Veertien leugens over het Palestijns-Israëlisch conflict die de vrede blokkeren

marsman

Als een marsmannetje opeens op onze aarde zou landen en de nieuwsbulletins zou lezen en luisteren naar wat er zoal in de reguliere media verschijnt en wordt gezegd en geschreven, zou hij de indruk kunnen krijgen dat het ganse Midden-Oostenconflict te wijten is aan het feit dat Israël een aantal nederzettingen bouwt op land waarvan de wereld denkt dat dit de toekomstige Palestijnse staat moet worden.

Er bestaat een bijna-overeenkomst tussen de regeringen van de wereld en tussen de media-auteurs, dat de vrede in het Midden-Oosten op het punt staat uit te breken, en wel om drie principiële redenen. De eerste is dat de Joden en de Arabieren het erover oneens zijn of er wel een Palestijnse staat moet komen. De tweede is omdat Israël hardnekkig weigert om haar troepen terug te trekken uit de (zogeheten) “bezette Arabische” gebieden. De derde reden is omdat Israël zich wreed gedraagt tegenover de Palestijnen.

Het marsmannetje zou gemakkelijk deze informatie terug mee kunnen nemen naar zijn thuisplaneet zo lang hij niet geïnteresseerd zou zijn om de achtergronden te bestuderen van de geschiedenis van het Midden-Oostenconflict. Die drie redenen kunnen een antibioticum van vertrouwdheid met de geschiedenis van het Midden-Oosten nooit overleven.

leugenPresident Barack Obama en Staatssecretaris Hillary Clinton lijken te denken dat het idee van een soevereine Palestijnse staat het meest wonderlijke idee ooit is, dat aan hen voorbij is gekomen sinds het Dertiende Amendement. En bijna alle politiekers van de wereld, met aan hun zijde de Israëlische linkerzijde, dringen er op aan dat Israël al haar nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever moet opdoeken want dat deze het werkelijke obstakel zijn die een duurzame vrede in de weg staat.

De werkelijkheid is dat het Midden-Oostenconflict maar weinig te maken heeft met het debat over Palestijnse soevereiniteit en nog minder te maken heeft met het Israëlische nederzettingenbeleid. In feite is Israël het eens met het principe, nogal onnozelachtig, met de oprichting van dergelijke Palestijnse staat. Tenminste indien de Palestijnen zouden tegemoetkomen aan bepaalde veiligheidsvoorwaarden en andere toegevingen aan de Israëli’s – zoals bijvoorbeeld het erkennen van het bestaansrecht van Israël als de natiestaat van het Joodse Volk. Zoals reeds bij herhaling is gebleken, hebben zelfs zogenaamde ‘gematigde’ Palestijnen dat idee verworpen.

Intussen wordt het debat over het Midden-Oostenconflict gehypothekeerd door een ongelooflijk gebrekkige kennis aan historische informatie en op een reeks typische misvattingen over de geschiedenis van het Midden-Oosten. De anti-Israël lobby, die elke dag in kwaadaardigheid en antisemitisme toeneemt, steunt veelal op de ontkenning van de publieke bezorgdheid hoe het met het Midden-Oosten zover is kunnen komen en waar het nu staat.

Hierna volgen een handvol populaire misvattingen en het tegengif ertegen. Deze tekst is van de hand van Steven Plaut en werd op 16 augustus 2009 gepubliceerd op de weblog Middle East Terrorism onder de titel The 14 Lies Blocking Peace in the Middle East. Vrij bewerkt en vertaald door Brabosh.

neder2

Veertien leugens die de vrede blokkeren in het Midden-Oosten

Populaire misvattingen en het tegengif ertegen

1. Leugen: Israël werd opgericht op grond die eigendom was van de Palestijnse Arabieren.

Waarheid: Voordat Israël werd gecreëerd heeft haar grondgebied nooit behoord aan de Palestijnse Arabieren en werd al sinds de Middeleeuwen geregeerd door geen enkele Arabier. Het was eeuwenlang een Turkse provincie tot het werd veroverd door Groot-Brittannië aan het einde van de Eerste Wereldoorlog. De Volkenbond [de voorloper van de huidige Verenigde Naties] gunde aan het einde van de oorlog het bestuur over “Palestina” aan Groot-Brittannië in ruil voor haar inzet om het gebied te veranderen in een Joods thuisland . De gronden waarop de Joodse immigranten zich vestigden voordat de staat Israël werd opgericht, werden door de Joden aangekocht ver boven de toenmalige marktprijzen en in de meeste gevallen woonden er helemaal geen Arabieren. Vrijwel geen Arabieren werden eruit verdreven.

2. Leugen: De Joden kwamen naar Palestina als buitenlanders en vreemdelingen terwijl de Palestijnen de werkelijke inheemse bewoners waren van het grondgebied.

