Minister Naftali Bennett: voor Israël brengen twee staten geen oplossing

shomron3Shomron – Judea & Samaria – waar het hart van Israël slaat

Recente gebeurtenissen in het Midden-Oosten zijn een herinnering van hoe de oude modellen van vrede tussen Israël en de Palestijnen niet langer relevant zijn. Het is tijd om opnieuw over de tweestatenoplossing na te denken.

Deze afgelopen zomer, hebben Hamas en zijn bondgenoten meer dan 4.500 raketten en mortiergranaten afgevuurd op Israël, waaruit nogmaals blijkt wat er zal gebeuren wanneer we grondgebied evacueren voorbij de zogenaamde 1967-lijnen en het overhandigen aan onze tegenstanders. Vrede wordt niet bereikt. Integendeel, we worden geconfronteerd met oorlog en bloedvergieten.

De opkomst van Islamitische Staat, ook bekend als ISIS, en andere extreme elementen in Irak, Syrië en Libanon, maken de risico’s erg duidelijk. Israël kan het zich niet veroorloven om te gokken met zijn veiligheid. Er bestaan geen tweede kansen in het wispelturige Midden-Oosten.

Land ruilen voor vrede werkt niet
Dat is waarom, voor zijn veiligheid, Israël zich niet kan terugtrekken van nog meer grondgebied en de oprichting van een Palestijnse staat op de Westelijke Jordaanoever niet mag toestaan. Mochten we ons terugtrekken uit de Westelijke Jordaanoever, dan zou het hele land een doelwit worden voor terroristen die de kans zouden krijgen om raketlanceerders op te stellen naast de Oude Stad van Jeruzalem en van bovenop de heuvels de start-en landingsbanen van Ben-Gurion International Airport en de beurs in Tel Aviv kunnen bedreigen.

Neem de Vallei van de Jordaan. De Palestijnen eisen dat Israël zich terugtrek uit deze smalle strook land, dat grenst aan Jordanië. Maar als we dat in het huidige klimaat doen, kunnen we de eur openen voor Islamitische Staat en andere extremisten die de nieuwe Palestijnse staat zouden overspoelen. Wij kunnen dat risico niet nemen.

Hoe ik dat kan weten? Omdat het reeds eerder gebeurde. Niet een keer, niet twee keer, maar drie keer.

In het midden van de jaren negentig trokken we ons terug uit de Palestijnse steden als onderdeel van de akkoorden van Oslo. In 2000 brak de tweede intifada uit en meer dan 1.000 Israëli’s werden gedood in aanslagen die door terroristen werden uitgevoerd van wie velen kwamen uit precies die steden die we hadden geëvacueerd.

Toen we ons in 2000 terugtrokken uit Libanon, zagen we een aanzienlijke versterking van Hezbollah, de door Iran gesteunde militie. Tijdens de tweede Libanonoorlog zes jaar later vuurde Hezbollah meer dan 4.300 raketten af op onze steden.

En in 2005, trokken we ons terug uit de Gazastrook en overhandigden het gebied aan de Palestijnse Autoriteit. We kregen te horen dat Gaza zou veranderen in het Singapore van het Midden-Oosten en dat vrede zou groeien uit de serres die de Joodse bewoners hadden achtergelaten.

In plaats daarvan, werden die serres gebruikt als dekmantel voor terroristen die tunnels groeven over de grens naar Israëlische steden en dorpen. Gaza werd snel omgeturnd naar een vesting van terreur.

Maar dit betekent niet dat alle hoop verloren is. Er is nog veel dat we kunnen doen ter verbetering van de banden met onze Arabische buren, voor het genereren van vrede en het cultiveren van economische welvaart voor alle mensen die in dit land wonen.

Vier stappen plan
Het geheim is vrede opbouwen van onderaf. Na meer dan twee decennia van werken aan een enkele oplossing voor het Israëlisch-Palestijnse conflict — met name aan de oprichting van een Palestijnse staat — is het tijd om te beseffen dat co-existentie en vreedzame betrekkingen niet zal bereikt worden door middel van kunstmatige processen die ons van bovenaf worden opgelegd. In plaats daarvan stel ik een vier-stappen plan voor.

Ten eerste, zouden wij moeten werken aan het opwaarderen van de Palestijnse autonomie op de Westelijke Jordaanoever, in de gebieden die grotendeels onder Palestijnse controle staan (bekend als gebieden A en B, overeenkomstig de Oslo-akkoorden). In het ideale geval zal dit gebeuren in coördinatie met de Palestijnse autoriteit.

