Vier fundamentele feiten over het Arabisch-Joods conflict die iedereen moet kennen

media-lies“Telkens de media liegt, lijdt Israël…”

De meeste westerlingen, waaronder helaas ook vele Joden, zijn zich niet bewust van vier fundamentele feiten omtrent het Joodse thuisland van Israël die, indien ze beter geïnformeerd zouden zijn, de steun voor de Joodse staat aanzienlijk zouden doen toenemen. Op ons rust de last om deze feiten meer bekendheid te geven in het Westen in het bijzonder in de Lage Landen. Lee Bender en Jerome Verlin schreven er een boek over: “Pressing Israel: Media Bias Exposed From A-Z”.

Enkele voorbeelden uit het boek. De van Hebreeuwse origine namen Judea & Samaria zijn reeds duizenden jaren de namen voor Israël’s centraal-oostelijk gelegen heuvelachtige landsdeel. De Verenigde Naties gebruikten die historische namen reeds in 1947, nog vóór de heroprichting van de Joodse staat onder de naam Israël plaatsvond. Zij zijn dus niet enkel Bijbelse namen die de media toedichten aan de ‘West Bank’.

De naamgeving ‘West Bank’ is in werkelijkheid een creatie van Jordanië, nadat het Jeruzalem en de westelijk gelegen rivieroever van de Jordaan (‘westelijk’ gezien vanuit Jordanië) in 1948 veroverde en bezette en in 1951 illegaal annexeerde bij het Hasjemitische koninkrijk. Dat alles gebeurde in strijd met het Verdeelplan van november 1947 van de Verenigde Naties [Resolutie 181] èn na de officiële erkenning van de Staat Israël in 1948 met een ruime meerderheid door diezelfde Verenigde Naties door o.m. de VS, (Sovjet-)Rusland, Iran, België en Nederland.

Het door de media traditioneel genoemde Arabische ‘Oost Jeruzalem’ heeft nooit bestaan. Jeruzalem is al 3000 jaar een eengemaakte stad, met uitzondering van 19 jaren tijdens de Jordaanse bezetting (1948-1967), en als de historisch bewezen hoofstad van drie geboortestaten, allen Joods, met een hernieuwde Joodse meerderheid sinds de jaren 1800.

pressing-israel2De Jordaanse bezetters hebben na hun annexatie (1948-67) van de Oude Stad en de Stad van David, met hun Joodse en Christen historische en heilige plaatsen en nabij gelegen wijken, geen nieuwe stad gesticht.  Joden zijn geen kolonisten in een land waar de Joden reeds duizenden jaren leven, terwijl de Arabieren daar woonden in wijken, dorpen en gemeenten.

Het staakt-het-vuren akkoord van 1949 tussen Israël en Jordanië, gevolgd door de meer veiligere Israël’s post-1967 staakt-het-vurenlijn, was niet Israël’s permanente grens van 1967 volgens het internationaal recht.

Abbas is niet gematigd en Netanjahoe hardleers. De Arabische invasie van 1948 was niet de oorlog die volgde na de stichting van Israël zonder dat de invallende Arabische staten bij naam werden genoemd. Terroristen zijn geen militanten en Israël’s antwoord aan hen is geen vergelding.

Maar dit is slechts het topje van de ijsberg. Hierna volgen de vier fundamentele feiten over Israël die iedereen uit het hoofd zou moeten kennen, kort samengevat door Lee Bender uit zijn boek Pressing Israel. Media Bias Exposed From A-to-Z (2012), in een eigenzinnige vertaling van Brabosh.com.

blueline3

#1 – De Joden hebben het Land van Israël nooit verlaten

Hoewel de meesten in het Westen accepteren dat de Joodse bijbelse geschiedenis heeft plaatsgehad, geloven de meesten dat na het neerslaan van de Bar Kochba revolte in 135 na Chr., de Romeinse overwinnaars de overlevende Joden hebben ‘verbannen’ uit Judea en dat de Joden maar pas in grote getalen zijn teruggekeerd naar het Land van Israël in de tweede helft van de 19de eeuw onder impuls van de Zionistische beweging.

Dat is verkeerd. Stevig bewijsmateriaal zoals de synagogen tijdens het Romeinse-Byzantijnse tijdperk, de Misjna en Palestijnse Talmoed, Romeinse erkenning van de Patriarch als hoofd van het vaderland van de Joden en Joodse militaire en andere steun aan de 7de eeuwse Perzische en later de islamitische invallers, bevestigen dat er geen algemene ‘uittocht’ van Joden heeft plaatsgevonden.

Archeologen hebben een kaart gemaakt van de 9de eeuwse Joodse gemeenschappen over wie we vandaag kennis hebben. De kruisvaarders erkenden ook de maandenlange moedige Joodse verdediging van Haifa en het feit dat Joden Jeruzalem verdedigden. Wij beschikken over veel bewijzen van Joodse levendige aanwezigheid in hun vier heilige steden – Jeruzalem, Safed, Tiberias en Hebron- en elders in Israël in de daaropvolgende zes eeuwen van niet-Arabisch Mameluks en Turks buitenlands bestuur. Volgens geleerden putten de Zionisten hieruit een ‘echte rechtmatigheid aan hun daden.’