Waarheid: ‘Palestina’, het Land van Israël is of ‘Eretz Yisroel’, wordt sinds Bijbelse tijden ononderbroken bewoond door Joden. De meeste families van ‘Palestijnen’ migreerden naar ‘Palestina’ in de tweede helft van de 19de eeuw tijdens dezelfde periode van Zionistische golven van migratie. De grootste etnische bevolkingsgroep in die tijd waren de Turken. In 1948 waren de ‘Palestijnse Arabieren’ families van migranten die afkomstig waren uit Libanon en Syrië. Ironisch genoeg werden zij in de eerste plaats gemotiveerd om ‘Palestijnen’ te worden dankzij de Zionistische beweging die kapitaal en werk brachten naar ‘Palestina’ en de leefomstandigheden op het verschraalde en verdorde land aanzienlijk verbeterde. Grote aantallen zogenaamde ‘Palestijnse’ Arabische dorpen en gemeenten hebben van oorsprong Hebreeuwse namen die in het Arabisch werden gemodifieerd. Het wordt moeilijk om in de grond van ‘Palestina’ te graven zonder Joodse artifacten boven te halen die soms duizenden jaren oud zijn. Intussen werd tweederde van het territorium van het Britse Mandaat Palestina in de 1920er jaren afgesneden van het in 1917 aan de Joden beloofde thuisland, om Jordanië op te richten, een Arabische Palestijnse staat die veel groter was dan Israël. Het resterende territorium, West-Palestina, werd aldus het Joodse thuisland. Dat was de oorspronkelijke ‘tweestatenoplossing’ van toen, dezelfde ‘uitvinding’ die thans wordt gepromoot door het opnieuw willen opdelen in 2 staten van het Westerse resterende deel van Palestina.

3. Leugen: Er bestaat vandaag geen Palestijnse staat door de schuld van de Israëlische agressie en weerspannigheid.

Waarheid: Er bestaat vandaag geen Palestijnse staat door de schuld van de Arabische agressie en weerspannigheid. Op het einde van 1947 keurde de Verenigde Naties met een tweederde meerderheid het voorstel goed dat voorzag in de oprichting in West-Palestina van twee staten om het regime van het Britse Mandaat te vervangen. De ene staat zou Joods worden en de andere een Palestijnse Arabische staat. De Joden stemden toe. De Arabieren verwierpen het idee. De Arabieren openden met genocidale agressie een aanvalsoorlog tegen de Joden, vielen ‘Palestina’ binnen en verwoesten het land dat in het VN-verdeelplan was aangeduid als grondgebied voor de toekomstige Arabisch Palestijnse staat. Daarna werd het grootste deel van die gronden illegaal bezet door Jordanië en later semi-legaal door Egypte totdat de gebieden in 1967 door Israël werden bevrijd tijdens de Zesdaagse Oorlog. De Arabische wereld leeft met Israël sinds 1948 in staat van oorlog, weigert haar bestaansrecht te erkennen, en valt voortdurend Israël aan in een oneindige reeks van bloedige oorlogen en terrorismecampagnes. De Arabische staten vielen Israël aan in 1948, 1956, 1967, 1973, 1982, 2006, en sponseren terroristische gruweldaden tegen de Joden sinds de oprichting van de Israëlische staat. De reden voor de aanval die aan de basis lag van de eerste Arabisch-Israëlische oorlog in 1948 is exact dezelfde reden die vandaag in de weg staat van gelijk welke vredesovereenkomst.

4. Leugen: Israël voerde een ‘etnische zuivering’ door op de Palestijnse Arabieren in 1948-49.

Waarheid: De Arabische staten voerden een etnische zuivering onder de Joden na 1948. Ongeveer een miljoen Joden werden uit de Arabische staten verdreven, hun eigendommen gestolen en de meesten van hen werden staatsburgers van Israël. De Palestijnse Arabieren werden in 1948-49 vluchtelingen als het directe gevolg van de aanvalsoorlog tegen Israël waar ook de Palestijnen aan deelnamen. Het geschatte aantal Arabische vluchtelingen varieert (al naar gelang de bronnen) tussen de 400.000 en 750.000 waarbij het eerste cijfer de waarheid het dichtste benadert. Na de oorlog werd aan velen toegestaan om terug te keren naar Israël. Honderdduizenden Arabieren van andere Arabische landen riepen zich prompt uit tot ‘Palestijnse vluchtelingen’ om aldus te kunnen genieten van de vele giften van de Verenigde Naties en andere hulporganisaties. De tegenwoordige Palestijnse Arabieren werden alzo vluchtelingen om dezelfde redenen waarom de etnische Duitsers die leefden in Oost-Europa eveneens vluchtelingen werden na het einde van de Tweede Wereldoorlog: omdat zij gekozen hadden voor de verliezende zijde van de aanvalsoorlog die ingezet werd door hun eigen politieke leiders.

