Eenheidsregering Fatah/Hamas legt in Caïro nieuw eisenpakket voor om Israël te doen inbinden

vredespartners3Caïro, zondag 3 augustus 2014. De vertegenwoordigers van de eenheidsregering Hamas/Al Fatah komen in de Egyptische hoofdstad toe om hun eisenpakket voor te leggen met inbegrip van de capitulatie van de Joodse staat. Israël stuurde zijn kat.

Het kruim van de Palestijnse terreur in Caïro
Gisterochtend was een delegatie van de Palestijnse eenheidsregering Hamas/Al Fatah naar de Egyptische hoofdstad Caïro afgereisd om met de Egyptische bemiddelaars te onderhandelen over een bestand met Israël.

Israël had laten weten dat het niet meer zou opdagen in Caïro, nadat vrijdag jongstleden het 72-uren bestand met Hamas al na anderhalf uur werd geschonden waarbij drie Israëlische soldaten werden gedood door een terreurcel die via een tunnel van het bestand gebruik maakte om met een zelfmoordcommando een aanval op het IDF uit te voeren.

De delegatie bestond uit een aantal afgevaardigden van PA-president Mahmoud Abbas, en leden van Hamas alsmede van de Islamitische Jihad. Voor Hamas waren onder meer Moussa Abu Marzouk present en twee vertegenwoordigers van Khaled Meshaal uit Qatar: Izzat al-Rishq en Muhammad Nasr.

Daarnaast ook aanwezig was de 2de man van de Islamitische Jihad, Ziad Nakhleh, die vrij optimistisch was over de gesprekken van de Palestijnse factie. Het woord “vrede met Israël” is in Caïro nergens uitgesproken en de gesprekken gingen voornamelijk over de strijd tegen de Zionistische entiteit.

“Al de verliezen die de Palestijnen hebben geleden zijn de prijs voor een leven in eer,” zei Ziad Nakhleh en voegde eraan toe: “wij verkeren momenteel in het laatste kwartier van de oorlog, wij moeten stand houden.”

Eisenpakket van de eenheidsregering
Hamasvertegenwoordiger Moussa Abu Marzouk was in het algemeen erg tevreden over de gesprekken in Caïro en zei dat Hamas erin geslaagd is om een aantal wijzigingen aan te brengen in het voorstel van Egypte dat in zijn oorspronkelijke vorm werd aanvaard door Israël, de VS, de VN en de Arabische Liga, maar bij herhaling werd verworpen door Hamas.

De Palestijnse delegatie in Caïro, vertegenwoordigd door het eenheidskabinet van de Hamas-Palestijnse Autoriteit, legde er zijn voorstellen op tafel met betrekking tot een staakt-het-vuren.

♦ Onmiddellijke terugtrekking van het Israëlische Leger (IDF) uit de Gazastrook

Dat lijkt intussen nagenoeg gebeurd te zijn, met IDF-woordvoerder Peter Lerner die op zondagavond omstreeks 22u00 locale tijd aankondigde dat het merendeel van de grondtroepen werd teruggetrokken nadat het leger het grootste deel van het tunnelnetwerk heeft vernietigd.

♦ Opheffing van de blokkade en opening van de grensovergangen

Er bestaan twee verschillende blokkades van Gaza: de Egyptische, en daarvoor zal Hamas in Caïro zèlf moeten aankloppen; en de Israëlische blokkade. De grensovergangen zijn ook tijdens het grootste deel van het huidige conflict voor humanitaire doelen geopend geweest. Dagelijks rijden er honderden vrachtwagens via de grensovergang van Kerem Shalom de Strook binnen. Wat de blokkade zelf betreft herhaalde Israël’s minister van Binnenlandse Zaken Gideon Sa’ar gisteravond dat “de blokkade van Gaza wordt gehandhaafd zolang Hamas de Gazastrook bestuurt.

Overigens oordeelde een commissie van de Verenigde Naties dat de zeeblokkade van Gaza legaal is. Het Palmer Rapport van 1 september 2011 concludeerde: “Het fundamentele principe van de vrijheid van navigatie in volle zee wordt slechts aan bepaalde beperkte uitzonderingen onderworpen in het kader van de internationale wet. Israël wordt geconfronteerd met een werkelijke bedreiging voor haar veiligheid door militante groepen in Gaza. De zeeblokkade werd opgelegd als wettige veiligheidsmaatregel om te verhinderen dat wapens overzee de Gazastrook binnen geraken en wordt toegepast conform de vereisten van de internationale wet.“

