Boycot-Israëlresolutie van Presbyteriaanse Kerk gebaseerd op ‘de kaart die liegt’

palest-map

Nog steeds zie ik het hierboven getoonde kaartje opduiken als het ultieme visueel ‘bewijs’ dat de “landroof door Israël van Palestijnse grond” in verschillende stages al ca. 70 jaar onverminderd doorgaat. Het kaartje hierboven zou in het groen de gebieden aangeven die zogenaamd onder Palestijnse controle stonden en de witte kleur de gebieden die Israël in de loop der tijden “gestolen” zou hebben van de ‘Palestijnse grondbezitters’. DIE KAART LIEGT.

Andermaal kort uitgelegd, stages 1 tot 4, van links naar rechts:

israelmapa1. De witte vlekjes zijn inderdaad gronden die door de Joden vóór 1946 legaal werden verworven, meestal gekocht van Bedoeïenen (rondtrekkende Arabische stammen) en Arabische landeigenaren of van het Ottomaanse regime (tot 1917), soms voorontzettend veel geld dat soms twee en zelfs drie keer werd betaald. De groene kleur is geen Palestijnse grondbezit maar staatsbezit in eigendom van de staat, eigendomsrechten overgeërfd van het Ottomaanse Rijk. Lees hier meer over hoe dat werd opgedeeld en toegekend, in feite meestal verpacht.

De Palestijnen als ‘volk’ zullen pas opduiken nà de Zesdaagse Oorlog van 1967 wanneer Israël Gaza en de Westbank zal heroveren. Tot 1967 zal Arafat en de PLO (opgericht in 1964) enkel het grondgebied van Israël opeisen als toekomstige thuisstaat Palestina, omdat Gaza tot 1967 werd bezet door Egypte en ed Westbank met inbegrip van Oost-Jeruzalem werd bezet en in 1950 geannexeerd door Jordanië.

2. Dit is een kaartje van de Verenigde Naties dat in november 1947 werd voorgesteld om de tweestatenoplossing van die tijd visueel af te beelden, die het Mandaat voor Palestina opdeelde in twee landsdelen: een Joodse en een Arabische staat, meer bepaalde een visualisering van Resolutie 181. Deze kaart heeft zich nooit aan de grond gematerialiseerd omdat het voorstel door de Arabische landen werd verworpen.

Het kaartje hoort niet eens thuis in dit rijtje van vier, want het bestaat enkel op papier en in de hoofden van de Verenigde Naties door wie het werd goedgekeurd alsook door Israël. De Arabieren (Palestijnen bestonden nog niet) die het plan hadden verworpen, begonnen prompt een vernietigingsoorlog tegen Israël in een ultieme poging om de Joden te verdrijven. Dat oorlogsplan mislukte en het resultaat van die mislukking is te zien op kaartje 3.

3. Ook dit kaartje (1949-1967) is pure zinsbegoocheling en louter bedrog. De groen gekleurde gebieden waren helemaal niet onder Palestijnse controle. Gaza links onder werd bezet door Egypte en het grotere groen gekleurde gebied, beter gekend als de Westbank of Westelijke Jordaanoever, stond niet alleen niét onder Palestijnse controle maar dat gebied werd op Israël veroverd in 1949, bezet en in 1950 geannexeerd bij het Jordaanse Koninkrijk. Dat gebied werd door Jordanië gedoopt als de Westbank omdat het ten opzichte van Jordanië ten westen lag van de Jordaan rivier. Zie ook punt 1.

4. Op dat kaartje uit ‘2013’ staan meerdere fouten. Dit moet de situatie voorstellen in 2013 maar dat klopt niet. Zo worden in Gaza enkele witten vlekjes gespot, die de Israëlische kolonies van Gush Katif moeten voorstellen. Onzin, Israël heeft die gebieden al acht jaar eerder, per 1 september 2005 volledig ontruimd. In 2013 (en dus ook tegenwoordig in 2014) woont er geen enkele Jood in Gaza en bezitten er ook geen enkel landeigendom.

