Arabische Liga verbiedt Palestijnen nog te onderhandelen met Israël over vrede

Arab_League

Op 29 november 2014 hebben de 21 leden van de Arabische Liga (het 22ste lid Syrië werd eerder uitgesloten omwille van de aanhoudende burgeroorlog) een politiek actieplan goedgekeurd van PA president Mahmoud Abbas, dat is bedoeld om de oprichting van een Palestijnse staat op te leggen zonder dat hiervoor van de zijde van de Palestijnen ook maar de minste toegeving wordt gevraagd.

Jordanië, dat in 1948 de West Bank en Jeruzalem veroverde en annexeerde om er in juni 1967 door het IDF opnieuw uitgeranseld te worden, is op dit ogenblik de enige Arabische lidstaat van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. Het Hasjemitische koninkrijk zal een van de volgende dagen namens de Palestijnen in de Raad een resolutie indienen conform de inhoud van het plan van Abbas.

Het plan van Abbas behelst de internationalisering van het Israëlisch-Palestijns conflict door de Veiligheidsraad ertoe te brengen om een datum vast te leggen voor de oprichting van een Palestijnse staat gebaseerd op de 1967 lijnen met Oost-Jeruzalem als zijn hoofdstad. Enkel de Verenigde Staten kunnen het plan van Abbas nog dwarsen door gebruik te maken van hun vetorecht in de Veiligheidsraad.

President Abbas, die eerder beweerde dat er in Israël niet langer een partner is die bereid is tot een politieke overeenkomst, zei dat zijn plan impliceert dat de ‘staat Palestina’ een reeks internationale conventies en organisaties zal vervoegen, in het bijzonder het Internationaal Strafhof in Den Haag (ICC) en een verzoek aan de Verenigde Naties om bescherming te voorzien voor het Palestijnse volk. Uiteraard nauwelijks een verholen dekmantel voor het legaliseren van de westerse financiering van terreurorganisaties zoals Hamas en de Islamitische Jihad (PIJ) in Gaza.

Aldus tracht Mahmoud Abbas de druk op te voeren op de Verenigde Staten en de internationale gemeenschap en gelijktijdig op Israël. Abbas hoopt hiermede de internationale gemeenschap te prikkelen om Israël te dwingen tot het erkennen van een soevereine Palestijnse staat volgens de pre-1967 lijnen (= de Groene staakt-het-vuren Lijn van april 1949) zonder dat vooraf eerst een vredesakkoord met Israël moet worden ondertekend.

Anders gezegd: Israël moet ca. een half miljoen van zijn onderdanen doen opkrassen uit de nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever met achterlaten van al hun huizen, gemeenten en steden, zonder dat daar ook de minste compensatie tegenover staat. Bovendien moet Israël ook het in zijn oorspronkelijke staat herstelde en eengemaakte Jeruzalem wederom afgeven aan de Palestijnen dat tegelijk impliceert dat ca. 250.000 Israëlische Joden daar wonen sinds juni 1967 moeten, worden uitgedreven richting westelijk Israël.

Hoe een en ander in de praktijk moet gebeuren om pakweg 750.000 mensen op te pakken en ze elders in Israël te dumpen daar kan niemand een zinnig antwoord op geven. Zelfs van de ca. 9000 Joden die tien jaar geleden, de zomer van 2004, op bevel van oud-premier Ariel Sharon uit de Gazastrook werden verdreven door het IDF, daarvan leven er vandaag nog steeds honderden in barakken en sta-caravans. Om het even welke Israëlische regering of politicus die durft in te gaan op dergelijk waanzinnig actieplan, tekent onmiddellijk het eigen doodvonnis.

En dat allemaal zonder de minste garantie dat de Palestijnen ooit in de toekomst zullen noch moeten afzien van verdere aanspraken op andere gebieden in Israël (of de hele Joodse staat) en tevens zonder dat van de Palestijnen geëist wordt dat ze voortaan zouden afzien van oorlog, terreur en geweld tegen het Joodse volk en zij tevens hun vijandigheden en systematisch opruien tot haat niet hoeven te staken.

De oprichting van een Palestijnse ‘staat’ houdt dus duidelijk helemaal geen vrede in en maakt al evenmin een einde aan de terreur en het geweld. Ook hoeft Palestina niet af te zien van zijn eis van de zogenaamde “terugkeer” van ca. vijf miljoen nakomelingen van Palestijnse vluchtelingen uit 1948. Van de oorspronkelijke vluchtelingen is nauwelijks een handvol nog in leven.

