Vier linkse mythes over het Arabisch-Israëlisch conflict weerlegd [Daniel Greenfield]

Ahmad-Shukairy

Op 28 mei 1964 kondigde Ahmad Shukairy (plaatje hierboven) in Jeruzalem de oprichting aan van de Palestijnse Bevrijdings Organisatie [PLO]. Na het einde van de Zesdaagse Oorlog van juni 1967 werd hij op 24 december 1967 opgevolgd door Yahya Hammuda. Op 2 februari 1969 kwam Yasser Arafat aan de macht die de PLO onafgebroken leidde tot aan zijn dood op 11 november 2004. Sindsdien is Abu Mazen, nom de guerre van Mahmoud Abbas, aan de rol.

1ste mythe: “Israël werd gesticht omdat Europa zich schuldig voelde voor de Holocaust”

Deze linkse mythe wordt op grote schaal herhaald, meest recent door Desmond Tutu. Terwijl het schaamteloos vals op een niveau blijft hangen, zodat zelfs de meest serieuze anti-Israëlische historicus het kan herkennen, blijft het voortbestaan omdat het haar functie is Israël te delegitimeren als het product van de naoorlogse koloniale schuld, in plaats van het te erkennen als het resultaat van langdurige Israëlische nationale aspiraties.

Israël werd niet opgericht in 1947. In 1947, was Israël al een goed functionerend land met een taal, cultuur, landbouw, universiteiten, kranten en een militaire strijdkracht, die bewezen heeft dat het zich kan verdedigen tegen de legers van verschillende Arabische landen. Het enige dat er na de holocaust gebeurde was een stemming in de Verenigde Naties in 1947 voor een verdeelplan dat nooit werd uitgevoerd omdat de Arabische wereld in de plaats van verkoos om te proberen Israël te vernietigen. Hoe dan ook zou Israël de onafhankelijkheid uitgeroepen en gevochten hebben voor haar eigen voortbestaan met precies dezelfde uitkomst, ongeacht resolutie 181 van de Verenigde Naties. Deze stemming wordt vaak omschreven als het creëren van Israël, maar het was eerder een poging om de grenzen van Israël vast te leggen die mislukte, omdat de Arabische genocidale vijandigheid zich niet enkel keerde in de richting van Israël maar in de richting van de Joden in de Arabische landen.

Evenmin heeft het naoorlogse Europese kolonialisme Israël opgericht. Groot-Brittannië, dat de koloniale macht was in de regio, was tegen de onafhankelijkheid van Israël en onthield zich tijdens die stemming in de Verenigde Naties. De meerderheid van de stemmen voor resolutie 181 kwamen uit niet-Europese landen, voornamelijk uit Latijns-Amerika en Oost-Europa, zoals Bolivia, Brazilië, Panama, Peru en Polen, Oekraïne en de Sovjet-Unie. 7 Europese landen stemden voor de resolutie, de meesten waren Noord-Europese landen zoals Zweden en Denemarken, die slechts een beperkte impact van de Holocaust hadden ervaren. 12 Latijns-Amerikaanse landen hebben ja gestemd. Het dubbele in aantal dus. En het waren allemaal landen met hun eigen nationale aspiraties en die gevochten hadden tegen het kolonialisme.

Post-Holocaust schuld was niet de reden waarom resolutie 181 werd aangenomen. Minder dan een derde van de 33 stemmen kwamen uit landen waar de holocaust had plaatsgevonden. De redenen waren divers en verschillend. Sommige Latijns-Amerikaanse landen identificeerden zich met de nationale aspiraties van Israël en sommigen waren enkel uit op economische banden. Truman werd beïnvloed door zijn wens om de Joodse stemmen achter zich te krijgen tijdens de aanstaande verkiezingen. De Sovjet-Unie wilde het koloniale programma van Groot-Brittannië saboteren. De motieven van de verschillende landen zijn gevarieerd en complex. Iran bijvoorbeeld had tegen de resolutie gestemd, en toch werd het het tweede land dat de nieuwe staat Israël zal erkennen.