Het gebied rechts, de ‘Westbank’ dus, is eveneens een foute voorstelling waarbij in het bijzonder het weglaten van de context, de misleiding en het bedrog voedt. Die kaart verwijst naar de Oslo Akkoorden van 1993 zoals ze door Yasser Arafat en Yitzhak Rabin werden getekend. De groene vlekken zijn de gebieden die aan de Palestijnen werden toegewezen (Area A) en het witte gedeelte is het deel (Area C) waarvan de controle aan Israël werd toegewezen.

In feite is dit de eerste keer in de geschiedenis dat de Palestijnen werkelijk beschikken over eigen grond, werkelijk de controle uitoefenen over een eigen gebied, grond die in werkelijkheid aan Israël behoort, maar door de Joodse staat aan de Palestijnen werd geschonken in ruil voor de vage belofte dat vrede met de Palestijnen over afzienbare tijd mogelijk zou kunnen zijn. Niet dus.

Dat wil daarom niet zeggen dat er geen Arabieren meer wonen, integendeel. In Israël zelf (het witte deel) wonen ca. 1,7 (Palestijnse) Arabieren die de Israëlische nationaliteit genieten ofte meer dan 20 procent van Israël’s bevolking. Dàt feit is nergens te bespeuren en dat op geen enkel van de kaartjes. Ook Oost-Jeruzalem wordt voor 40 procent bevolkt door Arabieren. En zelfs in de gebieden (wit gevlekt) van Area C van Israël wonen ca. 80.000 Arabieren en het overgrote deel van Area C is louter woenstijngebied (Judeese woestijn) en rotsachtig onherbergzaam gebergte.

Zoals bekend heeft de Algemene Vergadering van de Amerikaanse Presbyteriaanse Kerk (Presbyterian Church USA – kortweg: PCUSA) op vrijdag 20 juni 2014 met een krappe meerderheid van 310 tegen 303 stemmen een boycot-Israëlresolutie aangenomen waarbij de banden worden doorgesneden met drie Amerikaanse bedrijven die ervan beschuldigd worden zich te verrijken dankzij de ‘bezetting’ van de Westbank.

Wellicht het meest problematische deel van de resolutie die werd goedgekeurd door de Presbyteriaanse Kerk maar men kan zich afvragen of zij uberhaupt wel de tweestatenoplossing voorstaan, dan wel een éénstaatoplossing maar dan wel een Palestijnse. Als bewijsvoering wordt het hierboven getoonde kaartje aangehaald en gepubliceerd, een kaartje dat al vele jaren over het internet circuleert en louter bedrog en misleiding is.

Deel van haar bewijsvoering en redenering:

B. The Two-State Solution Then and Now

[See Map 1 and Map 2 under “Additional Resources.”]

These maps clearly delineate the present status of the so-called “two-states” of Israel and Palestine. Map 1 shows the erosion of the Palestinian territory, over six decades, which was to provide for a viable state. In the panel outlining the U.N. Partition Plan in 1947, as well as the panel showing a significant loss of territory from 1949–1967, a two-state solution still appeared viable.

konijn2As can be seen in the panel showing the present state of Palestine since 2005, it is hard to look at this portion of the map and think that a two-state solution can ever be achieved. It is important to remember that all the white space in what once was a contiguous West Bank (named because it is west of the Jordan River) represents land now controlled by the Israeli military.

The green splotches (often referred to as Bantustans or cantons) are separated by thirty foot concrete walls, electrified and barbed wire fencing systems, and checkpoints managed by the Israeli military through which all Palestinians, as well as others (tourists, for instance), must pass to travel between Palestinian cantons or into Israel proper.

