Palestijnse Autoriteit verklaart de jacht op Joden voor geopend [Jonathan S. Tobin]

jachtseizoenBrussel, zaterdag 24 mei 2014. Jodenjager en Jihadist Mehdi Nemmouche is weer in het land. Na een stoomcursus in Syrië aan de zijde van Islamitische Staat (ISIS/ISIS) is hij er duidelijk klaar voor. In de inkomhal van het Joodse Museum executeert hij koelbloedig twee mensen, toevallig een Israëlisch echtpaar zo zal later blijken. Vervolgens stapt hij naar de volgende deur, vist een shotgun uit zijn tas en executeert twee niet-Joodse personeelsleden. Hij stopt al zijn wapens weer in de tas en wandelt rustig de deur weer uit. Duurtijd van de 4-voudige moord: ca. 28 seconden. De mythe van de ‘eenzame wolf’ (lone wolf) is geboren. In werkelijkheid een gerichte kogel aan de lopende band geproduceerd in de fabriek van het misdaadsyndicaat van de wereldwijde islamitische Jihad.

Vorige maand werd de leider van de Palestijnse Autoriteit Mahmoud Abbas door Israël aangevallen voor het maken van uitspraken die zowel terroristische aanslagen aanmoedigen alsmede zijn eerbetoon aan diegenen die dergelijke terreurdaden begaan.

Maar de chef van de PA, die zich voorgenomen heeft een stem te krijgen voor al zijn inspanningen, door in de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties een Palestijnse staat te laten erkennen zonder eerst vrede met Israël te maken, stelde tot zijn grote voldoening vast dat de westerse naties zich niet aansluiten bij Israël’s kritiek. Palestijnen bleken simultaan hieraan maar weinig onder de indruk te zijn en de tol onder Israëliërs van terreuraanslagen in Jeruzalem en de Westelijke Jordaanoever is blijven stijgen.

Nog maar net deze week, staken enkele Palestijnen een wagen van een Joodse familie in brand met levensbedreigende brandwonden aan het 11-jarige meisje Ayala Shapira als resultaat (plaatje rechts). Twee dagen later werden twee politeagenten neergestoken door een Palestijn die juist een Vrijdaggebed had bijgewoond in de Al Aqsa Moskee op de Tempelberg. Maar eerder dan dat deze en andere aanslagen internationale verontwaardiging zouden opwekken, keek de wereld geeuwend van verveling de andere kant op.

Palestijnen die trachten Joden te vermoorden is intussen zo gewoon geworden, wordt zo algemeen ‘normaal’ bevonden, dat slechts weinig mensen, met inbegrip van vele Amerikaanse Joden, nog de moeite willen nemen om dat aan te klagen. Kortom: het Westen klaagt alleen als er Palestijnen worden gedood; vermoordde Joden interesseert geen kat waarschijnlijk omdat Joden voor hen ‘geen mensen zijn’ maar legitiem slachtvee.

Ayala ShapiraIn zekere zin zijn diegenen die op deze manier denken niet helemaal verkeerd. Aanslagen op Joden op de wegen in de Westelijke Jordaanoever zijn altijd al zo alledaags geweest dat zelfs in Israël maar weinigen meer hun wenkbrauwen fronsen.

Inderdaad, is het meest interessante detail in het verhaal over de brandbom die een 11-jarige meisje bijna het leven kostte, is dat haar moeder vertelde dat ze onlangs ontsnapte aan een soortgelijk lot toen een andere brandbom haar net had gemist.

Hetzelfde geldt voor de recente aanslagen in Jeruzalem. De afgrijselijke steekpartijen waarbij vier biddende rabbijnen in een Har Nof synagoge vorige maand werden vermoord, genereerde een tijdelijk glimp tot interesse in het Arabische terrorisme, maar dat doofde al snel weer uit.

Terwijl die misdaad beschouwd werd als meer vermeldenswaardig, waren de talrijke pogingen van de voorbije weken van Palestijnen om Joodse voetgangers omver te rijden of in brand te steken dat al veel minder. Die aanslag op de rabbijnen was wat dat betreft in zoverre uniek enkel en alleen uitgedrukt in termen van het aantal slachtoffers en de barbaarse methoden die door de moordenaars werden gebruikt.

Waarom geeuwt de wereld het uit als het hoort dat Palestijnen Joden hebben aangevallen. Eén van de redenen is dat het dezelfde attitude reflecteert die onlangs werd geopenbaard in een memorabele woordenwisseling tussen de Deense ambassadeur aan Israël en de gekende columniste Caroline B. Glick.

De ambassadeur vertelde Glick dat Israël verheugd zou moeten zijn dat het wordt beoordeeld met een dubbele standaard omdat niemand verwacht dat de Palestijnen zich zouden gedragen zoals de Europeanen, terwijl iedereen ervan uitgaat dat de Israëliïers dat wel zouden doen. Dergelijke houding toont enkel aan dat Palestijnen worden beschouwd als onbeschaafd en het onwaarschijlijk is dat ze zou optreden op een wijze die consistent is met internationale normen.

jews-deserve-nothing-but-sufferingPopulaire antisemitische topic van in Katmandu tot in Havana en van Lapland tot in Vuurland

Maar deze houding weerspiegelt tevens, zoals de ambassadeur en passant opmerkte tijdens zijn allesbehalve overtuigende verdediging van zijn positie, het gevoel heeft dat de Joden de krachtiger partij zijn in het conflict. Kortom, de wereld denkt dat de Joden het hebben verdiend. Dit is wat velen in de wereld denken dat dit het verdiende lot is van het Joodse volk dat tweeduizend jaar antisemitisme en vervolging heeft overleefd alsmede opeenvolgende Arabische oorlogen die gericht waren op de vernietiging van hun staat.

Geen enkel ander volk in de wereld heeft op eenzelfde wijze haar recht op soevereiniteit over hun oude vaderland verspeeld tesamen met hun recht op zelfverdediging. Dergelijke ‘speciale’ behandeling is een daad van bevooroordeeldheid en de term voor dergelijke afbreuk wanneer toegepast op Joden heet antisemitisme.

Palestijnen leiders hebben het jachtseizoen op de Joden voor open verklaard en de wereld lijkt niet bijzonder geïnteresseerd. Het is een beetje verrassend dat de Palestijnen naar hun leiders en imams luisteren en benzine bommen gooien en proberen Joden omver te rijden of neer te steken waar ze maar kunnen, van in Jeruzalem tot in Antwerpen. Onder deze omstandigheden, zullen de slachtoffers van deze week net zoals al die anderen vóór hen, slechts weinig sympathie mogen verwachten of merken in de internationale pers.

door Jonathan S. Tobin

in een vertaling van Brabosh.com naar een artikel in The Commentary Magazine van 26 december 2014