Recente studie antisemitisme: extreemrechts, -links en merendeel moslims haten Joden

antisemitism01

Nieuwe bevindingen van de Franse organisatie Fondation pour l’innovation politique (Fondapol) die op 14 november 2014 werden gepubliceerd, bevestigen de snelle opkomst van het nieuwe antisemitisme die zich ongehinderd lijkt uit te zaaien in alle lagen van de bevolking.

Deze bevindingen zijn gebaseerd op twee opiniepeilingen die werden uitgevoerd in samenwerking met het Instituut voor Enquetes IFOP. Hoewel het hier om een Frans verslag gaat, is het een goede doorslag van wat ook in Nederland en België en elders in de Europese landen van de Unie aan de hand is.

fondapol2014De eerste peiling vond plaats op het internet van 26 tot en met 30 september 2014, met 1005 personen van 16 jaar en ouder, een representatieve doorsnede van de bevolking. De tweede werd op straat gehouden door rechtstreeks 575 personen te bevragen van 16 jaar en meer, die verklaarden te zijn geboren in een moslimgezin.

“Alles samen onthult dit een samenleving waarin antisemitische opinies een hoge intensiteit bereiken in een relatief klein universum, maar waarvan uitbreiding een redelijke veronderstelling is,” zegt politiek wetenschapper Dominique Reynie, directeur van Fondapol.

De resultaten van deze studie bevestigen de trends die zich in het eerste decennium van de 21ste eeuw voordoen: aanhangers van extreem-rechts, extreem-links en een aanzienlijk deel van de islamitische bevolking, zijn vandaag de grote gangmakers van de verspreiding van het antisemitisme in Frankrijk.

Islamitisch antisemitisme
De studie van de Fondapol waarschuwt voor het toenemend islamitisch antisemitisme: “Moslim respondenten hebben twee tot drie keer zoveel vooroordelen tegenover de Joden als het gemiddelde van al de andere [niet-moslim] bevraagden. De verhouding is merkelijk hoger dan de geïnterviewde zegt en vraagt van de religie een grotere inzet.

Dus, wanneer 19% van alle respondenten bijvoorbeeld het idee koesteren dat “Joden te veel macht hebben op het gebied van politiek”, ligt dit cijfer op 51% onder alle moslims, maar het is 37% onder degenen van “moslim oorsprong”, 49% onder de “gelovigen moslims” en 63% onder de “gelovigen en prakizerden Moslims”. Kortom: hoe religieuzer hoe antisemitischer.

Extreemlinks antisemitisme
Aanhangers van het linkse front en in Frankrijk te vinden zijn onder de kiezers van Jean-Luc Mélenchon, vormen een andere groep die gunstig staat ten aanzien van de gekende vooroordelen jegens de Joden en/of virulente Israëlhaat promoten.

parti-de-gaucheMélenchon is Europarlementslid en voorzitter van de Franse Le Parti de Gauche, een partij die vergelijkbaar is met de Belgische marxistische Partij van de Arbeid (PVDA), de Nederlandse Socialistische Partij (SP) en Die Linke in Duitsland.

Zo zijn 51% ervan overtuigd dat Joden hun status in hun eigen belangen misbruiken als slachtoffers van de nazi genocide. Aanhangers van het linkse front zijn ook van mening dat “er teveel Joden in Frankrijk zijn” terwijl slechts 16% van alle andere respondenten het hiermee eens zijn.

De geschiedenis helpt ons om dit resultaat beter te begrijpen: een deel aan de linkerzijde en extreemlinks werden zeer vroeg gevoed door economisch geïnspireerde antisemitische veroordelen met name de Joodse paroxismale figuur van de kapitalist die de werkende klassen uitbuit.

Extreemrechts antisemitisme
Maar de belangrijkste onthulling van deze studie betreft extreemrechts. Onder de nauwe aanhangers van het Front National en Marine Le Pen worden “verreweg de meest antisemitische en xenofobe meningen” aangetroffen. Meer dan 50% van de aanhangers van het Nationaal Front vinden dat er “teveel Joden in de media en in de economie” zijn en vermijden een president te kiezen van Joodse komaf en 22% die vermijden om “een Joodse buurman” naast zich te krijgen.