De Palestijnen zullen politieke onafhankelijkheid hebben, hun eigen verkiezingen houden, hun eigen leiderschap selecteren, hun eigen scholen beheren, hun eigen sociale diensten behouden en hun eigen bouwvergunningen uitreiken. Zij moeten zelf hun dagelijks leven leiden en regelen. Israël zou zich niet mogen bemoeien. Veel van dit bestaat reeds, maar we kunnen beter doen.

Deze Palestijnse entiteit zal bijna als een staat zijn. Echter, het zal geen controle hebben over haar eigen grenzen en het zal geen eigen leger mogen hebben.

Gaza functioneert reeds als een staat, maar de Hamas-regering die daar de controle uitoefent heeft zich toegelegd op de vernietiging van Israël. Zolang Gaza deze weg blijft volgen, kan het geen partij zijn in om het even welke overeenkomst.

De tweede stap ziet de massale opwaardering van wegen en infrastructuur, alsmede de verwijdering van wegversperringen en controleposten op de Westelijke Jordaanoever. Het doel zal zijn om vrij verkeer te bieden aan alle ingezetenen — Palestijnse en Israëlische — en hun kwaliteit van het leven te verbeteren.

Echter, geen vrede kan blijven duren zonder economische levensvatbaarheid. Dus zal de derde stap zijn om economische bruggen van vrede tussen Israëliërs en Palestijnen te bouwen.

In mijn vroegere carrière als een high-tech ondernemer, zag ik hoe diverse mensen van verschillende achtergronden kunnen leren om samen te werken bij het nastreven van economische welvaart. Reeds 15 industriële zones bestaan er op de Westelijke Jordaanoever waar Israëli’s samen met ongeveer 15.000 Palestijnen aan het werk zijn. Deze zones pompen ongeveer 300 miljoen dollar per jaar in de Palestijnse economie. Stel je voor wat nog eens 15 andere industriële zones kunnen doen.

Tot slot, stel ik voor om de Israëlische wet toe te passen in gebied C, dat is het deel van de Westelijke Jordaanoever dat wordt gecontroleerd door Israël conform de akkoorden van Oslo. De Palestijnen die daar wonen zou het volledige Israëlische staat burgerschap worden aangeboden. We kunnen beginnen met de bekende nederzettingenblokken waarvan iedereen het erover eens is dat ze deel zullen blijven van Israël zelfs onder een definitief status-akkoord.

Door toepassing van het Israëlische Gemeenschapsrecht en nationale soevereiniteit in die blokken, terwijl de Palestijnse autonomie wordt opgewaardeerd in de gebieden A en B, zullen we het toepassingsgebied beperken tot de betwiste grondgebieden, waardoor het makkelijker wordt om in de toekomst een overeenkomst te bereiken op lange termijn.

Ik ben mij ervan bewust dat de wereld niet onmiddellijk dit voorstel zal aanvaarden. Het lijkt in te gaan op alles waar naar toe Israël, de Palestijnen en de internationale gemeenschap hebben gewerkt de afgelopen 20 jaar. Maar ik zal werken om dit plan tot een regeringsbeleid te maken omdat er een nieuwe realiteit bestaat in het Midden-Oosten, die een einde heeft gemaakt aan de levensvatbaarheid van het vredesproces van Oslo.

De regionale onrust en desintegratie van natiestaten verplichten ons om verantwoordelijk te handelen. We moeten toewerken naar realistische doelen die echte veiligheid en economische welvaart kunnen genereren.

door Naftali Bennett

bennett-us


Bron: The New York Times [lezen]

in een vertaling van Brabosh.com

Naftali Bennett is Israel’s minister of the economy and the leader of the Jewish Home Party.

2 gedachtes over “Minister Naftali Bennett: voor Israël brengen twee staten geen oplossing

  1. Naftali Bennett is een dapper politicus, die ik hoog acht, maar hij heeft politieke oplossingen voor een niet-politiek probleem. Zijn goedbedoelde voorstellen gaan het dus niet redden. Het echte probleem is namelijk van een heel andere orde. Het gaat ten diepste om een geestelijke strijd. Gek genoeg snappen moslims dat vaak nog het beste. Maar ja, zij krijgen dat dan ook dagelijks meerdere keren vanaf de minaretten door hun geestelijk leiders toegeschreeuwd!

    Like

Reacties zijn gesloten.