Tourists pass through easily, of course, as they go to visit holy sites on the Palestinian side of the walls (Bethlehem, for instance). Palestinians do not. They are prevented from visiting friends and family in other regions, conducting business, receiving adequate medical care, pursuing an education, or even getting to their olive groves for planting and harvest. As it presently stands, the “Palestinian state” has no contiguity and the matrix of Israeli occupation prevents free movement among Palestinians.

Dus, wat betekent dit concreet met betrekking van de anti-Israëlresolutie zoals die door de PCUSA, San Francisco, VS, werd aangenomen?

Dat eveneens de PCUSA helemaal niks geeft om de waarheid net zomin als zij geven om de Joodse nationale rechten. Ze nemen zelfs foute en vervalste argumenten als basis voor hun boycot-Israël resolutie, zoals door het aannemen van bovenstaande leugenkaart als ‘bewijs’ van hun stellingen.

Hieronder is een kleine poging van mijn kant om een meer accuraat beeld te schetsen van het land dat Israël weggaf in ruil voor vrede dat het controleerde tot aan 1967:

Deze kaart laat zien dat Israël over de jaren heen de controle opgaf van de Sinaï, de Gazastrook, Zuid-Libanon en veel van de West Bank. Eerder dan Israël er valselijk voor te stellen als een landstelende bandietenstaat, toont het exact aan dat Israël wellicht de enige staat in de geschiedenis is die vrijwillig de controle heeft opgegeven van meer dan tweederde van zijn territorium in ruil voor vage beloften op een stuk papier, of zelfs niet eens dat. En dat allemaal met het risico van ernstige zorgen over de veiligheid van zijn volk,.

Dit alles omdat Israël wanhopig tracht om in echte vrede te leven met zijn buren. Helaas wordt deze wens niet gedeeld door zijn buren. De échte kaart toont de waarheid aan van Israël’s ongelooflijke toegevingen in zijn vruchteloze hoopvolle zoektocht naar vrede.

door Brabosh.com


Bronnen:

  1. The Times of Israel:
    ♦ Presbyterian Church votes in favor of divestment – Jewish leaders condemn vote pulling funds from 3 firms — Caterpillar, Motorola, and Hewlett-Packard — deemed profiting from Israeli occupation; door Rebecca Shimoni Stoi [lezen]
  2. Wikipedia:
    ♦ Presbyterian Church (USA) disinvestment from Israel controversy [lezen]
  3. Elder of Ziyon Blog:
    ♦ PCUSA passes resolution that includes “the map that lies” [lezen]

Gerelateerd op Brabosh.com:

  • De zogenaamde landdiefstal door de Joden van ‘Palestijnse’ grond is een leugen; door Elder of Ziyon [lezen]

5 gedachtes over “Boycot-Israëlresolutie van Presbyteriaanse Kerk gebaseerd op ‘de kaart die liegt’

  1. En o ja, nog een aanvulling: kerken die liegen, is helaas een bekend fenomeen. Het is alleen zo verdomd moeilijk om tegen de wereldopinie in de ware toedracht te verkondigen…

    Like

  2. Nog een detail over ‘1967’ dat de wereld niet weet (niet wil weten natuurlijk, wat altijd is doorgegaan): de koning van Jordanië wist na de overwinning van Israel in dat jaar niet hoe gauw hij het door zijn voorganger ingepikte (en van Joden ontdane) gebied moest teruggeven. Van die plechtigheid hangen aardige foto’s in een restaurant aan het Meer van Galilea (‘Kinnereth’).

    Like

  3. Israel had de Sinai en de strook van Gaza nooit moeten opgeven want vrede met de moslims is geen vrede want dat kennen zij niet. Toen Israels grenzen nog reikten tot aan de Nijl, kwamen er vanuit Gaza geen raketten neer in Israel…..

    Like

  4. Je hebt gelijk Peter! Menachem Begin was de man die in 1979 de Camp David vredesakkoorden ondertekende met Anwar Sadat. Het gebeurt wel meer dat ik ze door elkaar haal. Bedankt 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.