De stelling dat extreem-rechts het antisemitisme heeft verlaten wordt volledig tegengesproken door de resultaten van deze enquête. Ten slotte kunnen we zeggen. Omdat sedert te lange tijd, sommigen wilden geloven en nog steeds geloven, dat onder leiding van Marine Le Pen, het Nationaal Front geleidelijk aan elke verwijzing naar het antisemitisme zou geband hebben. Dat is wishful thinking gebleken.

Zelfs omwille van tactische redenen, extreemrechts zijn antisemitische retoriek terzijde heeft gelegd en kiest om haar aanvallen te concentreren op moslims en fulmineert tegen de islamisering van Frankrijk en Europa, kan niet het afzien van antisemitisme, omdat het een fundamentele ideologische functie vervult in haar visie op de wereld. Antisemitisme biedt extreem-rechts een wereldomvattend raster.

De giftige en schadelijke rol die aan de Joden door extreemrechts wordt toegedicht verklaart veel. De Jood perverteert de natie door de invoering van universalistische en kosmopolitische ideeën, die tegengesteld zijn aan de traditionele en authentieke afstamming van het land, kortweg Bloed en Bodem. Dit is de reden waarom het Franse extreemrechts de Joden altijd verantwoordelijk heeft beschouwd voor de massale immigratie van Maghrebijnen.

dreyfus2Extreemrechts Frans, net zoals geheel Europeese extreemrechts, heeft nooit een filosemitisch tropisme gehad. Sinds de emancipatie van de Joden in 1790, is de geschiedenis van Frankrijk bezaaid met belangrijke datums voor Joden en extreem-rechts: de Dreyfus Affaire (1898), de rellen van 6 februari 1934, de goedkeuring van het statuut van de Joden (3 oktober 1940), de razzia van Vel d’ Hiv (16 juli 1942) enz.

Op elk van die momenten, heeft extreemrechts in Frankrijk zeer duidelijk aangetoond wat zij denkt van de Joden en hun voorbehoud gemaakt. Vergeet dit niet wanneer men terugkijkt op het anti-semitisme in de 21ste eeuw.

door Nicolas Zomersztajn

in een vertaling uit het Frans door Brabosh.com naar een artikel van het Centre Communautaire Laïc Juif (CCLJ) van 2 december 2014

met dank aan Jan H. voor de hint

Advertenties

President Abbas wil opnieuw anti-Israëlresolutie indienen in Veiligheidsraad, Hamas is tegen

Mideast Egypt PalestiniansIntussen bakeleien PA-president Mahmoud Abbas (r.) en Hamasleider Khaled Meshaal (l.) in alle hevigheid verder over wie nu de baas mag spelen in de nepstaat ‘Palestina’ en vooral wie er mag beschikken over de miljarden dollars en euros van de gulle westerse donoren. Het eenheidskabinet Fatah/Hamas dat op 2 juli 2014 aantrad, lijkt geen lang leven meer beschoren (foto: AP/Amr Nabil)

Woordvoerder voor Hamas Sami Abu Zuhri verklaarde op maandag 5 januari 2015 namens zijn Palestijnse factie die de Gazastrook (West-Palestina) controleert en waar zo’n 1,5 miljoen Palestijnen resideren, dat zij “totaal gekant zijn tegen” de plannen van PA-president Mahmoud Abbas om opnieuw in de Veiligheidsraad dezelfde anti-Israëlresolutie in te dienen die eerder werd verworpen.

sami-abu-zuhri2Hamas’ Sami Abu Zuhri:

“Hamas is totaal tegen om het even welke terugkeer naar de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties door de Palestijnse Autoriteit.

Een dergelijke stap zou een politieke dwaasheid zie die een gevaarlijk spel speelt met het lot van onze natie. Mahmoud Abbas en de leiding van de Palestijnse Autoriteit moeten volledig ophouden met deze politieke dwaasheid.”