Linkse activisten blijven er op hameren dat resolutie 181 een racistische daad was, maar feit is dat de helft van de landen die voor de resolutie hebben gestemd niet-blanke landen waren, en de meeste van de landen die voor stemden niet-Europees waren. Daarom is de mythe dat Israël werd opgericht na de holocaust door Europeanen die zich schuldig voelden, een mythe die de ronde is gaan doen bij iedereen, van Desmond Tutu tot Wallace Shawn en Barack Obama, precies omdat het enkel maar een mythe is. Israël zou ongeacht de holocaust of VN-resolutie 181, die toch in de eerste plaats werd goedgekeurd door niet-Europese landen, ook hebben bestaan. Degenen die deze mythe blijven herhalen demonstreren ofwel hun absolute onwetendheid ofwel hun extreme leugenachtigheid.

2de mythe: “De Europese Naties gaven de Joden een land dat reeds door een volk bewoond werd”

Dit is een van de meest voorkomende mythen die het bestaansrecht en de oprichting van de moderne staat Israël proberen te bestrijden en de Joden als een vreemd lichaam in het land behandelen. Het is een voortzetting van de antisemitische stereotypen over de Joden als eeuwige zwervers en eeuwige vreemdelingen.

Het is echter een uitgemaakte zaak dat de Joden een permanente aanwezigheid in het land hebben die duizenden jaren terug gaat in de geschiedenis en die slechts onderbroken werd door bloedbaden en uitdrijvingen, waarna de Joodse bevolking zich telkens weer zal trachten te herstellen. Griekse, Romeinse, Arabische en Ottomaanse kolonialisten verdreven de Joodse bevolking en probeerden haar te vervangen door hun eigen bevolking om aldus een steunpunt in het land te krijgen. Echter, in tegenstelling tot hen bleven de Joden de inheemse bevolking van de deelstaat.

Doorheen de geschiedenis bleven de Joden worstelen om hun onafhankelijkheid te bereiken door gewapende opstanden tegen de Romeinse en Byzantijnse heerschappij. De laatste van deze opstand vond plaats iets meer dan duizend jaar vóór de oprichting van de moderne staat Israël, in plaats van tweeduizend zoals de meeste mensen geloven. Joodse pogingen om de staat Israël te doen herleven werden herhaaldelijk en brutaal onderdrukt, in ten minste één geval is sprake van regelrechte genocide. Evenmin was dit de enige genocide die de Joden in Israël zullen ervaren.

Toch bleven pogingen om een jonge Joodse staat op te richten doorgaan, ook nadat de kruisvaarders een genocide onder de Joodse bevolking hielden, met een poging in de jaren 1500 een Joods autonoom gebied te creëren onder Selim I door Don Yosef Nassi als Heer van Tiberias. Verdere onderhandelingen voor de oprichting van een Joodse staat werden voortgezet in de 18de en 19de eeuw. Nadat de Ottomaanse hardnekkigheid hen had duidelijk gemaakt dat een eigen staat hopeloos was, vormden Joodse vrijheidsstrijders de Nili groep en heeft het Joodse Legioen de Britten geholpen bij het veroveren van de regio in de hoop hun eigen staat te ontvangen.

Hoewel inderdaad een groot deel van de bevolking van buiten het land Israël afkomstig is, komt dit doordat duizenden jaren van slachtpartijen en oorlog het gebied ontvolkt werd. Wanneer Westerse waarnemers in de 19e eeuw Israël bezochten, zagen zij dat de grond onvruchtbaar was en slechts dun bevolkt werd door zowel Joden als Arabieren. In feite was Israël zo dun bevolkt, dat de hele bevolking van amper 350.000 mensen in 1850, zou kunnen passen in het moderne Tel Aviv als je ruimte zou willen besparen. Dit is des te opvallender als je bedenkt dat we het hebben over een grondgebied dat in die tijd vele malen groter was dan het hedendaagse Israël.