5. Leugen: Israël is een Apartheidsregime en mishandelt Arabieren.

Waarheid: Israël is het enige land in het Midden-Oosten dat GEEN Apartheidsregime heeft. De Arabieren die leven onder Israëlische bestuur zijn de enige Arabieren die kunnen genieten van de vrijheid van meningsuiting en pers, die vrije toegang hebben tot gerechtshoven en via procedures hun belangen kunnen verdedigen, die legale bescherming van hun eigendomsrechten genieten en algemeen stemrecht hebben. Israëlische Arabieren hebben een hogere levensstandaard, zowel op het gebied van opvoeding als van gezondsheidszorg, dan gelijk welk ander Arabisch land in het Midden-Oosten. Israëlische Arabieren zijn simpelweg de best behandelde politieke minderheid in het Midden-Oosten en worden op sommige terreinen zelfs beter behandeld dan in vele Europese landen. Israël is het enige land in het Midden-Oosten dat GEEN gebruik maakt van de islamistische terreurmethodes door grootschalige massacres te laten uitvoeren door mensen die in hun midden als terroristen opereren.

6. Leugen: Arabieren gebruiken agressie en terrorisme omdat Israël gebieden bezet.

Waarheid: Israël bezet gebieden (die tot aan de Zesdaagse Oorlog in 1967 door Jordanië en Egypte werden gecontroleerd) door de schuld van de Arabische agressie en terrorisme. Indien de Arabieren in 1949 bereid waren geweest om vrede te sluiten met Israël, dan waren de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook onder de hegemonie van de Arabieren gebleven en hadden zij gemakkelijk – en op gelijk eender welk moment – een Palestijns Arabische staat kunnen oprichten. In de plaats van hebben zij in 1967 Israël aangevallen in een poging tot genocidale vernietiging en hebben die oorlog verloren.

7. Leugen: Het Midden-Oosten conflict is – en is dat altijd geweest – gebaseerd op het Israëlische verzet tegen het Palestijnse zelfbeschikkingsrecht.

Waarheid: Het Midden-Oosten conflict is – en is dat altijd geweest – gebaseerd op het Arabische verzet tegen het Joods-Israëlische zelfbeschikkingsrecht. Er is slechts één oorzaak van het Arabisch-Israëlisch conflict, ook al wordt die enkele oorzaak systematisch bedolven onder een lawine van modder door de media met het doel mist te spuiten en verwarring te zaaien. Die ene oorzaak is de weigering van de Arabische wereld om het bestaansrecht van Israël te erkennen en dat binnen gelijk welke set van grenzen ook. De oorzaak van de oorlog is de Arabische weigering in het reine te komen met Joodse zelfbeschikking in welke vorm dan ook. Het Midden-Oosten gaat niet over het recht op zelfbeschikking van de ‘Palestijnse Arabieren’, maar gaat over de Arabische afwijzing van het zelfbeschikkingsrecht voor de Israëlische Joden. Al meer dan een eeuw proberen de Arabieren Joodse zelfbeschikking met gebruikmaking van geweld te blokkeren.

Voor 1967 bestonden er geen Palestijnen die opkwamen voor een ‘thuisland’, alhoewel ze daarentegen wel eisten dat de Joodse staat werd ontmanteld. Dat komt omdat de Palestijnen helemaal geen ‘volk’ zijn en zich ook zo niet beschouwen niet meer (en ook niet minder) dan een Arabier in Parijs of Detroit dat ook doet. Feit is dat de Palestijnen nooit geïnteresseerd zijn geweest in een eigen staat. Toen in 1920 de Europese machten ‘Palestina’ afscheurden van Syrië reageerden zij met veel geweld uit protest tegen die Europese beslissing. De originele term naqba (‘catastrofe’ in het Arabisch en in linkse kringen) was inderdaad in oorsprong de aanduiding van de wandaad toen de Palestijnen werden gescheiden van het Syrische thuisland. Onmiddellijk na het einde van de Zesdaagse Oorlog werd de noodzaak van een autonome Palestijnse staat gefabriceerd door de Arabische wereld, als een foefje om de Israëli’s terug te dringen achter de grenzen van 1967. Israël zou dan weer teruggeworpen worden op een smalle strook van amper 15 kilometer breedte en klaar liggen voor een nieuwe Arabische aanval van vernietiging en genocide.

