijvoorbeeld, die de Britse uitzetting initieerde, hief zonder toestemming van zijn parlement gigantische belastingen over de inkomsten van joden. De “onheilige” rente, geheven door joden, hield de vrome vorst rijk.

De Spaanse uitzetting van joden in 1492 luidde de inquisitie in, en daarmee een van de meest bloedige en waanzinnige periodes uit de christelijke geschiedenis. Ook de nationaal-socialistische jodenhaat van de jaren 30 ging, zoals bekend, gepaard met algehele waanzin.

Lees hier verder het artikel van Spartacus dat op 22 januari 2015 werd gepubliceerd op de Nederlandse blog Geen Stijl.

met dank aan A & B voor de hint.

Waarom 10.000 Franse Joden dit jaar zullen immigreren naar Israël +video


Why 10,000 French Jews Will Move to Israel This Year

In Frankrijk leven momenteel ca. 478.000 Joden en het land heeft daarmee de grootste Joodse gemeenschap in Europa en op de Verenigde Staten en Israël na de grootste in de hele wereld.

Welke veranderingen hebben er zich binnen de Joodse gemeenschap van Frankrijk afgespeeld sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog? Journalist Jason Bellin van The Wall Street Journal zocht het voor u even uit.

Deze videodocumentaire werd op 15 januari 2015 online gebracht.