Het einde van Israël is het einde van ons allen; als Israël valt, vallen we allemaal

vredes-onderhandelaars2

In The Los Angeles Times schreef op 26 mei 1968 de niet-Joodse Amerikaanse arbeider en briljant denker genaamd Eric Hoffer (1902-1983), ook wel de Dokwerkers Filosoof genoemd, een merkwaardig artikel onder de titel: “Israel’s Peculiar Position” (De eigenaardige positie van Israël).

De Resoluties van Khartoem
Israël had een jaar voordien de Zesdaagse Oorlog gewonnen en de Westbank, Gaza en [Oost-]Jeruzalem op de Arabieren heroverd. Korte tijd later, op 1 september 1967, werd door de Arabische Liga (22 naties) en het OIC (de moslimwereld, 55 naties) in de Soedanese hoofdstad Khartoem een eeuwigdurend “cordon sanitaire” rondom Israël afgekondigd.

Dat cordon staat algemeen bekend als de Resoluties van Khartoem, bekend als de “3 x NEEN van Khartoem“: NEEN aan de erkenning van het bestaansrecht van Israël; NEEN aan onderhandelingen met Israël; NEEN aan vrede met Israël. Dat akkoord geldt tot op vandaag en werd sindsdien slechts door twee landen geschonden: Israël’s vredesakkoord met Egypte (1979) en het vredesakkoord met Jordanië (1993).

Israel’s Peculiar Position
door Eric Hoffer

“De Joden zijn een eigenaardig volk: dingen die aan andere naties worden toegestaan zijn verboden voor de Joden.

Andere volkeren verdrijven duizenden, zelfs miljoenen mensen en is er geen vluchtelingenprobleem. Rusland deed het, Polen en Tsjecho-Slowakije deden het, Turkije verdreef een miljoen Grieken en Algerije een miljoen Fransman. Indonesië smeet de hemel weet hoeveel Chinezen er uit – en niemand zegt een woord over de vluchtelingen. Maar in het geval van Israël zijn de ontheemde Arabieren voor eeuwig vluchtelingen geworden. Iedereen staat erop dat Israël alle Arabieren terug moet nemen.

religion_of_peace_1Arnold Toynbee noemt de verplaatsing van de Arabieren een grotere gruweldaad dan die van de nazi’s.

Wanneer andere naties zegevieren op het slagveld dicteren zij de vredesvoorwaarden. Maar wanneer Israël zegeviert moet het om vrede bedelen. Iedereen verwacht dat de Joden de enige echte christenen zijn in deze wereld.

Andere naties wanneer zij worden verslagen, overleven en herstellen zich weer, maar indien Israël ooit zou worden verslagen, dan wordt het vernietigd.

Indien Nasser in juni [1967] had gezegevierd, dan zou hij Israël van de kaart hebben geveegd en niemand zou een vinger hebben uitgestoken om de Joden te redden. Geen toezegging aan de Joden, van welke overheid dan ook, inclusief de onze, is het papier waard waarop het geschreven is.

Er klinkt een kreet van afschuw door de wereld als mensen sterven in Vietnam of wanneer twee zwarten worden geëxecuteerd in Rhodesië. Maar toen Hitler de Joden afslachtte, was er geen protest. De Zweden, die bereid zijn om de diplomatieke betrekkingen met Amerika te verbreken als gevolg van wat we doen in Vietnam, gaf geen kik toen Hitler de Joden afslachtte. Zij stuurden Hitler hun beste ijzererts en kogellagers en onderhielden zijn militaire treinen naar Noorwegen.

De Joden zijn alleen op de wereld. Als Israël overleeft, zal het alleen maar zijn vanwege Joodse inspanningen. En Joodse middelen. En toch Israël op dit ogenblik onze enige betrouwbare en onvoorwaardelijke bondgenoot. Wij kunnen meer op Israël vertrouwen dan Israël op ons kan vertrouwen. En men hoeft niet veel verbeeldingskracht om te raden wat er zou zijn gebeurd indien vorige zomer [1967] de Arabieren en hun Russische bondgenoten de oorlog hadden gewonnen, om zich te realiseren hoe essentieel de overleving van Israël wel is voor Amerika en voor het Westen.

 Ik heb een voorgevoel dat me maar niet loslaat; zoals het gaat met Israël, zo zal het ons allen vergaan. Als Israël ooit wordt vernietigd, zal de holocaust op ons allen neerkomen.”

Israël is de kanarie in de koolmijn
Dit is een feit dat wordt genegeerd door de media, academici, politieke en om het even welke andere leiders van belang. Israël is veel meer dan enkel maar een vriend en van nut voor Amerika en het Westen.

vinger-damIsraël is de kanarie in de koolmijn, het ultieme waarschuwingssignaal dat niet genegeerd mag worden omdat het dat ons behoedt voor onze eigen ondergang.

De Jood en/of Israël als de spreekwoordelijke kanarie in de koolmijn: Als het met de Joden slecht begint te gaan, verkeren we dra allemaal in gevaar.

Eerst de Joden… daarna zijn wij aan de beurt. Vandaar dat opkomen voor de Joden tegelijk opkomen is voor onszelf, voor onze eigen culturele, morele waarden en verworvenheden.

Israël, de natiestaat van het Joodse Volk, is de voorpost van de beschaving en de verlichting in het Midden-Oosten, een uitgestrekt gebied en de bakermat van de beschaving maar dat thans door islamistische barbaren en koppensnellers regelrecht naar de afgrond wordt geleid.

Israël is zoals dat kleine Hollandse jongetje dat zijn vinger in het gat in de dam steekt en alzo een dambreuk voorkomt. Als Israël valt is er geen houden meer aan en vallen we allemaal.

 

door Brabosh.com


Bronnen:

  1. Likoed Nederland:
    ♦ Het lot van Israël is het lot van ons allen [lezen]
  2. Camera Snapshots:
    ♦ Where’s the Coverage? As it Goes with Israel, So Will it Go with All of Us [lezen]
  3. Flame:
    ♦ Israel’s Peculiar Position door Eric Hoffer; 26 mei 1968 [lezen]