De Arabische wereld heeft het ‘Palestijnse volk’ uitgevonden zodat het dezelfde rol zou dienen zoals de Sudeten Duitsers op het einde van de jaren ’30. Die rol was bedeoeld om de schijn van legitimiteit te wekken die de oorlogsdoelen en agressie van de grote fascistische staat moesten rechtvaardigen. De term “zelfbeschikking” wordt herhaald als een retorisch “onvervreemdbaar recht” net zo lang tot zich nog maar weinig mensen zich herinneren dat het nastreven van “zelfbeschikking” ook kan dienen als een instrument van agressie door barbaarse agressors en totalitaire krachten. Toen Hitler op het eind van de jaren ’30 besloot om door te gaan met zijn verovering door middel van oorlog, had hij zich helemaal gekleed in de mantel van legitimiteit zogenaamd om enkel “rechteloze en onderdrukte mensen te helpen om zelfbeschikking te bereiken.” Hij vervalste de benarde situatie waarin etnische Duitsers die woonden in het Tsjechische Sudetenland en elders in Oost-Europa en fabriceerde verhalen van mishandeling. In werkelijkheid hadden al deze etnische Duitsers al de mogelijkheid van “zelfbeschikking” binnen bereiken als ze dat wilden, met name in de soevereine Duitse natie-staten, en in feite neoten zij veel meer vrijheden en rechten dan de Duitsers in Duitsland. De Duitse invasie van Tsjecho-Slowakije werd voorbereid door geposeerde smaad te verspreiden over de zogenaamde mishandeling van de Duitsers door de Duitse buren. Hitler legde schaamteloos uit dat hij simpelweg “de ellende van mishandelde etnische Duitsers” wilde ongedaan maken die zogezegd vervolgd werden binnen het democratische Tsjecho-Slowakije. “Zelfbeschikking” was ook het voorwendsel toen Duitsland Polen en andere landen binnenviel.

De Arabische wereld besloot dat de “Palestijnen” de rol moesten spelen van de Sudeten, als politiek en moreel excuus voor Arabische agressie en Islamo-fascistisch imperialisme. De Arabische fascisten stellen het dan verkeerdelijk voor als zouden ze nobele inspanningen doen voor de bescherming van een mishandelde onderdrukte minderheid van Arabieren die vertwijfeld op zoek zijn naar “zelfbeschikking.”

8. Leugen: Het Palestijnse terrorisme is van bij het begin een antwoord geweest aan de Israëlische bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook en als reactie op de Israëlische nederzettingen aldaar.

Waarheid: Het Palestijnse terrorisme tegen de Joden begon in de jaren ’20, escaleerde in de jaren ’30, ging non-stop door in de jaren ’40 zelfs in het midden van de Tweede Wereldoorlog, en bereikte barbaarse proporties in de jaren ’50. Dit alles gebeurde lang voordat Israël ook maar iets ‘bezette’. De PLO werd opgericht lang voor de Zesdaagse Oorlog [1967], dat wil zeggen voordat Israël de Westelijke Jordaanoever en Gaza ‘bezette’ en voordat in die gebieden nog de eerste Israëlische nederzetting werd opgetrokken.

9. Leugen: Israël heeft niet het recht om nederzettingen te bouwen op de Westelijke Jordaanoever.

Waarheid: Israël heeft net zoveel het recht om nederzettingen te bouwen op de Westelijke Jordaanoever zoals bijvoorbeeld Frankrijk het recht heeft om steden op te richten in Elzas-Lotharingen, België steden mag bouwen en uitbreiden in de Oostkantons (Eupen, Malmédy en Sankt Vith) of Polen het recht heeft om te bouwen in gebieden die ooit bewoond werden door etnische Duitsers (bv. Breslau/Wroclaw, Danzig/Gdansk) en de Russen het recht hebben om te bouwen in bijvoorbeeld Koningsbergen/Kaliningrad (voormalig Pruisen).

Belgen 'koloniseren' de Oostkantons nadat Duitsland WO I had verloren en Duits gebied werd geannexeerd door België in 1920Belgen ‘koloniseren’ en bouwen ‘nederzettingen’ in de Oostkantons nadat Duitsland WO I had verloren en deze eeuwenoude Duitse gebieden in 1920 door België waren veroverd en geannexeerd

Meer recente voorbeelden zoals Kosovo, dat met steun van de internationale gemeenschap en de Verenigde Naties de migranten van etnisch Albanese origine, helpen de Servische provincie te ‘koloniseren’ en de locale ethische Serviërs te verdrijven. Of hoe nauwelijks een jaar geleden Rusland manu militari de etnische Georgiërs verdreef uit de Georgische provincie Zuid-Ossetië die nu nog steeds in vluchtelingenkampen leven.

