Over anti-Joodse propaganda, vermomd als kritiek op de staat Israël [Mojmír Kallus]

moskee-indevlammen“Shit, daar gaat onze rakettenvoorraad van een hele maand!” gromt deze geschokkeerde Palestijn terwijl zijn moskee in de fik staat. “En ik die dacht dat onze raketten en raketlanceerders hier veilig waren… De volgende keer gaan we ze toch maar weer verstoppen in een UNRWA schooltje tussen en onder de klein mannen…”

Het Tsjechische weekblad “Respekt” publiceerde in het laatste nummer een vertaald artikel uit de Britse “The Economist”, waarin de ondertitel verkondigde dat “de beschieting van Gaza sympathie voor Israël heeft weggenomen… en de Israëli’s er nu over nadenken hoe te reageren.”

Het is weer een voorbeeld van argumentatie, die oorzaak en gevolg verwisselt en om zeker te gaan de oorzaak van de Israëlische operatie niet vermeldt. Alsof Israël zomaar, bij wijze van sport, besloten heeft de arme burgers in Gaza af te gaan schieten, en omdat alles in de wereld altijd consequent en moreel gedrag vertoont, heeft Israël nu een probleem en wij willen graag weten hoe het daarmee omgaat.

Ik ben ervan overtuigd dat Israël zich aan niemand hoeft te verontschuldigen voor zijn wil om te leven en om zijn burgers te beschermen en dat zij de moorddadige bedoelingen van Hamas en haar gelijken met succes het hoofd zal bieden. Zoals zij zich tot nu toe met gelijksoortige bedreigingen ook raad wist. Maar Europa heeft een nog groter probleem.

Het zou beter zijn geweest als de commentatoren van de Economist uit de ramen van hun kantoor naar buiten zouden kijken. Wat er gebeurt in Londen, Parijs, Brussel of Berlijn toont aan dat Europa heeft toegestaan dat de kwade geest van antisemitisme uit de fles is en nu kijken ze hulpeloos en met een zekere verbazing toe hoe deze haatgevoelens escaleren. De brute moorden op Joden op klaarlichte dag, het in brand steken van synagogen, de aanvallen op joodse winkels en het scanderen van beledigende leuzen. Hoever zal het gaan en hoe gaan we erop reageren?

Israël aan te wijzen als de schuldige is smakeloos. Het enige goede eraan is dat het de antisemitische instincten zichtbaar maakt en daarmee de these bewijst dat de kritiek op Israël alleen maar een welkome dekmantel is voor haatuitingen tegen Joden.

Wat Israël ook doet, de geweldplegers in Europese straten zullen met hun getier doorgaan en een laffe reactie zal ze alleen maar sterker maken.

De vermeende schuld van Israël moet bewezen worden door publieke opiniepeilingen. Die laten de toenemende afwending zien van Europese inwoners van de Joodse staat. In werkelijkheid bewijzen deze alleen maar het mislukken van de Europese elites, die tegen de anti-Joodse propaganda, vermomd als kritiek op de staat Israël, niet het hoofd biedt. Wanneer de Westerse media in het verspreiden van deze propaganda hun assistentie verder blijven verlenen, zullen de opiniepeilingen nog duidelijker worden.

Het risico dat de politici in de verleiding komen om mee te gaan met de meerderheid, ook al weten ze dat deze ongelijk heeft, is normaal in de democratie. Maar in een situatie, waarin steeds meer mensen geloven in een gevaarlijke leugen, is wel moed nodig. Moed om de meerderheid het hoofd te bieden.

Waar zijn de sterke Europese leiders? De echte leider kan men herkennen aan zijn morele kracht waarmee hij de publieke opinie in positieve zin kan veranderen. Europa heeft al eerder ondervonden welke destructie teweeggebracht kan worden wanneer de anti-Joodse haat de maatschappij in haar greep krijgt. Daarom heeft Europa geen excuus. We hebben leiders nodig, die niet bang zijn om mensen de waarheid te vertellen, ook al bevalt die niet. Zijn ze wel te vinden?

door Mojmír Kallus

in een vertaling van E.J. Bron als “Niet Israël heeft een probleem, maar Europa”