Alphonse de Lamartine die Israël in 1835 bezocht schreef: “Buiten de poorten van Jeruzalem zagen we inderdaad geen levende ziel, hoorden we geen levend geluid, troffen we dezelfde leegte aan, dezelfde stilte … net zoals we zouden verwacht hebben aan de bedolven poorten van Pompeii of Herculaneam, heerste een volledige eeuwige stilte over de stad, op de wegen, over het land … de graftombe van een heel volk.” Dertig jaar later schreef Mark Twain: “Er valt geen enkel dorp van enige omvang te bekennen – in geen dertig mijl in beide richtingen. … Men kan hier tien mijl (16 km) in de omgeving rondrijden en geen tien mensen tegenkomen.”

In 1857 schreef de Britse consul James Finn een boek genaamd Byeways in Palestina die een kroniek vormen van zijn reizen doorheen de hele regio. In zijn inleiding schreef hij eerder profetisch: “Deze verslagen zullen aantonen dat het land opmerkelijk vruchtbaar is waar het ook maar wordt verbouwd, zelfs in lichte mate – getuige de uitgestrekte graanvlaktes in het zuiden en van extreme schoonheid zijn zoals te zien is aan het groene heuvelige land in het noorden, alhoewel deze kwaliteiten zich geenszins beperken tot deze districten… Het is dus niet nodig, het is niet zo dat Bijbelgelovigen, om zich te houden aan het vertrouwen in haar voorspellingen voor de toekomst, dat ze zich tot het extreme moeten laten verleiden door het Heilige Land te vervloeken in zijn huidige mogelijkheden. Het is voorwaar en zelfs vervloekt in zijn bestuur en in zijn verlangen om bevolkt te worden, maar dat nog steeds de grond is van “een land dat de Heer, uw God overvloed gaf.” Er schuilt een diepere betekenis in de woorden: “De aarde is van de Heer,” wanneer het wordt toegepast op dat eigenaardige land, want het is een gereserveerd goed, een landgoed in opschorting en zelfs niet in een ondergeschikte betekenis kan het land het leengoed worden van de mannen die het verslinden. (Numeri 13:32 en Ezechiël 36:13, 14.) Ik heb genoeg gezien om me ervan te overtuigen dat de hoeveelheid van haar productie en de snelheid waarmee dit zal gebeuren, verbazingwekkend zal zijn eens de huidige bestaande obstakels worden weggenomen.”

Ahmed Shukairy, oprichter van de PLO en in 1967 opgevolgd door Arafat, in de Verenigde Naties in 1956: "Het is algemeen bekend dat Palestina niets anders is dan Zuid-Syrië" Ahmed Shukairy, oprichter van de PLO en in 1967 opgevolgd door Arafat, in de Verenigde Naties in 1956: “Het is algemeen bekend dat Palestina niets anders is dan Zuid-Syrië”

Finn herhaalde dit thema tijdens een schrijven aan de Graaf van Clarendon, “het land is in aanzienlijke mate onbewoond en dus is haar grootste behoefte eerst een lichaam van een bevolking te hebben.” Die bevolking zou en zal inderdaad moeten komen vanuit het buitenland.

Twee generaties later, in 1920 na de Britse verovering, was de Arabische bevolking nauwelijks verdubbeld. Maar in slechts één generatie groeide zij aan tot 1,3 miljoen Arabieren, voornamelijk Arabische immigranten die vanuit Egypte naar Israël werden aangetrokken door de groeiende Joodse industrie. Die immigranten zouden op hun beurt de grootste kern leveren van de ‘Palestijnse zaak’ met prominente Palestijns-Arabische figureren zoals Yasser Arafat en Edward Said afkomstig uit de Egyptische hoofdstad Caïro. Dan was er de in Libanon geboren oorspronkelijke chef van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie, Ahmed Shukairy.

In tegenstelling tot Jeruzalem, was Caïro een bloeiend centrum onder het Ottomaanse Rijk, met een uitpuilende bevolking. Sinds de jaren 1880 tot de jaren 1930, was de bevolking van Cairo verdrievoudigd. Dat resulteerde in een enorm overbevolkt gebied met het ontstaan van grote sloppenwijken met extreme leefomstandigheden die Europese bezoekers vaak zouden beschrijven. En een deel van dat bevolkingsoverschot kwam de richting van Israël op.