De Arabieren zijn een reeks aanvalsoorlogen begonnen tegen Israël en hebben die allemaal verloren. Agressors die een oorlog verliezen, verliezen altijd territorium. Het overgrote deel van de Joodse ‘kolonisten’ zijn tegenwoordig Israëlis die leven in de buitenwijken van Jeruzalem en die werden gebouwd nà 1967.

Een handvol kleine landelijke ‘nederzettingen’ werden gebouwd op braakliggende gronden in gebieden op de Westelijke Jordaanoever vanwaar geen Arabische burgers werden verdreven. In gelijk welke vreedzame nederzetting zouden de Joden evenveel het recht moeten hebben om er te wonen net zoals de 1,2 miljoen Arabieren het recht hebben om in Israël te wonen. Een vredesakkoord dat elk arrangement [over de nederzettingen] uitsluit kan nooit een vredesakkoord zijn.

10. Leugen: Het Midden-Oostenconflict duurt voort omdat Israël weigert haar land en natuurlijke hulpbronnen te delen met de Palestijnen.

Waarheid: Het Midden-Oostenconflict duurt voort omdat de Arabische wereld weigert haar land en natuurlijke hulpbronnen te delen met de Joden. Het draait steeds om de absolute weigering van de Arabische wereld in te stemmen met het bestaan van gelijk welke politieke entiteit met een Joodse meerderheid binnen om het eender welke set van grenzen binnen het Midden-Oosten. De Arabieren controleren vandaag 22 landen en een territorium dat bijna twee keer de oppervlakte van de Verenigde Staten is (inbegrepen Alaska), terwijl Israël niet eens te zien is op de meeste wereldbollen en kaarten. De Arabieren als etnische groep, controleren meer territorium dan gelijk welke andere groep op aarde. Zij weigeren zelfs maar een fractie van één procent van het Midden-Oosten te delen met de Joden, zelfs in een gebied dat kleiner is dan New Jersey [in de staat New York]. Zonder de Westelijke Jordaanoever is Israël op haar smalste punt minder dan 15 kilometer breed of zowat de lengte van de brug over de Chesapeake baai. De voornaamste reden waarom de Arabische wereld eist van Israël dat het de Westelijke Jordaanoever loslaat in het voordeel van het Palestijnse terrorisme is dat het gebied kan dienen als basis om Israël steeds opnieuw aan te vallen zodat Israël ten lange leste militair kan vernietigd worden. De Arabische wereld controleert zodanig grote hoeveelheden van het grondgebied alsmede enorme hoeveelheden van de welvaart (dankzij haar petroleumbronnen) dat zij gemakkelijk en ten allen tijde een “thuisland” voor de Palestijnse Arabieren had kunnen oprichten binnen haar grondgebied.

11. Leugen: Israël beantwoordt het Palestijnse geweld en terrorisme met onevenredig gebruik van buitensporig [disproportioneel] geweld.

Waarheid: Het aantal onschuldige Palestijnse burgers dat met opzet werd gedood door Israël bedraagt nulkommanul. Het aantal burgers die werden gewond tijdens Israëlische anti-terreur operaties [collateral damage] is erg klein wanneer die vergeleken wordt met militaire operaties door de Nato en haar allianties in Servië, Bosnië, Afghanistan of Irak. De bijna universele steun in aanmerking genomen ten aanzien van de Palestijnen en hun terroristische misdaden begaan tegen de Joden, kent in verhouding de terughoudendheid en de wijze waarop Israël met de voortdurende dreiging [van terreur] omgaat, geen precedent in de hele wereld.

Israëls eigen Arabieren doen zelf maar weinig moeite om hun openlijke sympathie met de genocidale vijanden van hun eigen land te verbergen en staan in grote lijnen achter de vernietiging van de staat waarvan zij het staatsburgerschap bezitten. Geen enkel ander democratisch land dat wordt geconfronteerd met zulke openlijke opruiing en identificatie met de vijand in tijd van oorlog, heeft ooit gereageerd met iets wat zelfs maar in de buurt kwam van dezelfde terughoudendheid zoals die wordt aangehouden door Israël. Tijdens de Tweede Wereldoorlog [ten tijde van de oorlog tussen de VS en Japan] toen zij werden geconfronteerd met een veel minder gevaarlijk probleem, hebben de Verenigde Staten hun etnisch-Japanse binnenlandse bevolking opgesloten in interneringskampen. Het democratische Spanje richtte speciale teams van doodseskaders op om komaf te maken met haar separatistische terroristen. Democratieën in oorlog verpulverden het habeas corpus en behandelden hun interne Vijfde Kolonne als de vijand, zonder aarzeling of onderscheid.