In deze ontwerpresolutie wordt Israël gedwongen zich terug te trekken uit Jeruzalem en Judea en Samaria en tracht aldus een Palestijnse staat af te dwingen zonder dat vooraf een vredesakkoord met de Joodse staat moet worden bereikt. Deze resolutie werd door Abbas een eerste maal ingediend op 30 december 2014 maar werd gekelderd door Nigeria, dat zich onverwacht en tot grote verbijstering van de Palestijnen onthield aan de stemming waardoor het wetsontwerp net één stem tekort kwam.

Uit frustratie ondertekende Abbas prompt het Statuut van Rome, het oprichtingsstatuut van het Internationaal Strafhof en de eerste stap naar de aansluiting van de Palestijnse ‘staat’ bij het ICC in Den Haag. Gelijktijdig ondertekende Abbas nog een twintigtal andere internationale conventies. Abbas hoopt met dit manoeuvre ooit Israël voor het ICC te dagen voor vermeende oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid.

Echter op 1 januari 2015 is de samenstelling gewijzigd van de 15 leden tellende Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. Naast de vijf permanente leden die tevens vetorecht hebben (VS, Groot-Brittannië, Frankrijk, China en Rusland) komen er vijf nieuwe niet-permanente leden bij met name Angola, Maleisië, Nieuw-Zeeland, Spanje en Venezuela die Tsjaad, Chili, Litouwen, Jordanië en Nigeria vervoegen In de Raad. Op hun beurt verdwijnen vijf andere lidstaten uit de lijst met name Zuid-Korea,  Argentinië, Rwanda, Australië en het Groot-Hertogdom Luxembourg.

De Palestijnse Autoriteit hoopt dat de vijf nieuwe niet-permanente leden van de Veiligheidsraad sympathieker zullen staan tegenover zijn resolutie waarin van Israël geëist wordt zich terug te trekken achter de pre-1967 lijn tegen eind 2017. “Wij hebben niet gefaald, de VN Veiligheidraad heeft gefaald. Wij trekken opnieuw naar de veiligheidsraad, waarom niet? Misschien al na een week,” zei Abbas tijdens een culturele conferentie in Ramallah. “Wij bestuderen het en we zullen het verder bestuderen met onze geallieerden in het bijzonder met Jordanië… om deze resolutie opnieuw in te dienen, een derde keer en misschien wel een vierde keer,” voegde hij eraan toe.

Eind dit jaar verandert de samenstelling van de Veiligheidsraad opnieuw en zo kan Abbas nog een tijd doorgaan met zijn pokerspel om Israël op diplomatiek terrein volkomen buiten spel te zetten. In het slechtste geval botst hij op het vetorecht van de Verenigde Staten, hoewel die niet erg happig zijn om dat recht in te zetten omdat ze vrezen dat dit hun relaties met de Arabische landen zou verzuren, in het bijzonder met die Arabische landen die momenteel aan de zijde van de VS meevechten in de strijd tegen Islamitische Staat (ISIS/ISIL) in Syrië en Irak.

door Brabosh.com

Antisemieten in België verbergen zich niet langer want openlijk Joden haten kan weer

Blame the JewsSnelcursus Jodenhaat; Regel nr. 1: “Leg de schuld altijd bij de Joden”

De drempelvrees om zich openlijk te outen als Jodenhater, lijkt in België nagenoeg verdwenen. Antisemieten in België hoeven zich niet langer te verbergen want haat koesteren en die in het publiek en in de sociale media uiten met naam en toenaam is IN en algemeen aanvaardbaar geworden. Joden haten en dat uitspreken wordt opnieuw en vrij algemeen beschouwd als een deel van het recht op vrije meningsuiting en als het ultieme bewijs van sociaal engagement.

Het maandblad Joods Actueel schreef er op zondag net hetzelfde over en legde de verantwoordelijkheid hiervoor ondermeer bij het CGKR, het equivalent van het Nederlandse MDI (Magenta):

“De plegers van dergelijke feiten lijken goed op de hoogte te zijn van het feit dat het Centrum Gelijke Kansen (CGKR) dit alles losjes door de vingers ziet. Dat verklaart de nieuwste trend, waarbij velen hun hatelijkheden niet langer anoniem posten en sommigen dat zelfs met naam en toenaam doen vanaf de werkplek.”