♦ Uitbreiding van de visserijzone tot 12 zeemijlen

Om veiligheidsredenen en om de wapeninvoer overzee naar Gaza te verhinderen, wordt door Israël de Gazaanse visserijzone telkens ingekort (of verlengd) in verhouding tot het Palestijnse geweld. Op dit ogenblik ligt de visserijzone voor de kust van Gaza op 3 zeemijlen (5 km) net zoals die reeds bestond sinds januari 2009. Met het Gaza-Jericho Akkoord van 4 mei 1994, dat volgde op de Oslo Akkoorden, werd de visserijzone voor Gaza aanvankelijk bepaald op 20 zeemijlen (37 km). Echter, na de golf van geweld en een reeks aanslagen vanaf 2001 vanuit Gaza tegen Israël, werd vanaf augustus 2002 de visserijzone teruggebracht op 12 zeemijl (22,2 kilometers). Daar wil Hamas blijkbaar terug naar toe. Maar dan zal het eerst de wapens moeten neerleggen en afzien van wapeninvoer. Zie ook hierboven omtrent het Palmer Rapport dat de zeeblokkade door Israël legaal achtte.

♦ Opheffen van het verbod voor burgers om zich op te houden nabij het veiligheidshekken rondom Gaza

Het lijkt me weinig waarschijnlijk dat Israël dat zal opheffen. De meeste terreurtunnels werden vernietigd maar ongetwijfeld zullen er nog zijn overgebleven. Bij herhaling is gebleken dat “burgers” aan het veiligheidshekken raketten lanceren naar Israël en IDF patrouilles onder vuur nemen. Hamas zal zijn “burgers” eerst nieuwe instructies moeten geven om voortaan ongewapend nabij dat hekken te komen.

♦ Creatie van een luchthaven en zeehaven

In Gaza bestond een Internationale Luchthaven die er al enkele jaren verwoest bijligt. Op 24 november 1998 werd door de Amerikaanse president Bill Clinton de gloednieuwe luchthaven van Gaza ingehuldigd in de aanwezigheid van PLO-leider Yasser Arafat, de toenmalige president van de Palestijnse Autoriteit. Echter, na het uitbreken van de Eerste Intifada eind september 2000 en een hele reeks bloedige Palestijnse aanslagen in Israël, bombardeerde de Israëlische luchtmacht op 12 december 2001 de luchthaven en vernielde het radarstation en de controletoren. Op 10 januari 2002 werd met bulldozers de landingsbaan vernietigd en het lot van de Gazaanse luchthaven definitief bezegeld. Gazanen plunderden nadien de luchthaven op alles wat bruikbaar was.

Wat de zeehaven betreft, hetzelfde verhaal. Nog maar onlangs, 5 maart 2014, kon de Israëlische marine een grote Iraanse scheepslading met wapens onderscheppen die bestemd was voor de terreurgroepen in de Gazastrook. Het koopvaardijschip ‘Klos-C”, dat vaarde onder de Panamese vlag, had onder meer geavanceerde Syrische M-302 missiles aan boord, die een bereik hebben tot 200 kilometers en een explosieve lading van 175 kilogram. De missiles waren verborgen in scheepscontainers onder zakken cement met de opdruk ‘Grey Cement. Made in Iran‘. Zie ook hierboven omtrent het Palmer Rapport dat de zeeblokkade door Israël legaal achtte.

♦ Heropbouw van de Gazastrook door internationale donoren

Ongetwijfeld staan er ook nu weer een pak Westerse landen te springen om weer geld te pompen in het allesverslindende Hamasregime. Echter laat ons hopen dat het geld in de toekomst die mensen en projecten zal bereiken waarvoor het bedoeld wordt. Het aanstellen van een internationaal controleorgaan dat ter plaatse de inkomsten- en uitgaven controleert van Hamas, is beslist geen overbodige maatregel. Of zoals IDF Majoor-generaal Sami Turgeman op 30 juli 2014 verklaarde: “Met de hoeveelheid cement die door Hamas werd gebruikt om het tunnelproject aan te leggen, konden er twee hospitalen, 20 scholen, 20 gezondheidscentra en 100 kleuterscholen gebouwd worden.”

♦ Vrijlating van de vierde groep Palestijnse gevangenen tijdens de afgesprongen onderhandelingen tussen Israël en de Palestijnse Autoriteit.

Hiermee verwijst de Palestijnse eenheidsregering Hamas/Al Fatah naar de onderhandelingen zoals die onder supervisie van de Amerikaanse minister John Kerry werden gevoerd van 30 juli 2013 t/m 30 april 2014. Israël had bij wijze van goodwill ingestemd om in vier fases tijdens het vredesproces 104 pre-Oslo gevangen Palestijnse terroristen en massamoordenaars vrij te laten. Israël liet inderdaad 78 (3 keer 26) gevangenen vrij die als helden werden onthaald in Gaza en de Westbank.

Nadat op 13 augustus 2013 de eerste lichting van 26 Palestijnse gevangenen vrijkwam en op 29 oktober 2013 een tweede lichting van 26 Palestijnen volgde, werd op 31 december 2013 de voorlopig laatste en 3de groep van 26 Palestijnse gevangenen vrijgelaten. Maar bij de vierde uitlevering van de laatste 26 die normaal op 29 maart zou plaatsvinden, liep het volkomen mis.