Het democratische Tsjecho-Slowakije en Indië (alsook niet-democratische landen doorheen Oost-Europa) hebben grootschalige uitdrijvingen ondernomen van miljoenen van hun interne etnische minderheden die de zijde van de vijand hadden gekozen. Griekenland en Turkije en de twee delen van Cyprus hebben eenvoudig en tegelijkertijd hun bevolkingsminderheden zonder pardon uitgewezen. In tegenstelling hiermee, werkt Israël actief en positief aan programma’s ten behoeve van haar Arabische bevolking, financieren zij Arabisch-talige scholen waarvan de Israëlische Arabieren ijveren voor het behoud en de ontwikkeling van hun eigen cultuur, oversubsidiëren zij Arabische gemeenten [in Israël], en sluiten zij hun ogen voor massale en openlijke Arabische opruiing en schendingen van de wetten, inbegrepen het illegaal bezetten en ‘koloniseren’ [door Israëlische Arabieren] van openbare eigendommen en gronden. Israël is een Westerse democratie geïnspireerd op het Scandinavische model qua sociale welvaart en is de enige democratie in het Midden-Oosten.

Het is moeilijk om in woorden, en zonder de spot te willen drijven met de belachelijke aard van de klachten over de Israëlische “mishandeling” van de Arabieren, uit te drukken. Deze klachten komen van dezelfde mensen die de pleitbezorgers zijn voor de genocidale Islamo-fascistische terroristische bewegingen en voor de Arabische fascistische landen, regimes die behoren tot de meest barbaarse en openlijk oorlogszuchtigste landen van de wereld. De eindeloze reeks klachten over schendingen van de “mensenrechten” van de “Palestijnen” door Israël zijn een retorisch onderdeel van de bredere campagne van agressie tegen de overleving van Israël. Arabieren die leven onder Israëlisch bestuur, zijn in de wereld het beste voorbeeld van de Wet van Moynihan die als volgt luidt: “Het aantal schendingen van de mensenrechten in een land dient altijd een omgekeerde functie in verhouding tot het aantal klachten over schendingen van de mensenrechten die daar worden geuit. Hoe groter het aantal klachten die worden gehoord, hoe beter het gesteld is met de mensenrechten in dat land.”

12. Leugen: Israël kan de vrede bereiken door ‘land voor vrede’ te ruilen en door afstand te doen van de territoria die het ‘bezet’ houdt.

Waarheid: Telkens wanneer Israël territorium dat het ‘bezette’ heeft afgestaan, bleek het de spreekwoordelijke lont aan het vuur te zijn van escalatie van terreur en geweld door Arabieren jegens de Joden. De belangrijkste oorzaak van het anti-Israëlisch terrorisme van vandaag is de het terugtrekken van Israëlische ‘bezetters’ weg van de Arabieren.

kill1“Ze zeggen dat ze tegen de Zionisten zijn maar ze bedoelen de Joden.” (Martin Luther King)

Dit is zo vanzelfsprekend, dat het een grote intellectuele uitdaging is om uit te leggen waarom zo weinig mensen dat [willen] begrijpen. Israël beëindigde officieel op 1 september 2005 de bezetting van de Gazastrook in haar geheel en pakte alle Joden op die er woonden en hervestigde hen binnen Israël.

De volledige Israëlische terugtrekking uit de Gazastrook veroorzaakte een spervuur van duizenden raketten gericht op Israëlische burgers in Zuid-Israël (NIET gericht op de ‘bezette gebieden’), een spervuur dat uiteindelijk de toenmalige gematigde leiders van Israël dwong om Operatie Gegoten Lood (Cast Lead) uit te voeren om het terrorisme vanuit de Gazastrook met geweld in te dijken. De Israëlische bezetting van Zuid-Libanon werd in 2000 eenzijdig beëindigd door de toenmalige socialistische Israëlische premier Ehud Barak. De directe aanleiding van dat fiasco was de lancering van 4000 Katyusha raketten vanuit Libanon tegen het noorden van Israël in de zomer van 2006 en meerdere malen wordt dat aantal opgehekeld om Israël te vergiftigen.

De ergste golven van Palestijnse zelfmoordaanslagen waren het rechtstreeks gevolg van het begin van de Israëlische terugtrekkingen in het kader van de Oslo-akkoorden, toen er tot dan nog helemaal geen sprake was van zelfmoordaanslagen. Er kan geen twijfel over bestaan dat een volledige Israëlische terugtrekking uit de Westelijke Jordaanoever en een terugkeer naar de grenzen van voor 1967, zou leiden tot een enorme aanval met raketten en terreur tegen de overige gebieden van Israël, gelanceerd vanaf ‘bevrijd’ gebied op de Westelijke Jordaanoever. Hetzelfde resultaat zou zich voordoen wanneer Israël de Golanhoogte zou afstaan aan Syrië.

