John Kerry wil dat Israël 80.000 Palestijnse vluchtelingen accepteert in ruil voor vrede

kerry-nitwit

De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry heeft blijkbaar nog altijd de hoop niet opgegeven om het vredesproces te hervatten. Achter de schermen onderhandelt Kerry nog altijd tussen de twee strijdende partijen in de hoop hen terug rond de onderhandelingstafel te krijgen.

Eén van de peilers in het eisenpakket van de Palestijnse Autoriteit is het zogenaamde ‘recht op terugkeer’ van de Palestijnse vluchtelingen van 1948 (en 1967) naar Israël. De voorbije weken heeft John Kerry PA-president Mahmoud Abbas gevraagd in te stemmen met het idee dat Israël 80.000 vluchtelingen zou opnemen als deel van een finaal vredesakkoord. Dat voorstel is gelijkaardig aan dat van de oud-president Bill Clinton in 2000. Abbas zou dat aantal van ‘terugkerende’ Palestijnen willen optrekken tot 200.000.

Olmert's 2-statenoplossing
Olmert’s 2-statenoplossing

In Israël’s vredesvoorstel uit 2008 dat destijds door oud-premier Ehud Olmert werd onderhandeld met Mahmoud Abbas beloofde Israël 94% van de Westelijke Jordaanoever aan de Palestijnen geven, plus de controle over de Arabische gebieden van Oost-Jeruzalem en een symbolische terugkeer van ca. 5.000 vluchtelingen.

Israël zou zich terugtrekken uit het grootste deel van de Westelijke Jordaanoever en ‘Oost’ Jeruzalem, waardoor meer dan 60.000 Joodse kolonisten ontworteld zouden worden. Net zoals alle andere voorstellen werd ook Olmert’s vredesplan uiteindelijk door de Palestijnen verworpen.

In feite gaat het om nakomelingen van ca. een half miljoen Arabische vluchtelingen die tussen 1947 en 1949 zijn gevlucht. De Arabieren zelf halen cijfers aan van 800.000 tot ruim 1 miljoen. Echter sinds de status van de Palestijnse vluchtelingen door de VN erfbaar werd gemaakt is hun aantal exponentieel blijven toenemen ook en vooral omdat de Arabische landen waar de meeste vluchtelingen verblijven, weigeren de Palestijnen te integreren in hun landen.

Thans, bijna 67 jaar later, geeft de UNRWA, de VN-vluchtelingenorganisatie alleen voor Palestijnen, aan zowat 5 miljoen vluchtelingen dagelijks brood, scholing, gezondheidszorg enz. die wordt betaald door de internationale gemeenschap.  Het gaat hier volgens de UNRWA om gevluchte Arabieren uit de periode van 1 juni 1946 tot 15 mei 1948. In 1950 zorgde de UNRWA reeds voor 750.000 vluchtelingen, echter de mythe van de Palestijnse vluchtelingen is sindsdien blijven aanzwellen.

Volgens Mahmoud Abbas zijn het er in werkelijkheid 6 miljoen, Al-Awda, de organisatie voor recht op terugkeer, heeft het over 7,2 miljoen, Dr. Esam Udwan, een expert op het gebied van vluchtelingenzaken, sprak zelfs van acht miljoen en afhankelijk van de bronnen, worden zelfs cijfers genoemd tot 16 miljoen Palestijnen die in aanmerking komen voor dat ‘recht op terugkeer’ of toch minstens compensatie willen krijgen van Israël in ruil om aan dat ‘recht’ te verzaken.

Israël’s minister van Buitenlandse Zaken Avigdor Lieberman heeft op zondag 9 januari andermaal het voorstel van Kerry verworpen en vertelde dat hij niet van plan is om ook maar één enkele Palestijnse vluchteling in Israël toe te laten. Ook premier Netanjahoe verwierp afgelopen woensdag 7 januari het idee en zei dat hij niet eens akkoord zou gaan om “een symbolische acceptatie van het zogenaamde recht op terugkeer.”

De vluchtelingenkwestie, samen met de kwestie van de grenzen van een toekomstig staat, Israël’s veiligheid, de status van Jeruzalem en de erkenning van Israël als ene Joodse staat, zijn de belangrijkste thema’s doe de Verenigde Staten zullen behandelen in een rapport dat een van de komende weken zal op tafel worden gelegd dat moet dienen als basis voor verdere onderhandelingen tussen Israël en de Palestijnen.

In praktisch alle Arabische landen van het Midden-Oosten worden de zogenaamde “Palestijnse vluchtelingen” paspoorten geweigerd en het burgerschap ontzegd in de landen waar zij, hun vaders en hun grootvaders zijn geboren. Het doel daarvan, afgezien van racisme en een gebrek aan elementaire menselijkheid, is sinds 1948 steeds hetzelfde gebleven – de politisering van de Palestijnse vluchtelingenkwestie:

“… de Arabische landen willen het Arabische vluchtelingenprobleem niet oplossen. Ze willen het bestendigen als een open zweer, als een belediging voor de Verenigde Naties en als een wapen tegen Israël. De Arabische leiders kan het geen barst schelen of deze Arabische vluchtelingen leven of sterven.”

Die uitspraak dateert van augustus 1958 en komt van Ralph Galloway, de voormalige directeur van de UNRWA, een aparte vluchtelingenorganisatie van de VN enkel voor ‘Palestijnen’. Galloway wist waarover hij sprak. Hij raakte behoorlijk gefrustreerd nadat hij geconfronteerd werd met de hardnekkige onwil van de Arabische buurlanden om de Arabieren, die tijdens de Israëlische onafhankelijkheidsoorlog weggevlucht waren uit het Brits Mandaat voor Palestina, behoorlijk op te nemen en te integreren in hun samenleving.

Samen met Lily Allen zingen we vrolijk: “Fuck You” [Rot toch op John Kerry!]”

door Brabosh.com