Op 17 maart was Abu Mazen bij Barack Obama in Washington DC om er zijn drie keer NEEN af te leveren aan de Amerikaanse president mbt. het raamakkoord van Kerry: geen erkenning van Israël als Joodse staat; het behoud van het ‘recht op terugkeer’ van de miljoenen nakomelingen van Palestijnse vluchtelingen van 1948 en het meest schokkerende van al was wellicht het feit dat hij weigerde zich te verbinden tot een ‘einde van het conflict,’ waarmee een vredesakkoord de beëindiging van verdere Palestijnse eisen van Israël zou inhouden.

Op 29 maart 2014 zou normaal gezien de laatste en 4de groep Palestijnse gevangenen vrij worden gelaten. Echter, onder die laatste groep bevonden zich een 14-tal gevangenen van Israëlische nationaliteit en de vrijlating van Israëlische Arabieren is officieel nooit ter sprake gekomen.

Om de druk op Israël te verhogen en de 4de groep gevangenen vrij te krijgen en alsnog Israël te dwingen om bijkomende Palestijnse eisen te aanvaarden, ondertekende Abbas op 1 april 2014 15 applicaties bij de Verenigde Naties. En last but not least: op 23 april, een week voor het einde van het vredesproces, verzoende Hamas zich met Al Fatah, kondigde een nieuw eenheidskabinet aan  dat effectief ook op 2 juni werd voorgesteld aan de wereld.

Voor Israël was de maat vol en premier Netanjahoe besloot dat het welletjes was geweest. Er werd nog wel geprobeerd om het vredesproces te verlengen maar ook daar stelde Abbas nieuwe bijkomende voorwaarden. Het was voor iedereen zonneklaar dat Abbas aan het 9-maanden durende vredesproces had deelgenomen enkel en alleen om de gevangenen vrij te krijgen. Vrede met Israël is op geen enkel moment in zijn hoofd opgekomen.

♦ Vrijlating van de gevangenen die waren vrijgelaten in ruil voor Gilad Shalit maar opnieuw werden gearresteerd tijdens Operation Brother’s Keeper die van start ging na de ontvoering van de drie Israëlische tieners alsmede de vrijlating van Palestijnse perlementariërs.

We zouden het bijna vergeten zijn wat de huidige nog lopende militaire Operation Protective Edge op gang heeft gebracht, correctie: wat de spreekwoordelijke druppel was die de emmer van Israël deed overlopen.

Op 12 juni ’14 werden drie Joodse studenten, Eyal, Gilad en Naftaliin,  ontvoerd door een drietal leden van Hamas. Door het IDF werd onmiddellijk Operation Brother’s Keeper opgestart met het doel 1. de jongens terug te vinden en 2. het uitdeiend terreurnetwerk van Hamas, dat sinds december 2012 na Operation Pillar of Defense weer vaste grond op de Westbank had gekregen, te ontmantelen.

Het Israëlische leger arresteerde op de Westbank tijdens die klopjacht op de ontvoerders, honderden Palestijnse terroristen, voor het merendeel van Hamas en de Islamitische Jihad, en pakte tegelijk ook Palestijnse terroristen op van Hamas die in oktober 2011 vervroegd vrijkwamen in ruil voor korporaal Gilad Shalit.

Na de ontdekking op 1 juli van de lijken van de drie Joodse jongens in de omgeving van Hebron, werd de contra-terreuracties van het IDF nog opgevoerd die op haar beurt een kettingreactie van geweld opwekte. Het regende raketten vanuit Gaza op Israël en op 8 juli begon Operation Protective Edge in een poging om aan die rakettentereur een einde te maken.

 

staat3Plaatje: De tweestatenoplossing volgens Mahmoud Abbas…

Meer dan vijf jaar geleden, 27 april 2009 in Ramallah op de Westbank. Hoe volgens Abu Mazen (nom de guerre van PA president Mahmoud Abbas) de Palestijnse staat er moet uitzien, toont hij hier samen met Saeb Erekat, toponderhandelaar voor de PA in het vredesproces. Voor de camera’s van de verzamelde internationale pers, onthulden Abu Mazen en Erekat breed grijnzend een ingelijste kaart van de toekomstige nepstaat ‘Palestina’. Bemerk bovenaan de benaming in het Engels ‘Palestine’, dus in geen geval Israël, want de Joodse staat wordt hier volkomen opgeslokt door de Palestijnse staat en verdwijnt letterlijk van de kaart. En voor wie het niet meteen begreep voegde Abbas eraan toe: “I say this clearly: I do not accept the Jewish State, call it what you will”.

door Brabosh.com