Voorbeeld: Facebookpagina van Gazet van Antwerpen, november 2014 [bron]:
antisem14aantisem17a

Antisemieten in België verbergen zich niet langer
Naarmate de steun voor de Palestijnse staat toeneemt en het aantal antisemitische incidenten in de meeste Europese landen rechtevenredig groeit, zeggen Belgische Joden dat ze in angst leven. Immigratie naar Israël, geloven sommigen, kan alleen maar het probleem verergeren.

“Wij moeten onze jassen ophangen buiten het klaslokaal en dikwijls vind ik in mijn zakken foto’s van Hitler of Mussolini of van stervende Joden,” zegt Jeremie de Bock, een Joodse student in Brussel, toen hem gevraagd werd de huidige atmosfeer te beschrijven in de hoofdstad van de Europese Unie, meer dan 70 jaren na de Holocaust, en hij vervolgde:

“Enkel voor het plezier stoppen ze een sigarettenaansteker op gas in mijn neus om me te laten zwijgen of om me uit te dagen tot een gevecht, of zeggen ze dat ik moet zwijgen want dat er in het lokaal gasleidingen liggen. Dat alles speelde zich steeds af in het gezicht van de leraars die het werkelijk geen barst kon schelen.”

Israëlisering van het antisemitisme
De groeiende steun in Europa voor een Palestijnse staat, samen met de scherpe toename van antisemitische incidenten in de meesten landen op het continent, presenteren een alarmerend beeld.

Waarnaar mensen eufemistisch refereren als “anti-Israël activiteit” wordt dit door onderzoekers thans gedefinieerd als het “nieuwe antisemitisme”. De Israëlisering van het antisemitisme is duidelijk in opmars in Europa.

Drie van de vijf belangrijkste Europese instellingen bevinden zich in Brussel. In het centrum van de stad, nabij commerciële en toeristische plaatsen, horen we van Belgische onderdanen flagrante uitspraken afleggen tegen Israël en tegen de Joden. Het lijkt erop dat de mensen niet langer bevreesd zijn om het antisemitisme uit te drukken.

Simon de Klerk, een andere Belgische student verklaarde:

“Ik denk dat de Joden in Israël soms een beetje hetzelfde doen als toen zij vroeger in Europa leefden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Nu trekken ze muren op en duwen ze mensen in eenzelfde plaats waar ze vroeger zelf zaten. Ze duwen de mensen in een getto in Palestina terwijl ze vroeger zelf in getto’s werden geduwd en ik denk dat ze over die houding moeten nadenken en dat andere mensen niet zouden mogen aandoen omdat er niet veel bevolkinsgroepen zijn die dat zo ondergaan hebben als zijzelves.”

Stephen, een andere Brusselse inwoner die we op straat aanspraken, vertelde:

“Ik beschouw Joden niet als eender welke andere bevolkingsgroep als daar zijn Arabische mensen, Joodse mensen, Kaukasische mensen.  Elk volk heeft het recht om zijn eigen religie te belijden, maar wanneer je in een gemeenschap leeft dien je respect te hebben voor eenieders grenzen. Jouw persoonlijke vrijheid gaat zo ver als de persoonlijke vrijheid van iemand anders en ik denk dat dit iets is dat zij [de Joden] in werkelijkheid tegenwoordig niet respecteren.”

We vroegen aan een voorbijganger genaamd Ashraf of hij denkt dat er inderdaad antisemitisme bestaat in België:

“Wat we hier vandaag zien is een hiërarchie in racisme. Ik ben totaal tegen racisme, maar daar is een hiërarchie waarin antisemitisme aan de top staat en racisme tegen zwarte mensen helemaal beneden staat. Het demonstreert de status van Israël in de wereld van vandaag waarin wij leven.”