Terwijl de Joodse immigratie naar Israël zichtbaar was, bleef de Arabische immigratie onzichtbaar, waarvoor het enkel zaak was een Syriër of een Egyptenaar op een ezel te krijgen en de juiste richting uit te sturen. Maar de toenemende rol van Israël veroorzaakte om economische en politieke redenen zowel Arabische en Joodse immigratie naar het land.

Diezelfde critici van Israël waren daarvan niet op de hoogte en hebben zich niet verzet tegen de Arabische immigratie, ook al was dat onderdeel van een kolonisatieproces dat de inheemse Joodse bevolking ontheemde. In plaats daarvan gebruiken zij hun dubbele standaard door enkel bezwaren te uiten tegen de Joodse immigratie. De ironie wil dat vandaag met de Arabische migratie naar Europa, thans die landen van veel van diezelfde critici bezet worden door het zogeheten pas ontdekte volk dat de landen begint over te nemen die “al een bevolking hebben.”

In Australië en elders, zijn islamitische immigranten al begonnen met het opnieuw uitleggen van de geschiedenis, waarbij ze stellen dat het land reeds lang alleen aan hen toebehoort. In Frankrijk werden de rellen omschreven als een Franse Intifada. Beide processen tonen aan hoe etnische en nationale groepen een mythologie van eigendomsrecht scheppen van bij het begin in landen waar ze nog nooit of amper aanwezig waren. Diezelfde mythologie zit achter de bewering dat het Palestijnse grondgebied in oude tijden beheerd werd door de Romeinen en die in feite een soort van unieke Arabische nationaliteit zouden zijn geweest wiens rechten werden geweigerd.

Europeanen hebben niet aan Israël een land “gegeven” dat al bewoond werd door de Arabieren. De Arabieren waren gewoon één van de regionale bevolkingsgroepen, en waren in de meerderheid omdat ze de plaatselijke bevolking hadden veroverd en verplaatst. En dat terwijl er tal van andere inheemse bevolkingsgroepen in het Midden-Oosten werden onderdrukt, met inbegrip van de Assyriërs, de Koerden, de Kopten, de zigeuners van het Midden-Oosten (de Dom), de Azeri’s en de aanhangers van het zoroastrisme. Arabische moslims staan niet op die lijst, behalve in de hoofden van de westerse liberalen. In plaats daarvan regeren Arabische moslims – op twee na – over alle landen in het Midden-Oosten en controleren zij 99 procent van de regio. 11 miljoen vierkante kilometer ter vergelijking met Israël’s 20.000.

3de mythe: “De stichting van Israël ontkent de nationale rechten van het Palestijnse volk”

Palestina is een streek, geen Arabische nationaliteit. Het is geen Arabisch woord, maar een verbastering van een woord dat Filistijn betekent. Op geen enkel ogenblik in de geschiedenis heeft er ooit een Palestijns-Arabisch koninkrijk bestaan, noch als staat en noch als politieke entiteit, totdat die entiteit werd aangemaakt door Israël als onderdeel van een verdrag met Arafat. De Palestijnse natie is een vervalsing waarin geen enkele van de Arabische machten geloven [dat ze bestaat], zoals ze dat zelf bewezen hebben toen ze het land annexeerden – de zogenaamde tegenwoordige “bezette gebieden” – tot op het ogenblik dat Israël die gebieden heroverde tijdens de Zesdaagse Oorlog in 1967. Meer dan twee decennia lang, werd er nooit een Palestijnse staat opgericht toen Judea, Samaria en Gaza nog in de handen waren van Egypte en Jordanië. Pas na twee grote militaire nederlagen, waardoor de Arabische machten genoopt werden af te zien van toekomstige oorlogen met Israël, hebben zij dan maar besloten om dat bijzondere stukje mythologie te onderschrijven.

