Britse parlementsleden stemmen met grote meerderheid voor erkenning van Palestina

gbsupporters2Pro-Israëlmanifestanten betoogden op 20 juli 2014 voor de Israëlische ambassade in de Londense High Street (foto: Jennifer Lipman/The Times of Israel)

De Britse parlementsleden hebben afgelopen maandagavond met een overweldigdende meerderheid gestemd voor een symbolische erkenning van Palestina. Met 274 voor de motie en slechts 12 tegen, met zelfs oppositieleider Ed Miliband die Joods is en eveneens ja stemde, werd de motie aangenomen.

De motie is niet bindend en luidt als volgt: “Dit Huis maant de regering aan om de Staat Palestina te erkennen naast de Staat Israel.” Nadien werd die tekst nog geamendeerd met de zinsnede “als een bijdrage om een onderhandelde tweestatenoplossing te verzekeren.

Tijdens het debat zei minister Tobias Ellwood dat een Palestijnse staat enkel op het geschikte moment erkend zal worden :

“De aspiraties van het het Palestijnse volk kunnen slechts volledig gerealiseerd worden wanneer er een einde aan de bezetting komt… en wij geloven dat die er enkel komt door onderhandelingen. Enkel een einde aan de bezetting kan er voor zorgen dat Palestijnse soevereiniteit een realiteit aan de grond wordt. Het VK zal dan enkel bilateraal een Palestijnse staat erkennen wanneer wij van oordeel zijn dat dit het beste de vrede zal dienen.”

In Israël kwam de politieke hocus pocus van de Britten hard aan. Het veroorzaakte weliswaar geen aardbeving maar er ging toch even een siddering doorheen de Joodse staat. De Israëlische ambassade in Londen reageerde vrij laconiek op het bericht van de erkenning en gaf kort nadien een verklaring uit, zeggende:

“De weg naar Palestijnse onafhankelijkheid loopt via de onderhandelingsruimte. Voorbarige internationale erkenning stuurt een verontrustend bericht aan het Palestijnse leiderschap dat zij de moeilijke keuzes kunnen ontwijken die beide kanten dienen te maken en ondermijnt in feite de kans om een echte vrede te bereiken. Erkenning van een Palestijnse staat moet het resultaat zijn van een succesvolle afronding van directe vredesbesprekingen tussen Israël en de Palestijnse autoriteit.”

De tijd is gekomen om een waarachtige en vrije discussie te voeren omtrent de verschillende mogelijkheden, in plaats met onze hoofden tegen de muur te blijven bonken om een “oplossing” te bereiken die geen oplossing is en geen vrede brengt. Of zoals professor Shlomo Avineri, een van Israëls grootste voorstanders van twee staten, in een recent opiniestuk verklaarde:

“Degenen van ons die Oslo steunden en die nog steeds denken dat het de juiste stap is, moeten erkennen dat het heil niet van de Palestijnen zal komen. Ze zijn echt niet geïnteresseerd in een oplossing van twee staten voor twee volkeren, omdat ze niet bereid zijn om legitimiteit te verlenen aan het Joodse recht op zelfbeschikking.”

Enfin, al die Britten die denken dat zij Israël kunnen laten dansen naar de pijpen van Hamas en Al Fatah, die het zelf onderling nog niet eens kunnen worden hoe Israël het best van de kaart kan geveegd worden – met geweld of via de diplomatieke internationale forums – geven hiermede het tegenovergestelde signaal en zal de betrokken partijen nog enkel in hun standpunten doen verharden. Bovendien, wie denkt dat Israël zijn hoofdstad zal wegschenken aan de genocidale Palestijnen om er een nieuw bastion van terrorisme uit te bouwen van waaruit de rest van Israël met raketten en mortiergranaten kan bestookt worden, die dwaast.

Ron Breiman schreef er onlangs dit over de tweestaten’oplossing’:

“En er zijn diegenen die de pakkende slogan ‘zij hier, wij hier’ scanderen, verwijzend naar de Arabieren die in het land van Israël leven. Deze uitdrukking is natuurlijk vals en misleidend. Het betekent een “vrede” die gebaseerd zou zijn op het etnisch zuiveren van Joden uit Judea en Samaria terwijl de Israëlische Arabieren in Israël worden gehouden.

Goed geïnformeerde individuen en zoekers naar vrede zouden het etnisch zuiveren, van zowel Joden als van Arabieren moeten uitsluiten. Iedereen die een verbod bepleiten voor Joden om in Judea en Samaria te leven, is niet goed geïnformeerd en is geen vredeszoeker. Uiteindelijk, zou zulk een “vrede” Israël veranderen in een niet-Joodse en niet-democratische staat en daarom verstoken blijven van vrede.”

drytwo

door Brabosh.com

Een gedachte over “Britse parlementsleden stemmen met grote meerderheid voor erkenning van Palestina

Reacties zijn gesloten.