Frankrijk: Solidariteit met journalisten maar niet met Joden [Elliott Abrams]

juif-de-franceJe suis Juif de France: ‘Ik ben een Jood van Frankrijk’
[The Jewish Press Foto van de Dag -Yonatan Sindel/Flash 90]

De massale mars in Frankrijk op zondag was in vele opzichten een prachtig gezicht en vertegenwoordigde Frankrijks afwijzing van inspanningen om de vrijheid van meningsuiting te verpletteren en in het bijzonder de kritiek op Islam te verbieden.

Maar in aanvulling op de alomtegenwoordige ‘Je suis Charlie’ slogans, zou het leuk zijn geweest om eveneens meer ‘Je suis Juif’ borden te zien. Immers, de journalisten die werkten bij Charlie Hebdo wisten precies welke risico’s ze liepen. Hun kantoren waren reeds eerder gebombardeerd en de constante aanwezigheid van twee politie bewakers (beiden vermoord vorige week door de terroristen) was een krachtige herinnering aan de gevaren.

je-suis-juif4De Franse Joden die zijn vermoord waren gewone winkelende mensen die zich voorbereiden op de Sabbat. De journalisten werden gedood voor hun opzettelijke daden en het uitdagen en bekritiseren van islamitische overtuigingen. De Joden werden gedood omdat ze Joden zijn.

Terrorisme tegen Franse Joden is niet nieuw. In 2012 vermoordde een terrorist drie scholieren en een rabbijn op een Joodse school in Toulouse. Er volgde geen optocht van een miljoen burgers.

En veronderstel eens dat de terreuraanslag in Parijs vorige week niet gericht was tegen Charlie Hebdo, maar dat “enkel” vier Joden waren gedood, of acht, of 12 of om het even. Is er iemand die gelooft dat een miljoen Franse burgers zouden opmarcheren in Parijs en met tientallen wereldleiders die zich daarbij aansloten?

Dit herinnert ons aan de bomaanslag aan de synagoge in de Rue Copernic in Parijs in 1980, waarna de Franse premier Raymond Barre publiekelijk verklaarde dat “een bom die bedoeld was voor Joden vier onschuldige Fransen had gedood.” Dat schokkend gebrek aan solidariteit, die definitie van Fransen die Joden uitsluit, lijkt zich niet te hebben genezen en de Fransen van vandaag lijken zich meer solidair te voelen met de journalisten die werden gedood dan met de Joden die werden gedood.

Dit is niet om het belang te willen kleineren van deze prachtige weergave van steun voor de vrije journalistiek. In de afgelopen jaren zijn veel teveel instellingen en publicaties de Yale University Press en anderen gevolgd in zich te verbergen, weigeren cartoons of ander materiaal dat Islam “beledigt” af te drukken. Zij verscholen zich daarbij achter “goede smaak” en “voorzichtigheid” maar hun acties stonken naar lafheid.

Noch kunnen wij ontkennen dat Frankrijk en vele andere Europese landen vandaag geconfronteerd worden met diepe en complexe sociale problemen die te wijten zijn aan hun falen om met succes islamitische immigranten te integreren. Slogans zullen de problemen die zij ondervinden niet oplossen, maar ook het wegkijken wanneer Joden het eerste slachtoffer zal dat niet doen.

In teveel Europese hoofdsteden dreigt men niet enkel “beledigd” te worden maar zelfs fysiek aangevallen te worden voor het dragen van zichtbaar Joodse symbolen zoals een keppel. Zoals we geleerd hebben uit het zeer succesvolle Amerikaanse “gebroken ruiten” beleid, is dat eens een dergelijke cyclus begint die zeer moeilijk te doorbreken is.

Misschien dat de mars in Parijs de Fransen de nodige energie zal leveren om die cyclus in Frankrijk te doorbreken, waardoor duidelijk wordt gemaakt dat antisemitische handelingen niet zullen getolereerd worden en een einde zal gemaakt worden aan de periode waarin hele buurten virtueel buiten de controle van de politie vallen.

Ik ben niet te optimistisch en verwacht dat de stijging van aliyah door Franse Joden zich zal doorzetten. Deze week werden in talrijke synagogen in Parijs geen erediensten voor de Sabbat gehouden, Joodse scholen werden gesloten en communautaire gebeurtenissen werden geannuleerd of uitgesteld. De gebeurtenissen die toch doorgingen vonden plaats onder zeer zware politie bewaking en die bewaking zal nog voor lange tijd worden gehandhaafd.

Franse Joden en andere Europese Joden zouden kunnen besluiten dat, wanneer ze nog enkel kunnen wonen, werken en hun godsdienst beleven onder de hoogste niveaus van bescherming, omgeven door speciale politie brigades, het tijd is om te vertrekken. Immers, de dappere journalisten van Charlie Hebdo zetten weliswaar hun leven op het spel, maar niet het leven van hun kinderen.

door Elliott Abrams

in een vertaling van Brabosh.com naar een artikel uit Pressure Points, Council of Foreign Relations, van 11 januari 2015

Op zijn blog Pressure Points, schrijft Abrams zijn beschouwingen neer over het Amerikaanse buitenlands beleid met een speciale focus op het Midden-Oosten en democratie en kwesties omtrent de mensenrechten.