Bovendien waren het de Arabische machten die het VN-verdelingsplan uit 1947 verwierpen om te verhinderen dat er twee aparte staten zouden ontstaan, een Joodse en een Arabische. Het was de Arabische zijde die het plan afwees en koos voor oorlog, en toen bij de locale Arabieren aandrongen om Israël te verlaten, zodat ze zouden kwaad blijven tot op het ogenblik dat de Joden in de zee werden gedreven en met dat doel de vluchtelingenkampen creëerden. Als er echt iemand de “nationale rechten van het Palestijnse volk” ontkent, dan zijn het de Arabische machten. Maar dan is de de kaart van nationale rechten altijd al een valse kaart geweest, zoals kan worden aangetoond toen de stichtende voorzitter van de PLO, Ahmed Shukairy, in de Verenigde Naties in 1956 verklaarde: “Het is algemeen bekend dat Palestina niets anders is dan Zuid-Syrië.” De PLO heeft nooit eerder een oproep tot een eigen staat gedaan. Zij deed dat voor het eerst na de nederlaag van de Arabische machten tijdens de Yom Kippoer oorlog in 1973, toen duidelijk werd dat alleen met brute kracht de regionale Arabische machten nooit in staat zouden zijn om Israël met geweld te veroveren.

Sinds 1992, toen de PLO een autonoom gebied verwierf, heeft zij geen enkele serieuze poging ondernomen om het land daadwerkelijk te besturen. In plaats daarvan heeft zij nagenoeg al haar middelen in haar milities gepompt die zij gebruikt heeft voor het uitvoeren van terroristische acties tegen Israël en een ander deel aan haar propagandakorpsen die de hele wereld afreizen om te klagen over Israël. Dat komt omdat geen enkele van de zogenaamde Palestijnse leiders interesse hebben om daadwerkelijk een eigen staat te creëren, zoals Clinton uiteindelijk en tot zijn eigen schaamte en vernedering moest ontdekken, toen Yasser Arafat zijn grote 99 procent vredesplan verwierp. Als de Egyptische en Jordaanse Arabieren, die kamperen in de achtertuin van Israël, werkelijk de uitoefening wilden van hun “nationale rechten”, zouden ze dat ook de afgelopen 17 jaar hebben gedaan. In plaats daarvan is het enige wat ze wèl hebben gedaan, is proberen om zoveel mogelijk Israëli’s te doden om in de gunst te blijven hun Arabische en Perzische donateurs. Na al die vele miljarden dollars aan internationale hulp, is het enige dat goed werkt in de Palestijnse Autoriteit, de AK-47’s…

Steeds opnieuw waren er herhaaldelijk kansen om een Palestijnse staat te stichten. Of het nu was in 1947 door de aanvaarding van VN-resolutie 181, of van 1948 tot 1967 [toen de ‘bezette gebieden’ lagen] in de handen van de Arabische machten, of van 1992 tot 2009 samen met Israël en de VS – er lagen bijna vier decennia lang kansen te grijpen waarin de Arabieren een Palestijnse staat zou hebben kunnen gecreëerd. Vergelijk dat met de amper 25 jaar van de zogenaamde ‘bezetting’ tussen 1967 tot 1992 ter vergelijking. De reden dat er geen “Palestijnse staat” is, is omdat niemand die eigenlijk echt wil. Het Palestijnse nationalisme heeft net zoveel waarde als gelijk welk ander propagandistisch pamflet in oorlogstijd. Het enige doel daarvan is om Arabieren, moslims en andere medereizigers op hetzelfde spoor te houden voor het enige gezamenlijke doel dat ze zich hebben gesteld in 1947, namelijk de vernietiging van Israël te voltooien.

4de mythe: “Israël is een kunstmatige entiteit en een racistische Joodse staat”

Dezelfde ‘Europese imperialistische kolonialisten’ waarvan de linkse historici en activisten beweren hen te verachten, hoewel ze zelf niets meer zijn dan een andere generatie van hetzelfde, draaide het grootste deel van de activiteiten in het Midden-Oosten door de Arabische islamitische staten, in het creëren van kunstmatige landen zoals Egypte, Syrië en Jordanië, waarvan de laatste werd geregeerd door een mislukte Saoedische koninklijke familie, vernoemd naar naties uit de geschiedenis. Toch maakt op de een of andere manier geen enkele van deze [linkse] historici en activisten bezwaar tegen een van deze landen, zij maken slechts bezwaar tegen Israël. Op een weer wat andere wijze veroordelen zij aldus de Koerden, de Assyrische christenen, de Kopten en tal van andere minderheden in de regio die op een onverdraagzame wijze worden bestuurd door hun Arabische heersers, wat perfect aanvaard wordt in hun scenario.

