Fabel weerlegd: Sharon’s bezoek aan Tempelberg in 2000 was niet oorzaak van Tweede Intifada

sharon-tempel2Jeruzalem, 28 september 2000. Premier Ariel Sharon bezoekt de Tempelberg: “De Tempelberg is in onze handen en zal in onze handen blijven. Het is de heiligste plaats in het Judaïsme en het is het recht van elke Jood om de Tempelberg te bezoeken.” [foto: Eyal Warshavsky/Associated Press]

De Tweede Intifada, die begon in september 2000 en eindigde met de dood van Yasser Arafat op 11 november 2004, blijkt helemaal niet die spontane opstand te zijn geweest van het Palestijnse volk tegen Israël zoals door velen tot op vandaag wordt beweerd. Die tweede stenenoorlog werd door de Palestijnen al snel de Al Aqsa Intifada genoemd waarvan zij beweerden dat het bezoek van wijlen premier Ariel Sharon van 28 september 2000 aan de Tempelberg aan de basis zou gelegen hebben van die gewelddadige opstand. Dat is dus een fabel.

Hamasleider Mahmoud Al ZaharHet is Hamasleider Mahmoud Al Zahar zelf die in een video interview van dit weekeinde, toegeeft dat de rol van Hamas in de tweede intifada, die gekenmerkt door een golf van zelfmoordbomaanslagen en andere bloederige terreuraanslagen, dat al dit geweld werd uitgevoerd in opdracht van Nobelprijswinnaar voor de Vrede en eerste PA-president Yasser Arafat.

Hamaskopstuk Al Zahar, één van de oprichters van Hamas in 1987 en sinds jaar en dag de partij ideoloog, zegt dat Arafat groen licht gaf aan Hamas om terreuraanslagen te lanceren nadat eerder in het jaar 2000 het vredesproces in Camp David was afgesprongen, eraan toevoegend dat die intifada niet begonnen was na het bezoek van Ariel Sharon van de Tempelberg. Dat was een Palestijnse drogreden die er achteraf aan werd gegeven om de opstand een religieus karakter te geven.

Sommige Hamasleiders dat dat dit een van Arafat’s streken was om Hamas in de val te lokken en informatie over hen aan Israël te geven, maar anderen raakten snel overtuigd toen Arafat het raketlanceerders (RPG’s) begon te leveren. Die samenwerking tussen Al Fatah, Hamas en Islamitische Jihad kreeg aanvankelijk de codenaam ‘Ammar al-Mukhtar’ mee.

[Zahar beweerde tevens dat hij een ontmoeting had met Yitzchak Rabin samen met een vertegenwoordiger van Al Fatah tijdens het Oslo vredesproces en dat dit een genante ontmoeting was omdat deze samenkomst handelde over samenwerking met Israël inzake veiligheid waarin Hamas helemaal niet in geïnteresseerd was.]

Overigens is Al Zahar niet de eerste Palestijnse leider die dit zegt. Ook Marwan Bargouti, secretaris-generaal van Al-Fatah verklaarde destijds aan de Jerusalem Times: “De intifada is niet begonnen omwille van het bezoek van Sharon, maar het geweld begon uit de wens om een einde aan de bezetting te maken en omdat de Palestijnen het vresdesproces in haar huidige vorm niet wilden goedkeuren.”

Sharon bezoekt de Tempelberg
Op 28 september 2000 kondigde Ariel Sharon aan om de Tempelberg te bezoeken. Sharon was toen enkel partijvoorzitter van Likoed zonder ministerpost; premier zal hij pas op 7 maart 2001 worden. Het doel volgens Sharon is een inspectie van de werkzaamheden nabij de ‘stallen van Salomo’, een ondergronds middeleeuws gewelf onder de Tempelberg. Hij bezoekt de berg waarschijnlijk om partijpolitieke redenen, om aan zijn eigen achterban maar ook aan rivaal en toenmalig premier Ehud Barak, te laten zien hoe groot zijn binding met Jeruzalem is en hij Jeruzalem dus nooit zal opgeven.