#2 – Wie zijn de Palestijnen? Wij.

De hedendaagse Palestijnse Arabieren, die iedereen ‘De Palestijnen’ noemt, beweren dat zij afstammen van de pre-Israëlitische Kanaänieten, maar als elke zijde inderdaad Kanaänitisch bloed zou hebben, is dat zeker het geval voor de Joden. Archeologen traceren de Israëlitische aanwezigheid terug tot de 12de eeuw v. Chr., maar zijn onderling verdeeld in ‘veroveraar’ en ‘inheemse origine’ kampen. Tegenwoordig wint de overtuiging steeds meer veld dat de Israëlieten, die de heuvels bewoonden van het oorspronkelijke Judea en Samaria, zèlf Kanaänieten waren die een nieuwe religie en levensstijl zijn begonnen en dus geen invallers van buitenaf zijn.

De Arabische invasie in de 7de eeuw na Chr., die kwam aangestormd vanuit het Arabische Schiereiland, vond pas 18 eeuwen later plaats. Het huidige Israël van 1948 werd ’s lands volgende geboortestaat na het Joodse Judea uit de oudheid. Zonder uitzondering was elke tussentijdse heerser – Romeins-Byzantijns, korte tijd Perzisch, buitenlandse islamitische dynastieën die als Arabisch begonnen maar geleidelijk onder de controle vielen van de Turken, kruisvaarders, de Mamelukken en de Ottomanen – buitenlandse indringers die meestal niet eens van Arabische origine zijn. Tijdens het post-Ottomaanse Britse Mandaat van de Volkerenbond, heetten alle bewoners van het land – moslims, christenen en Joden – ‘Palestijnen’.

Inderdaad, de term ‘Palestijns’ – bijvoorbeeld de Palestine Electric Company, de Palestine Symphony, de Palestine Post (de tegenwoordige Jerusalem Post) en Joodse instellingen allerhande, refereerden gewoonlijk naar de Joden als ‘Palestijns’. In feite stonden de Arabieren in die tijd bijzonder afkerig van het feit dat ze Palestijnen werden genoemd en verkozen eerder om te worden aanzien als ‘zuidelijke Syriërs’. Het Verdeelplan van de Verenigde Naties uit 1947, verdeelde ‘Palestina’ niet in een Joodse en een ‘Palestijnse’ staat, maar wel in een ‘Joodse staat’ en een ‘Arabische staat,’ termen die doorlopend werden gebruikt. En in de partitie resolutie wordt naar Palestina ’s Joden en Arabieren verwezen als zijnde “de twee Palestijnse volkeren.”

#3 – Er bestaan geen plaatsen zoals ‘de West Bank’ en ‘Oost-Jeruzalem’

Niettegenstaande de Arabische zijde, de westerse media en zelfs dwaas genoeg ook wij Joden, voortdurend verwijzen naar ‘de Westelijke Jordaanoever’ (West Bank) en ‘Oost-Jeruzalem’, zijn dit geen historische maar recent uitgevonden termen met het doel om deze historische kernpunten van het Joodse vaderland te distantiëren van de Joden. ‘Judea en Samaria’ zijn niet wat de media heeft genoemd “de bijbelse namen voor ‘de West Bank'” maar zijn de actuele van Hebreeuwse oorsprong stammende namen voor het heuvelachtige land doorheen de geschiedenis tot in het midden van de 20ste eeuw.

In een poging om het resterende westerse deel van Palestina in 1947 te verdelen (het volledig Arabisch gecreëerde land genaamd Transjordanië, dat al de gronden omvatte van het Palestijnse Mandaat ten oosten van de Jordaan Rivier, werd reeds in 1922 afgehaakt van het Mandaat), refereerden de Verenigde Naties niet naar ‘de West Bank’ maar naar ‘het heuvelachtig land van Samaria en Judea’ [“the hill country of Samaria and Judea.”]

De term ‘West Bank’ werd in 1950 door Jordanië uitgevonden om zich te distantiëren van de Joden, nadat het in 1948 de Westelijke Jordaanoever illegaal had geannexeerd. In de voorbije 3000 jaar, was Jeruzalem de hoofdstad van drie vaderlandse staten – Juda, Judea en Israël, allen Joods. Palestijnse Arabieren hebben geen enkele dag in de geschiedenis Jeruzalem bestuurd en buitenlandse Arabische dynastieën deden dat slechts voor korte tijd, met name in de periode tussen de Arabische invasie van 638 en de verovering van 1099 door de Kruisvaarders.

De vernieuwde Joodse meerderheid in het tegenwoordige Jeruzalem dateert niet uit 1967, of uit 1948, of uit het eerste Zionistische Congres van 1897. Joden vormden weer de meerderheid van de bevolking in Jerzualem in de pre-Zionistische midden-19de eeuwse tijden en heeft haar meerderheid nooit afgestaan vóór het einde van de 19de eeuw – nog steeds tijdens het regime van het buitenlandse (Turks)Ottomaanse Rijk.