De mythe van het Arabische moslim slachtofferschap is in wezen niks anders dan goedkope propaganda die is voortgesproten uit de Arabische mislukte poging om Israël te vernietigen en haar Joodse bevolking ‘in de zee’ te drijven. Het wordt gefinancierd met petroleumdollars, die tot op vandaag gegenereerd worden uit de bodemloze olieputten van schatrijke Arabische islamitische dictaturen zoals Saoedi-Arabië en die bestendigd worden door linkse activisten die de harde anti-Israëllijn van de Sovjets blijven herhalen, die op zichzelf reeds een achterhaald overblijfsel is uit de tijd van de communistische steun aan Arabisch-nationalistische dictaturen in Egypte, Syrië en Irak.

Israël biedt meer vrijheid aan haar burgers en niet-burgers dan om het even gelijk welke andere Arabische staat in de regio. Dat is de reden waarom Afrikaanse migranten proberen hun weg doorheen Egypte te banen om Israël te bereiken. Israël is het gastland van vele religieus vervolgden in de regio met name de Bahai. Het verleent onderdak aan een grote verscheidenheid van volkeren uit de hele wereld zelfs aan Vietnamese bootvluchtelingen. Ieder van hen kan met de anderen opschieten, met uitzondering dan van de Arabische moslims, wiens woede wordt gedreven door hun overtuiging dat alleen zij het recht hebben om Israël te besturen, zoals ze dat al in elk ander deel van het Midden-Oosten doen.

Als linkse activisten werkelijk wensen te ageren ten gunste van de onderdrukte volkeren en ontheemden in het Midden-Oosten, misschien wel in de plaats van het verachtelijke voorbeeld van Human Rights Watch dat in Saoedi-Arabië om geld ging bedelen waarmee het Israël nog meer kan belasteren, moeten ze maar eens een kijkje gaan nemen in het bijzonder trendy en modieuze Dubai, een land waar het merendeel van de bevolking bestaat uit gastarbeiders die worden behandeld als slaven en die bij duizenden creperen en sterven van ellende. Of misschien naar Iran, waar een Perzische moslim minderheid regeert over een meerderheid van Azeri, die hun cultuur onderdrukken, hun taal en hun nationale aspiraties. En dan is er nog de kwestie van een onafhankelijke Koerdische staat en de rechten van het Koerdische volk die Kirkoek terugvorderen sinds de etnische zuiveringen onder Saddam Hoessein. Er is ook het lot van de Kopten in Egypte, die nog steeds fundamentele mensenrechten worden ontzegd.

Maar in plaats van blijft de linkerzijde toegeven aan de irrationele onverdraagzame eisen van Arabische moslims die in de regio de meerderheid vormen en die de enige niet-islamitische staat in de regio wensen te onderdrukken om er [in de plaats van] nog een zoveelste Arabische moslimstaat te kunnen oprichten. Die schaamteloze minachting voor de rechten van iedereen die geen Arabische moslim is, is precies de reden waarom de Joden van Israël moesten vechten voor nationale onafhankelijkheid. Het is waarschijnlijk om dezelfde reden waarom de Koerden in Irak ook zullen moeten vechten willen ze ooit onafhankelijkheid verkrijgen.

De cultus van het oriëntalisme beklemtoont dat enkel Arabische moslims nationale rechten mogen laten gelden in het Midden-Oosten. Israël blijft zich daartegen verzetten en verkondigt in plaats daarvan de nationale rechten van de inheemse bevolking van Israël, een land en een volk, dat dateert van lang vóór het Arabische kolonialisme en dat het ook zal overleven.

door Daniel Greenfield

in een vertaling van Brabosh.com van 20 september 2009

Daniel Greenfield aan Brabosh op 21 sep 2009: “Shana Tova, Thank you for the translation and distribution. I don’t write or read dutch myself, beyond what I can project from the little German I know, so thank you for helping out. Daniel.”

Advertenties

2 gedachtes over “Vier linkse mythes over het Arabisch-Israëlisch conflict weerlegd [Daniel Greenfield]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s