2 gedachtes over “Frankrijk: Solidariteit met journalisten maar niet met Joden [Elliott Abrams]

  1. Dat vond ik ook al, het was doodstil. De hashtaf Jesuidsachmed was nog populairder. Nu doen moslims alsof zij de grootste slachtoffers zijn. Die gespletenheid in opvatting kan ik maar moeilijk begrijpen.

    Like

  2. Uit dit artikel blijkt weer eens, dat het politiek correcte Westen niet in het minst de belangrijkste les heeft getrokken uit de toenemende aanvallen van de jihadistische moslims.

    De grote kernfout is dat de overheden die in toenemende mate hun mening aan de eigen bevolking willen opleggen- uit naam van de tolerante samenleving die men zegt voor te staan- niet de essentie van de islam willen herkennen, erkennen en openlijk benoemen:

    De islam, of die nu zogenaamd gematigd is, of openlijk gewelddadig,streeft toch werkelijk naar het stichten van een samenleving waarin de opvattingen van de islam allesbepalend gaan worden.Deze opdracht hebben de gelovigen van de stichter van hun ideologie meerdere malen meegekregen.

    Het christendom heeft ook als opdracht om het geloof te verkondigen over de hele wereld, maar nooit heeft Jezus de instructie gegeven daarbij geweld toe te passen.
    Hij ”stond aan de deur en klopte aan en indien iemand die deur niet wilde open doen, dan schudde hij het stof van zijn voeten en vervolgde zijn weg”.

    De mensen werd dus een keuzemogelijkheid aangeboden en als men de boodschap van het evangelie af wees, dan stond daarop geen straf.

    Dat was de oorspronkelijke instructie.
    Bovendien benadrukte Jezus dat Zijn koninkrijk NIET van deze wereld was: hij streefde geen machtspositie in de natuurlijke wereld na.

    Toen de Rooms Katholieke kerk – tegen de instructies van Jezus in- op zeker moment zich toch tot een machtsinstituut ontwikkelde, kwamen aspecten van geweld en repressie naar voren en stond men zelfs zware bestraffing van geloofsafval voor.

    Maar met het verstrijken van de tijd , onder invloed van de Verlichting herriep men deze opvattingen

    Dit proces heeft zich nooit in het islamitische denken voorgedaan en dus zien wij nu, dat bij een drang tot herbeleving van de oude islamitische waarden,de aanhangers van die oorspronkelijke gedachtelijn letterlijk teruggrijpen naar de oude, wrede en niemand ontziende methoden.
    Alle moordende islamitische stromingen die nu verkrachtend, plunderend, brandschattend en moordend te keer gaan in de wereld, en onnoemelijk veel ellende veroorzaken en tienduizenden slachtoffers maken onder de ”ongelovigen” in de wereld ,beschouwen zich echt als mensen die een soort islamitische revival bevorderen.

    Het ziet er naar uit dat niemand in het politiek correcte milieu het verband wil zien de dingen die Jihadisten doen en de oorspronkelijke islam. Zo’n perceptie zou het multiculturalisme immers voorgoed onmogelijk maken!

    De kortsluitende reactie die voor onze verblinde leidslieden dan overblijft is dat het jihadisme geen onderdeel uitmaakt van de islam die ”immers vrede brengt”

    Door middel van deze misvatting kan men de illusie in stand houden dat de islamitische waarden en de westerse onder één noemer gebracht kunnen worden.
    Daarbij ziet men over het hoofd dat het woord vrede voor ons iets anders inhoudt dan voor de islam.

    Er is pas vrede, volgens de islam, wanneer IEDER mens onder het beslag van de islam belandt. Met andere woorden, volgens de islam zijn de ”ongelovigen” ALTIJD uitgesloten van de islamitische vrede.

    En op basis van dit soort ongelooflijke onwetendheid zoekt het westen toenadering tot de islam, want het is zo’n mooi idee wanneer allen ”samen door één deur kunnen..”

    ”Allen”, behalve de Joden die beslist gehaat worden door de moslims, opgejut daartoe door hun eigen islamitische leerstellingen.
    Hitlers’ nazisme was niet voor niet onder de moslims zeer populair.

    En omdat onze verlinkste elites ook dat gegeven niet in hun beoordeling van de hedendaagse situatie willen opnemen is het niet moeilijk te voorspellen wie hier het allereerst en het zwaarst getroffen gaan worden door de politiek-correcte flirt met de islam de JODEN!

    Dat wij moeten vaststellen dat het niet de nazi’s zijn die de Joden weer op weg zenden naar een hernieuwde holocaust, maar onze links-liberale multiculturele elites is een morele ramp zonder weerga.
    Niemand met enig geweten zou ooit nog op een partij moeten stemmen die met deze onwettige verbintenis met de islam instemt !

    Like

Reacties zijn gesloten.