Bezoek aan de Tempelberg door Ariel Sharon op 28 september 2000Het bezoek wordt goedgekeurd door premier Barak persoonlijk, nadat zijn minister van Buitenlandse Zaken David Ben Ami naar eigen zeggen twee dagen eerder hierover overleg heeft gevoerd met Jibril Rajoub, het hoofd van de Palestijnse Preventieve Veiligheidsorganisatie op de Westelijke Jordaanoever. Rajoub ziet geen bezwaar zolang Sharon maar niet de moskeeën op de Tempelberg bezoekt.” Overigens zal Rajoub later ontkennen dat een dergelijk overleg ooit heeft plaatsgevonden.

Omringd door een enorm veiligheidscordon bezoekt Sharon op 28 september de Tempelberg (plaatje rechts), maar vermijdt de Rotskoepel noch de Al Aksa moskee te betreden. Hij zegt te komen met een ‘een boodschap van vrede’. Een dag eerder heeft Hamas in een communiqué opgeroepen ‘tegen ieder offer te voorkomen dat Sharon de heilige grond ontheiligt’. Er wordt massaal gehoor aan gegeven.

Tijdens de 34 minuten dat het bezoek duurt, blijft het door de massale veiligheidsmaatregelen rond Sharon nog rustig op de Tempelberg. Maar minuten na zijn vertrek vliegen de eerste stenen reeds door de lucht. De politie beantwoordt de regen van stenen met rubberkogels en traangas en schiet uiteindelijk ook met scherp. Tegen de avond keert de rust weer.

Al Aqsa intifada
De volgende dag laaien de onlusten weer op nadat ongeveer 22 duizend Palestijnse moslims in een dienst in de Al Aqsa Moskee wordt verteld dat de Joden een synagoge willen bouwen op de Al Haram Al Shariff, met als einddoel de vernietiging van de moskeeën op de berg en de bouw van een Joodse tempel. De waarschuwing van de imam aan het adres van de Joden is duidelijk:

Grootmoefti Ikrima Sabri“Als je denkt dat de tijd [voor de bouw van de tempel] is gekomen, dan zullen we je laten zien dat de tijd is gekomen een eind te maken aan je arrogantie, en dat je verwoesting en vernietiging over je afroept. Het bezoek van Sharon brengt een denkbeeldige vrede niet dichterbij, maar haat en vijandigheid ( … ) De moslims zijn klaar om hun levens op te offeren om de islamitische aard van Jeruzalem en de Al Aksa te verdedigen.”

Na de dienst breken hevige rellen uit in Jeruzalem, waarbij vijf doden vallen. De volgende dag verspreidt het geweld zich over de Westelijke Jordaanoever en Gaza. Palestijnse leiders roepen op radio en televisie op tot een heilige oorlog, een jihad. Ikrima Sabri de Grootmoeftie van Jeruzalem, interpreteerde Sharon’s bezoek als heiligschennis en een intentie van Israël om de moslimheiligdommen in te palmen. Reeds de volgende dag riep Sabri op tot een Jihad tegen Israël “om de Joden uit Palestina te drijven.”

Eveneens Arafat veroordeelde het bezoek van Sharon en roept de Arabische wereld op “een onmiddellijk einde te maken aan de agressie en Israëls praktijken tegen het heilige Jeruzalem”. Ook Israëlische Arabieren gaan de straat op en leveren gevechten met de politie. Hierbij vallen dertien doden.

Sharon krijgt wereldwijd kritiek te verduren op zijn bezoek aan de Tempelberg. Hij verdedigt zich door te stellen dat de Tempelberg onder Israëlische soevereiniteit valt en dat hij, noch enige andere Israëlische staatsburger, toestemming aan de Palestijnse autoriteit hoeft te vragen voor een bezoek: “De Tempelberg is in onze handen en zal in onze handen blijven. Het is de heiligste plaats in het Judaïsme en het is het recht van elke Jood om de Tempelberg te bezoeken.”

De Al Aqsa intifada, zoals de Palestijnse opstand inmiddels wordt genoemd, krijgt met de dag een gewelddadiger karakter. Na de lynchpartij van drie Israëlische reservisten in Ramallah, besluit Barak terug te slaan door raketaanvallen uit te voeren op Palestijnse politiebureaus en op verschillende gebouwen van de Palestijnse autoriteit. Arafat laat op zijn beurt negentig activisten van Hamas en de Islamitische Jihad vrij en laat Hamas aanzitten bij kabinetszitingen van de Palestijnse Autoriteit. Het vervolg is bekend: eindeloze rellen met veel doden en gewonden en onherstelbare schade.