Hoe dan ook, de Palestijnse Autoriteit lijkt vastbesloten om de buit binnen te halen voor de beer is geschoten, Israël met de rug tegen de muur te drukken, zelfs als het daarvoor tegen de kar moet inrijden van de Verenigde Staten en Israël, om zijn eenzijdig politiek proces erdoor te jagen ten koste van de Joodse staat Israël. De oproer en terreur in Jeruzalem en op de Westbank, die worden aangemoedigd door de Palestijnse Autoriteit, dienen als een vorm van drukzetten op Israël en zijn eveneens bedoeld om de internationale gemeenschap tot interventie aan te sporen.

door Brabosh.com

vrij naar een artikel van luitenant-kolonel (op rust) Jonathan D. Halevi


Lees verder meer in detail de Engelstalige toelichting:

On November 29, 2014, the Arab Peace Initiative Committee of the Arab League Council approved a political-action plan submitted by Mahmoud Abbas (Abu Mazen), “president of the state of Palestine,” which aims to “bring an end to the Israeli occupation of lands of the state of Palestine.”1 An announcement published at the end of the meeting held in Cairo said the issue had been transferred to the Arab League Council appropriate action.2 A diplomatic official told the Al Arabiya network that Jordan, currently the only Arab member of the UN Security Council, will submit in the coming days a proposal for a resolution along the lines of Abbas’ plan.3

The political plan Abbas presented was detailed in a speech he gave to the Arab League Council.4 The plan involves internationalizing the Israeli-Palestinian conflict by submitting a proposal for a resolution to the Security Council, whereby the Security Council would fix a date for the establishment of a Palestinian state based on the 1967 lines with east Jerusalem as its capital.

In his speech Abbas, who claimed there was no longer an Israeli partner for a political settlement, set forth the other components of his plan. They include: the “state of Palestine” joining international conventions and organizations, particularly the International Criminal Court in The Hague and a conference of states parties to the Geneva conventions, where one of the resolutions would be to declare the conventions applicable to the state of Palestine;” requesting the United Nations to provide protection to the Palestinian people; and a diplomatic effort to convince additional states to recognize the “state of Palestine.”

Abbas’ political plan shuts the door to any possibility of reaching a political settlement through negotiations with Israel. Whereas Abbas conveys to the world at large that he remains committed to the path of negotiations, the conditions he has presented for resuming them entail imposing terms on Israel with no reciprocity from the Palestinians in the context of a political compromise.

Abbas says Palestinian conditions for renewing the talks include: ending construction in the settlements, freeing the fourth group of Palestinian prisoners (terrorists who are Israeli citizens and are serving prison sentences), withdrawing IDF forces from parts of Area A in the West Bank that are supposed to be under the Palestinian Authority’s full security control, and Israeli agreement to negotiate with the Palestinians on making the 1967 lines the border between the state of Israel and the state of Palestine.

Abbas’ Pressure Tactics Include Violence
Abbas is trying to exert pressure on the United States, the international community, and Israel simultaneously. He told the Arab League Council that he sees no need to wait for the results of U.S. Secretary of State John Kerry’s attempt to bridge the Israeli and Palestinian positions, and that, if the United States vetoes the resolution in the Security Council, he would then reassess relations with Israel, end security cooperation with it (which is aimed at preventing terror), and transfer control of the “state of Palestine” to Israel, which he called “the occupying state.” By means of that scenario – which could foster political and security chaos leading to an Israeli-Palestinian confrontation (a third intifada) that would have a regional and international impact – Abbas hopes to goad the international community into forcing Israel to fulfill the Palestinian condition of recognizing a sovereign Palestinian state based on the 1967 lines, without a peace agreement being signed.

Thus the Palestinian Authority is determined, even at the price of a run-in with the United States and Israel, to advance a unilateral political process that is aimed against Israel and has the full support of the Arab League. The rioting and terror in Jerusalem and the West Bank, which are being encouraged by the Palestinian Authority, serve this political process as a form of pressure on Israel and also are aimed at spurring the international community’s intervention. Abbas not only has not condemned the wave of Palestinian anti-Israeli terror but, in traditional fashion, his speeches have reiterated the formula of “praise to the pure martyrs, freedom to the heroic prisoners, and rapid recovery to the heroic wounded.” What this adds up to is backing for every Palestinian who takes part in the struggle against Israel, including terrorist murderers.

The unilateral Palestinian political process marks the launching of an all-out political campaign against Israel accompanied by terror that could develop into an armed intifada. In relation to the international community Abbas has a supreme interest in maintaining the tenuous unity agreement with Hamas, since it indicates that the Palestinian Authority exercises rule (actually only apparent) over Gaza as well. Hamas, the real and unquestioned ruler of Gaza, is extending a rope to Abbas because it sees him as a means, in the international sphere, of attaining the “liberation” of the West Bank, which Hamas wants to take over in a similar way that it drove Fatah from Gaza in the summer of 2007. Hence, for the time being, Hamas is not likely to initiate hostilities with Israel from Gaza, and most of the terror effort will be directed at the West Bank and, from it, at Israel, while continuing to rehabilitate and build up terror infrastructures and military capabilities in Gaza.

door Luitenant-kolonel (op rust) Jonathan D. Halevi

artikel van 4 december 2014 op JCPA als “Abbas Shuts the Door to Negotiations with Israel” [bron]