Het mythe van een 'Zionistische Lobby' dwaalt rond in de VS en in de wereld
De mythes van een ‘Zionistische Lobby’ en een ‘Joods Complot’ vertroebelen nog steeds de geesten in de Verenigde Staten, Europa, het Midden-Oosten en in de rest van de wereld.

13. Leugen: De Zionistische lobby oefent buitensporige invloed uit en bepaalt het beleid van de Verenigde Staten, dat aldus Israël in bescherming neemt voor gerechtvaardigde kritiek.

Waarheid: De anti-zionistische lobby oefent buitensporige invloed uit en bepaalt het beleid van de Verenigde Staten, dat aldus Palestina, Arabische fascistische regimes en Islamo-fascisme in bescherming neemt voor gerechtvaardigde kritiek. Terwijl de media worden overspoeld met nonsenspraat over een zogenaamde ‘Zionistisch/Israëlische Lobby’, zou het inderdaad slechts een kleine overdrijving zijn te beweren dat er zoiets niet bestaat. De anti-zionistische lobby verbind samen antisemieten en fanatici, variërend van islamisten tot radicaal links tot aan neo-nazi rechts. Er is vandaag maar weinig meer over dat anti-Zionisme scheidt van antisemitisme en ik heb nog nooit een anti-zionist ontmoet die niet tegelijkertijd ook een antisemiet was. Joodse linkse anti-zionisten zijn de zelfhatende morele equivalenten van John Taliban en Tokyo Rose.*

[* Tokyo Rose, alias van de Japans-Amerikaanse Iva Toguri D’Aquino, was tijdens WOII de stem van de propaganda en de stem van de vijand, die vanuit de VS op Radio Tokyo aan de Amerikaanse militairen die in de Stille Oceaan tegen Japan vochten, wijsmaakte “dat ze streden voor een verloren zaak, dat hun beste vrienden hun banen inpikten en dat hun verloofdes en echtgenotes aan het thuisfront hen bedrogen tijdens hun afwezigheid.” Zij werd na de oorlog opgespoord en veroordeeld wegens landverraad. Uiteindelijk kreeg ze – na vele jaren in de gevangenis – in 1977 gratie van president Ford. John Taliban, alias van de Amerikaan John Phillip Walker Lindh, die zich tot de islam had bekeerd en het leger van de Taliban vervoegde, werd kort na 9/11 op 21 november 2001 opgepakt door Afghaanse strijdkrachten, uitgeleverd aan de VS en op 2 oktober 2002 veroordeeld tot 20 jaar opsluiting. Hij zit op dit ogenblik zijn straf uit in de zwaar bewakende gevangenis Terra Haute in de Amerikaanse staat Indiana.]

14. Leugen: Het Midden-Oostenconflict kan worden opgelost door ‘Twee staten voor twee volkeren.’

Waarheid: Het idee van ‘Twee staten voor twee volkeren’ is geen oplossing maar simpelweg een strategie om Israël te verzwakken en het terug te dringen achter onverdedigbare grenzen. Direct nadat de ‘2-statenoplossing’ zou worden geïmplementeerd, zou de nieuwe ‘Palestijnse staat’ de rest van de Arabische wereld uitnodigen om ‘het werk af te maken’ wat overgebleven is van Israël. Zelfs de ‘gematigden’ binnen de PLO [Palestijnse Bevrijdingsorganisatie voorgezeten door Mahmoud Abbas] dringen erop aan dat gelijk eender welk Israël dat overblijft na de implementatie van de ‘2-statenoplossing’, moet overspoeld worden door Arabische migranten waardoor de Joodse meerderheid wordt gestript met als direct gevolg dat de staat Israël kan omgeturnd worden naar een nieuwe Arabisch Palestijnse staat. De Arabieren stellen als voorwaarde voor de ‘2-statenoplossing’ nog steeds dat Israël erin zal toestemmen dat Arabische migranten de staat overspoelen [door onder meer de ‘terugkeer’ van 4 miljoen Palestijnse vluchtelingen], zodat de staat demografisch zal veranderen in een 24ste Arabische staat. Het spreekt voor zich dat Israël hiermee niet akkoord gaat. Israël zou verdampen in een wolk van rook en vuur door duizenden afgeschoten raketten en mortieren vanuit ‘Palestina’ en golven van Arabische terroristische infiltranten en zelfdmoordterroristen in Israël zouden een nog nooit gezien bloedbad scheppen.