Joden in de greep van de angst
De huidige situatie laat zijn sporen na op de locale Joodse gemeenschap. “Er is een atmosfeer van angst,” zegt rabbijn Menachem Margolin, de algemeen directeur van de European Jewish Association (EJA). De dodelijke schietpartij in het Joodse Museum van België te Brussel vorig jaar, maakt het duidelijk hoe reëel het gevaar wel is:

“De autoriteiten waken over onze veiligheid. Zij nemen geen enkel risico. Zij weten dat wij een gemeenschap zijn die wordt bedreigd en de autoriteiten doen alles in hun macht om ons te beschermen. Maar de atmosfeer is tegen ons ook omwille van de gebeurtenissen in het Midden-Oosten die uiteindelijk een impact hebben op ons.”

“Er is een bepaald niveau van antisemitisme in Europa en niet enkel in België,” zegt Philippe Markiewicz, voorzitter van de Joodse Gemeenschap van Brussel, “maar we moeten niet overdrijven. De meerderheid van de Belgische mensen zijn geen antismieten.”

Rabbijn Menachem Margolin (plaatje rechts) gelooft niet dat immigreren naar Israël het antwoord is:

rabbijn Menachem Margolin“De aliyah naar Israël verzwakt de Joodse gemeenschap in Europa en het helpt in het algemeen de Europese Joden niet om hun algemeen probleem op te lossen.

Het berokkent zelfs schade, omdat de oplossing voor het antisemitisme in Europe een sterke Joodse gemeenschap is die bereid is om het te bevechten. Als wij groot en sterk zijn kunnen we met de autoriteiten samenwerken en een meer betekenisvolle minderheid zijn.

Aan het eind van de dag zullen de Israëlische ambtenaren, die thans de Joden oproepen om te immigreren naar Israël, uiteindelijk in eigen voet schieten omdat zonder de activiteit van de Joodse gemeenschappen in Europa die in Europa lobbyen voor Israël, de situatie van Israël in de Europese arena nog veel erger zou kunnen zijn.”

door Eli Mandelbaum

in een vertaling door Brabosh.com naar een artikel in Ynet News van 5 januari 2015

met dank aan A. en I. v.d.V. voor de hint: “This is the situation of Jewish people in Belgium !! Only one way for the Jewish people in Belgium: to go to Israel right NOW !!”

Bess Myerson, eerste Joodse Miss America, overleden op 90-jarige leeftijd

Bess Myerson – Miss Amerika 1945

Zopas is bekend geworden dat Bess Myerson, de eerste Joodse vrouw die werd gekroond tot Miss America, is overleden. Myerson, die eveneens woordvoerster was voor de Anti-Defamation League en 1,1 miljoen dollars doneerde om het Museum voor Joodse Erfgoed in New York te financieren, is op 14 december 2014 overleden in haar huis in Santa Monica, California. Zij is 90 jaar geworden.

Bess Myerson, geboren op 16 juli 1924 in de Bronx van New York, werd in 1945 de eerste [en wellicht ook de enige] Joodse vrouw ooit die de Miss Amerika schoonheidswedstrijd won. Later werd ze een bekende TV-persoonlijkheid en nam in de jaren 1950 en 1960 deel aan TV-shows en amusementsprogramma’s. In de jaren 1970 en 1980 engageerde ze zich in de locale politiek in New York aan de zijde van burgemeester Ed Koch. Ze was actief in de ADL en Israel Bonds en is een van de eerste Amerikaanse vrouwen die ijverde in een vroege Amerikaanse versie voor Kom op tegen Kanker. Zij was een fenomenale vrouw op elk gebied!

Miss Amerika 1945

In een interview uit 1995 vertelde Bess hoe een en ander is verlopen. Myerson schreef zich in voor de Missverkiezing toen ze hoorde dat de winnares 5.000 dollar kreeg. Zij studeerde nog muziek en wilde een nieuwe piano hebben. Zij dacht erover om een diploma in muziek te behalen en dirigent te worden. Haar medekandidaten waren alle christelijke meisjes afkomstig uit gezinnen die al generaties in Amerika leefden. Myerson was echter de dochter van Russische Joodse immigranten die rond de eeuwwisseling naar de VS waren getrokken op de vlucht voor de Russische pogroms ten tijde van de Tsaar. Haar vader was een huisschilder en haar moeder kon amper Engels lezen en schrijven.

