Erkenning van Palestina zoals Harry van Bommel (SP-nl) bepleit, duwt vrede verder weg

Harry Van Bommel (links) en Gretta Duisenberg (midden) samen op de barricades tegen Israël ter ondersteuning van de terreur van Hamas tijdens een demonstratie op 3 januari 2009. Dit naar aanleiding van Israël’s contra-terreuroffensief Operation Cast Lead in de Gazastrook in een poging om een einde te maken aan de beschieting met raketten en mortiergranaten door Hamas en Co.

Ze haasten zich om een staat te erkennen van het Palestijnse volk, maar ze kanten zich uitgesproken tegen een staat van het Joodse volk.
[Premier Benjamin Netanjahoe, Jeruzalem, 23 november 2014 – bron]

Zweden heeft een nieuwe linkse regering, waar onder meer Mehmet Kaplan deel vanuit maakt. Minister Kaplan viel direct op doordat hij Zweedse jihadisten die naar Syrië en Irak zijn vertrokken om christenen en Yezidi’s uit te moorden, vergeleek met vrijheidsstrijders. Deze Zweedse regering heeft Palestina als land erkend. SP-kamerlid Harry van Bommel vindt dat wij hen moeten volgen. Een slecht plan, omdat dit vrede geen stap dichterbij brengt.

Tweestatenoplossing

Van Bommel denkt daar anders over. Als argument draagt hij aan dat dit de impasse tussen Israël en de Palestijnen zou helpen doorbreken. Maar deze impasse wordt veroorzaakt doordat de Arabieren nog altijd weigeren de tweestatenoplossing te accepteren, zoals zij al sinds 1937 doen. Vanwege steeds dezelfde reden: het niet willen accepteren van Israël als Joodse staat. Terwijl de basis voor de tweestatenoplossing nu juist is dat er een staat komt voor zowel de Arabieren als de Joden. Waarmee de Joden sinds 1937 bij elk internationaal voorgesteld compromis wel akkoord zijn gegaan.

Terreur verheerlijken

De Palestijnse president Mahmoud Abbas, de leider van de Palestijnen op de Westbank, heeft bij herhaling gezegd dat hij nooit een Joodse staat zal erkennen. Zijn partij, Fatah, blijft bovendien terreur verheerlijken, terwijl zij volgens de in 1991 afgesloten Oslo-akkoorden deze juist zou moeten ontmoedigen. Zo noemde Fatah-functionaris Mahmoud Aloul de 21-jarige Abdel Shaludi, die twee weken terug twee mensen bij een tramhalte vermoordde, “een held en een martelaar, die een heilige daad heeft verricht”. Een jonge vrouw, Karen Muscara, en een drie maanden oude baby, Chaja Braun, kwamen bij deze aanslag om.

Bedreiging

Khaled Mashal, leider van terreurbeweging Hamas, die Gaza regeert, heeft het al helemaal niet over erkennen. Hij wil Israël simpelweg van de kaart vegen, en net als ISIS uiteindelijk een wereldwijd kalifaat stichten. Realiseert Van Bommel zich deze bedreiging?

Symbolische erkenning

Een ander argument van Van Bommel is dat het uitgangspunt van de onderhandelingen dan de bestandslijn van 1967 zou worden, met eventueel een landuitruil. Dit geldt echter nu al bij de vredesonderhandelingen. Sterker nog, er lag op basis hiervan veertien jaar terug ook al een concreet voorstel van de toenmalige Amerikaanse president Clinton. Dat toen trouwens door Israël werd aanvaard en door de Palestijnen werd afgewezen. De voordelen die Harry van Bommel noemt, blijken er dus niet echt te zijn, of zijn er al zonder dat Palestina wordt erkend. Van deze toch slechts symbolische erkenning laat hij bovendien de nadelen weg.

Nadelen

Ten eerste: ook na die erkenning zullen Palestijnen en Israëli’s er nog steeds samen uit moeten komen, via afspraken over gebied, veiligheid, geld en waterverdeling. Maar in hoeverre zullen de Palestijnen dan nog tot verdere compromissen willen komen? Ze zullen nog minder geneigd zijn hun verplichtingen na te komen, want ze worden blijkbaar internationaal gesteund, hoe erg zij zich ook misdragen met geweld en terreur tegen Israëlische burgers.

Essentieel verdrag

Een ander nadeel is dat het erkennen van Palestina een schending is van eerdere vredesverdragen die notabene door onder meer de Europese Unie (EU), en dus ook door Nederland, zijn gegarandeerd. Hierin hebben de Palestijnen zich verplicht via rechtstreekse onderhandelingen met Israël tot een definitief vredesverdrag te komen. En juist niet naar de VN te stappen voor een eenzijdige erkenning. Waarom pleit Harry van Bommel dan toch voor het schenden van zo een essentieel verdrag? En wat moet Israël wel niet denken over de waarde van een verdrag met de Palestijnen als dit zomaar terzijde kan worden door geschoven door de Palestijnen en zelfs door de internationale gemeenschap, waaronder de EU?

Verdere juridisering

Hier komt bij dat de erkenning van Palestina een verdere juridisering betekent. De Palestijnen zullen rechtszaken aanspannen tegen Israël, zoals bij het Internationaal Strafhof, Israël zal hetzelfde doen tegen de Palestijnen. Die gemakkelijk veroordeeld kunnen worden, omdat ze zich continu schuldig maken aan het overtreden van het oorlogsrecht. Denk hierbij aan de genoemde verheerlijking van geweld door Fatah, en het gebruik door Hamas van menselijke schilden. De standpunten zullen verder verharden. Waardoor vrede zeker niet dichterbij komt.

Voorkomen

Tot slot is dit niet het moment om een onafhankelijk Palestina te accepteren. Israël heeft net een oorlog moeten voeren tegen Hamas, om weer een eindeloze rakettenregen op onschuldige Israëlische burgers te stoppen. De Palestijnen zullen een erkenning van hun staat zien als teken dat dit soort terreur vruchten afwerpt. Alleen al de schijn wekken dat islamitische terreur tot resultaat leidt is iets wat het Westen – zeker nu – koste wat kost moet voorkomen.

Laten wij in Nederland daarom niet het voorbeeld van de extreem-linkse Zweedse regering en Harry van Bommel volgen. En juist druk uitoefenen op de Palestijnen om na tachtig jaar eens de Joodse staat Israël te willen accepteren. Zodat er eindelijk wel echte vrede zou kunnen komen.

door Tom Struick van Bemmelen

Bron: Katholiek Nieuwsblad


De auteur is voorzitter van Likoed Nederland en oud-lid van de Eerste Kamer. Het artikel van Harry van Bommel is hier te lezen.