#4 – Arabisch-Joods conflict creëerde meer Joodse dan Arabische vluchtelingen

Volgens de Britten zelf bestond de Palestijnse bevolking aan het einde van het Mandaat uit enerzijds 1,2 miljoen Arabieren (Joodse bronnen spreken over slechts 1 miljoen Arabieren) en anderzijds 600.000 Joden. Niet al de Arabieren woonden in het deel dat later Israël werd en niet allen hebben het land verlaten. Schattingen van de Arabieren tijdens de oorlog van 1948, aan wie door hun leiders werd verteld hun huizen te ontruimen om plaats te maken voor de binnenvallende Arabische legers, lopen uiteen van minder dan 472.000 tot 650.000 die het land zouden verlaten hebben. De overgrote meerderheid van hen heeft zelfs nooit een Israëlische soldaat gezien.

Tijdens de oorlog van 1948 en de nasleep daarvan vluchtten zowat 800.000 tot 850.000 inheemse Midden-Oosten Joden, sommigen met wortels die teruggaan naar bijbelse tijden, het Arabische vasteland en uit andere islamitische landen, gedwongen om het te verlaten met achterlating van al hun eigendommen en bedrijven waarvoor ze nooit werden gecompenseerd. Gelukkig heeft de jonge Joodse staat hen geabsorbeerd. Het Arabische-Joodse conflict genereerde een twee-zijdige vluchtelingenkwestie en niet enkel en alleen een ‘Palestijnse vluchtelingenkwestie’.

Tot slot

Indien meer mensen in het Westen deze vier grotendeels onbekende fundamentele feiten zouden begrijpen en waarderen, zou er veel grotere waardering ontstaan voor de diep gegronde terechte claim van het Joodse volk op het Joodse vaderland, en zouden zij minder praten over ‘Israel’s oprichting in 1948′ en ‘Israëlische bezetting van Oost-Jeruzalem en de Palestijnse Westelijke Jordaanoever.’ In wezen is het zo dat, indien we de taal verbeuren, wij ons erfgoed en onze geschiedenis verliezen.

door Lee Bender

in een vertaling van Brabosh.com


Lee Bender is the co-President, and Jerome Verlin is the co-Vice Present of the Zionist Organization of America-Greater Philadelphia District, and they are the co-authors of the book “Pressing Israel: Media Bias Exposed From A-Z” (Pavilion Press).

Bron:

  1. The Times of Israel:
    ♦ Four Facts That Everyone Should Know About the Palestinian Arab War on Israel; door Lee Bender van 8 december 2014 [lezen]

5 gedachtes over “Vier fundamentele feiten over het Arabisch-Joods conflict die iedereen moet kennen

  1. Jammer alleen dat de wereld communie van Israel haters/bashers zich door feiten hun sprookjes filosofie over “Palestina en de rechten van het Palestijnse volk” niet zullen laten ontnemen.

    Ook in Israel lopen er genoeg dit soort zombies rond.

    Het pandemische Palestina virus is een industrie geworden waaraan zieken & hulpverleners een goed gesmeerde boterham verdienen.

    Like

  2. Sjalom; (moge het spoedig waar zijn);
    Een enkel gegeven, maar wel belangrijk, is de Balfour Declaration in 1917.
    Aangenomen door de Volkenbond.
    In 1922 door Winston Churchill voor veel geld aan de Arabische sheikhs verkocht.
    Goede week.

    Like

  3. Citaat uit Trouw 1977:

    Zahir Muhsein, lid van het uitvoerend comité van de PLO aan het woord:

    “Het Palestijnse volk bestaat niet. De oprichting van een Palestijnse staat is slechts een middel ter voortzetting van onze strijd tegen de staat Israël voor onze Arabische eenheid. In werkelijkheid is er heden geen verschil tussen Jordaniërs, Palestijnen, Syriërs en Libanezen. Alleen om politieke en tactische redenen spreken we heden over het bestaan van een Palestijns volk, daar de nationale Arabische belangen vereisen dat we het bestaan poneren van een afzonderlijk “Palestijns volk” om het Zionisme tegen te gaan.

    Om tactische redenen kan Jordanië, dat een soevereine staat is met vastgelegde grenzen, Haifa en Jaffa niet opeisen, terwijl ik als Palestijn, zonder twijfel Haifa, Jaffa, Beer-Sheva en Jeruzalem kan eisen. Maar vanaf het moment dat wij ons recht op geheel Palestina laten gelden, zullen we zelfs geen minuut wachten om Palestina en Jordanië te verenigen.”

    j.c.th.kohler@online.nl

    Like

  4. When the media lies…….. Vandaag op een vandaag werden er weer leugens en halve waarheden over het NL volk uitgestrooid . Het was weer tenenkrommend .

    Like

Reacties zijn gesloten.