Tijdens de schoonheidswedstrijd en vooral de jaren erna zal ze veel antisemitisme ontmoeten. Zij heeft zich daar nooit door laten ontmoedigen en is zich steeds en voluit als Joodse vrouw blijven manifesteren. “I had never encountered anti-Semitism,” vertelde Myerson, die opgegroeid was temidden kinderen van Joodse immigranten uit de werkende klasse. “Wat mij betreft was heel de wereld Joods.” [To me, the whole world was Jewish.]

Een medewerker van de wedstrijd suggereerde haar om een andere naam te kiezen omdat de hare ‘zo Joods klonk’. “Probeer Beth Merrick maar,” zei hij. Maar Myerson weigerde. “Het was de belangrijkste beslissing die ik ooit heb genomen,” zei ze later, “Het maakte meteen duidelijk wie ik was en dat was dat ik in de eerste en belangrijkste plaats een Joodse was.”

Met haar 1m78 was de brunette Bess Myerson, toen amper 21 jaar oud, een echte schoonheid. Gevraagd om schoonheidstips zei ze lachend: “God heeft het mij gegeven en ik ben Hem dankbaar. Ik heb het nooit in vraag gesteld.” En over die bijzondere dag in september 1945 toen ze Miss Amerika 1945 werd: “Ik was niet eens de mooiste,” zei ze over de concurrerende meisjes, “Ik was niet in alles de beste.” [I wasn’t the most anything.]

Maar voor de Joodse wereld was Myerson het equivalent van een moderne koningin Esther. Echter, Atlantic City was in de jaren 1940 geen Joodse stad en de juryleden van de schoonheidswedstrijd waren geen Joden, integendeel. Verscheidene juryleden hadden anonieme telefoontjes gekregen met het dreigement om vooral geen Jood te verkiezen. Maar het puntensysteem van de wedstrijd kon niet omzeild worden en Bess Myerson werd in september 1945 tegen alle verwachtingen in uitgeroepen als mooiste vrouw van Amerika, nauwelijks een maand nadat Japan de overgave had betekend en officieel een einde was gekomen aan de Tweede Wereldoorlog waarin 6 miljoen Europese Joden werden vermoord.

De eerste maand nadat ze Miss Amerika was geworden draaide ze mee in de vaudeville die de gewoonte is na dergelijke wedstrijd maar al snel werd Myerson niet meer gevraagd. Ze maakte kennis met een massa vooroordelen over Joden waar ze voordien nooit had van gehoord. Bovendien deed ze ook niet echt wat van haar verwacht werd door de organisatie achter de Miss Amerika verkiezingen. Bess Myerson was meer de ‘brainy’-Miss, het mooiste meisje ‘mèt verstand’. “Ik deed niet wat de andere [Miss Amerikas] deden,” zei ze. “Ik poseerde niet met Ford wagens of in Catalina zwempakken.” Die bedrijven wilden hun produkten niet laten presenteren door een Jodin, vertelde Bess. Dan speelde ze maar op haar fluit in het hospitalen voor veteranen [van WOII] maar ook daar stuitte ze op antisemitisme. Ze werd dikwijls aangekondigd om ergens te spreken of op te treden maar net wanneer ze zou moeten toekomen werd om de een of andere futiliteit haar komst en stoemmelings geannuleerd.

Door al deze ervaringen werd Bess gehard en zou zij een richting kiezen die kon tellen. Toen de ADL [Anti-Defamation League] haar aansprak om aan universiteiten te spreken voor studenten en voor het publiek in gemeenschaps organisaties, nam ze het aanbod enthousiast aan. Zij toerde in 15 grote Amerikaanse steden. Uiteraard waren de medewerkers van de Miss Amerika verkiezingen niet erg opgezet met dit alles. “Ze beschuldigden mij van het afsteken van communistische toespraken die gesponsord werden door Joodse handelaars.” [They accused me of making communist speeches sponsored by Jewish manufacturers.] Myerson ging enkele jaren later ook voor de Israel Bonds werken om geld en steun te ronselen voor de kersverse Joodse staat Israël. Zij gaf haar eerste toespraak voor de Israel Bonds in 1951, het eerste jaar van het ontstaan van deze organisatie. Sindsdien heeft ze meer dan 1 miljoen dollar bijeen gebracht voor Israël.