Dat een dergelijke “twee-staten-oplossing” geen einde zal maken aan het conflict, maar alleen het signaal zal zijn van het begin van een volgende fase, is sedert lange tijd de quasi-officiële positie van vrijwel alle Palestijnse groepen. Deze hebben lang aangedrongen op de twee-staten-oplossing maar slechts als een overgangsfase in een “plan van stadia,” waarna een reeks fases moeten volgen die uiteindelijk het bestaan van Israël als een Joodse staat moeten beëindigen. De ‘twee-staten-oplossing’ is een optie die vandaag niet meer realistischer is dan dat ze dat in 1948 ook al was, toen Israël ei zo na werd verpletterd door de Arabische staten, terroristen, en legers. Die optie is uiteindelijk vandaag net zoveel een existentiële bedreiging voor de Joodse overleving in het Midden-Oosten als de zogenaamde “één-staat-oplossing,” die door antisemieten ter linkerzijde wordt verdedigd, waarin Israël wordt vervangen door een Rwanda-achtige binationale entiteit die zou worden gecontroleerd door Arabieren, waarin het ‘Joodse probleem’ zal worden opgelost volgens een Rwanda-achtig scenario.

De oprichting van een Palestijnse staat naast Israël zou een belangrijke stap zijn in de escalatie van de Arabische oorlog tegen het bestaan van Israël, zelfs als daardoor de oorlog voor een beperkte tijd kan worden uitgesteld om de wereld even de gelegenheid te geven om het uitbreken van een Potemkin-achtige vrede in het Midden-Oosten, uitbundig te vieren als gevolg van het einde van de Israëlische ‘bezetting’ van de ‘Palestijnen’.

Sinds het ‘vredesproces’ in Oslo van start ging in de vroege jaren ’90, luidt de hypothese die door bijna iedereen op de planeet wordt verdedigd (met inbegrip van grote aantallen Israëlische politici wier IQ-niveau om de regelmaat wordt aangevochten), dat de meest dringende taak is om zo vlug mogelijk een einde te maken aan de Israëlische ‘bezetting’ van de Palestijnse Arabieren. Het probleem is om EENDER WELKE Palestijnse staat, onafgezien wie die zal regeren, niks anders zal voortbrengen dan een escalatie van geweld, terreur en oorlog in het Midden-Oosten en helemaal geen stabiliteit of vreedzame betrekkingen zal brengen. Die staat zal trachten oorlog te zoeken met de overgebleven rompstaat Israël, en zal trachten om de hele moslimwereld in die oorlog te betrekken. Het laat die [Palestijnse] staat compleet onverschillig voor de economische en sociale problemen van haar eigen burgers.

Mensen lijken een aangeboren ongeduld te vertonen wanneer zij luisteren naar de waarheid als die herhaald wordt gedurende lange perioden. In een tijdperk waarin technologie, politiek en wetenschap zo snel veranderen, zijn velen van mening dat het voor de hand ligt dat een verklaring die 60 jaar geleden nog een oplossing had kunnen bieden, ook vandaag nog altijd kan verwezenlijkt worden. Het spreekt voor zich dat zij aandringen op een uitleg over hoe het met het Midden-Oostenconflict in het verleden is misgelopen, dat dit idee moet verlaten worden en vervangen worden door nieuwe, geactualiseerde ‘theorieën’ en door een meer moderne en aangepaste perceptie van de werkelijkheid.

Het resultaat van dat alles is een pseudo-geschiedenis waar mensen nieuwe ‘theorieën’ bedenken omtrent de meest wijd-geaccepteerde geschiedkundige waarheden. Geen onderwerp dat het onderwerp is geworden van zoveel pseudo-historisch revisionisme en ontkenning van ‘gedateerde’ waarheden als die over het Midden-Oosten. George Orwell zei ooit dat de eerste plicht van intelligente mannen is om het meest voor de hand liggende terug te formuleren. Evidente waarheden moeten worden aangepast, omdat ze onder vuur liggen door zoveel oneerlijke mannen.

De Palestijnen hebben geen legitieme aanspraak op het recht op een eigen staat, en de creatie van een dergelijke situatie zou resulteren in een escalatie van oorlog en bloedvergieten, en geen vrede. Er bestond in de geschiedenis nooit een Arabische Palestijnse staat. Zelfs indien een dergelijk recht ooit bestond, zouden de Palestijnen – net zoals de Sudeten-Duitsers – dat recht hebben verbeurd dankzij decennia volgehouden terrorisme, wreedheid, massa moorden en barbarij. De pacificatiedrift van vandaag vereist de wederinvoering van de staat van beleg door Israël en een doorgedreven programma van de-nazificatie.

Het bevorderen van de ‘twee staten voor twee volkeren’-oplossing heeft de meeste Israëlische Arabieren doen radicaliseren en nazifieren, die zich nu openlijk identificeren met en zich gesteund voelen door de Arabische partijen en politici die openlijk oproepen tot geweld tegen Joden en voor de vernietiging van Israël. Die ‘oplossing’ is enkel een recept voor meer bloedvergieten en conflicten.

door Steven Plaut

in een vrije vertaling van Brabosh.com

Advertenties