Nasleep na Sharon’s visite aan de Tempelberg
Het bezoek van Ariel Sharon van 28 september 2000 aan de Tempelberg lag niet aan de basis van het begin van de 2de Intifada, dat is een fabel. De nadien zo genoemde Al Aqsa Intifada was in werkelijkheid al veel eerder voorbereid door Yasser Arafat en Marwan Bargouti en was het directe gevolg van het afspringen van het vredesproces geleid door Bill Clinton in Camp David toen Yasser Arafat verregaande Amerikaanse en Israëlische vredesvoorstellen verwierp.

Marwan Bargouti, secretaris-generaal van Al-Fatah verklaarde aan de Jerusalem Times: “De intifada is niet begonnen omwille van het bezoek van Sharon, maar het geweld begon uit de wens om een einde aan de bezetting te maken en omdat de Palestijnen het vresdesproces in haar huidige vorm niet wilden goedkeuren.”

Na de rellen op de Tempelberg in verband met het begin van de Al-Aqsa Intifada, verbood de islamitische Waqf alle Joden (met inbegrip van de Israëlische politie die de islamitische rechten op de site beschermde) om de site nog te betreden. Dit resulteerde op zijn beurt in een volledige sluiting van de Tempelberg voor alle niet-moslims, omdat de Israëli’s niet langer de bescherming van de bezoekers kon waarborgen. Bovendien heeft de islamitische Waqf vanaf 1996 de Haram getransformeerd en alle oude Joodse structuren die konden gerelateerd worden aan de tempel vernietigd en nieuwe moskeeën en bijbehorende gebouwen op de site gebouwd.

Dit wordt algemeen beschouwd als onderdeel van een masterplan van Yasser Arafat om elk spoor uit te roeien dat kan verwijzen naar de Joodse geschiedenis van de site en zet het geheel van de Haram om in een moskee complex dat kan wedijveren met die in Saoedi-Arabië. Sinds Ariel Sharons herverkiezing in januari 2003, waarin de veiligheid van Israël opnieuw de belangrijkste kwestie was, beloofde Sharon toen om Jeruzalem te verdedigen en opnieuw de Tempelberg te openen als een demonstratie van de Israëlische soevereiniteit. De Palestijnse Autoriteit en de Palestijnse moefti Ikrima Sabri noemden dit “een provocatie die zal leiden tot een oorlog met 1,3 miljard moslims wereldwijd.”

Tot slot een uitspraak van premier Benjamin Netanjahoe: “Ik zal nooit toestaan dat Jeruzalem opnieuw worden verdeeld. Nooit! Nooit! Wij houden Jeruzalem herenigd en …we zullen die wallen nooit opgeven.” Zolang deze tegenstrijdige en onverzoenlijke posities niet kunnen worden opgelost door middel van onderhandelingen, zal Jeruzalem steeds het grootste obstakel voor de vrede blijven, net zolang de vraag naar herverdeling van de stad blijft bestaan.

door Brabosh.com

rotskoepel-1890Ingekleurde foto anno 1890 van de Rotskoepel op de Tempelberg in Jeruzalem, volgens de Palestijnen het 3de grootste heiligdom in de Islam. Voordat Israël een onafhankelijke Joodse staat werd oogde het hele zogenaamde ‘heiligdom’ wel bijzonder bouwvallig. Overal tiert het onkruid welig, groen overwoekert letterlijk alles, de verf bladert af, het regent overal binnen in de Rotskoepel, de fontein op de voorgrond staat droog en er zijn overal stukken uit gebroken. De waarheid is dat tot aan 1967 geen enkele moslim in in het Midden-Oosten en in de rest van de wereld omkeek naar ‘zijn’ Rotskoepel.

2 gedachtes over “Fabel weerlegd: Sharon’s bezoek aan Tempelberg in 2000 was niet oorzaak van Tweede Intifada

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.