Burgemeester Edward I. Koch en Miss Amerika 1945 Bess Myerson

Politieke carrière

In de jaren 1950 en 1960 verscheen ze in de beginjaren van de televisie in vele shows en spelletjes en werd een bekende TV-persoonlijkheid. In de jaren 1970 en 1980 zal Bess bijzonder actief worden in de locale politiek van New York City. In 1969 werd Bess Myerson, die overigens haar hele leven lid van de Amerikaanse Democratische partij zal blijven, gevraagd door de toenmalige Republikeinse burgemeester van New York Mayor, John Lindsay, om het Departement voor Consumenten Zaken te leiden van de stad. In die positie lobbyde zei voor een nieuwe wet op de bescherming van gebruikers [New York City’s Consumer Protection Act], die vals adverteren illegaal maakte. Ondanks de felle tegenstand van de voedingsindustrie introduceerde zij vaste eenheidsprijzen en de verplichte vermelding van een houdbaarheidsdatum op producten die later de standaard zal worden over het hele land.

Bess op de omslag van LIFE-magazine van 16 juli 1971 als beste vriendin voor consumenten

Later werd ze opnieuw gevraagd door de Joodse burgemeester Edward Koch van New York om Schepen voor Culturele Zaken te worden. Op het eind van de jaren 1970 en aan het begin van zijn ambities om burgemeester te worden, was Bess Myerson de vaste begeleidster van de toekomstige burgemeester. In 1980 deed ze mee aan de nominatie binnen de Democraten om een zetel in de senaat te verwerven. Ze verloor die verkiezingen met slechts enkele stemmen. Later zal ze over dat verlies zeggen: “It seemed that I was too tall and too beautiful to be a Senator.” [Naar het schijnt was ik te groot en te mooi om senator te worden.]

Maar de Anti-Defamation League bleef haar ‘eerste liefde’, op de voet gevolgd door Israël en Israel Bonds. Zovele decennia later blijft ze onverwoestbaar. Tegenwoordig spreekt ze nog enkel voor Joodse kwesties. “Dit is de wijze waarop ik mijn bekendheid gebruik,” zegt ze. “Niets in het verleden heeft me zoveel geleerd als mijn Joods-zijn. Ik ben het nooit vergeten, maar thans kan ik het voltijds beleven. Het is alsof mijn leven zich ontwikkeld heeft naar wie ik altijd al heb willen zijn.”

In 1973, kort nadat ze ontslag had genomen bij burgemeester Lindsay, kreeg ze slecht nieuws. Ze leed aan baarmoederhalskanker. “Ik had geen ziekteverzekering. Ik kon er niet eens met iemand over praten,” vertelde ze. “Kanker in die tijd was zoals AIDS vandaag. Niemand wist van niks.” Héél alleen onderging Myerson een chirurgische ingreep en langdurige chemotherapie. Zij behoorde tot de 35 procent vrouwen die dergelijke ziekte overleefden in die tijd.

Sindsdien heeft zij zich ontpopt als een hardleerse aanhangster en steunbrenger voor kankeronderzoek in Israël en tevens als vrijwilligster in groepshulp voor kankerpatienten. “Het zijn zij die voor het leven kiezen die zullen overleven,” zegt Bess. “Dat is wat de Torah ons leert. Van ons Joden wordt verwacht dat we voor het leven kiezen.” [It’s those who choose life who survive. That’s what the Torah tells us. We Jews are supposed to choose life.]

door Brabosh.com

eerder gepubliceerd op deze blog op 7 mei 2010 als “Het opmerkelijke leven van Miss Amerika 1945: Bess Myerson” [lezen]