Negen jaar na ontruiming van Gush Katif in Gaza verkeren geëvacueerden nog steeds in nood

gaza-dis

De grote blunder van Sharon
Op 4 februari 2004 diende de zogeheten Israëlische ‘Havik’, premier Ariel Sharon, een plan in dat de terugtrekking van Israël uit de Gazastrook beoogde en dat op 26 oktober 2004 door de Knesset met een krappe meerderheid werd goedgekeurd. Gush Katif werd na het einde van de Zesdaagse Oorlog vanaf begin 1968 herbewoond door Joodse Israëliërs.

Sharon wilde hiermede een vacuum creëren, waardoor de Palestijnen misschien geneigd zouden worden om de Tweede ‘Al Aqsa’ Intifada te beëindigen en opnieuw het vredesproces te hervatten. Niemand had blijkbaar gemerkt dat de Havik van weleer een grijze Duif was geworden. Echter, het plan bleek spoedig vervuld van puur zelfbedrog.

Exodus in Gush Katif
Gedwongen Exodus in Gush Katif van en door de Joden

In 2005 liet Sharon zijn illustere ‘disengagement‘ plan uitvoeren. Iedereen herinnert zich nog goed de dramatische beelden van de gewelddadige uitzetting in augustus 2005 van ca. 8.600 Joden uit de Strook alsof het gisteren was. Dat plan omhelsde de eenzijdige terugtrekking van Israël uit de Gazastrook en de feitelijke ontmanteling van 17 nederzettingen van Gush Katif, ontruiming die voltooid werd op 1 september 2005.

Bovendien werden conform het disengagement plan op 22 september 2005 nog eens vier nederzettingen in het noorden van de Westbank ontruimd. Dat detail herinnert zich blijkbaar niemand meer. De ca. 1000 bewoners en hun 270 gezinswoningen in Ganim, Kadim, Sa-Nur en Homesh werden met bulldozers van het IDF platgewalst, zonder dat daarvoor ook maar iets voor in de plaats werd teruggevraagd aan de Palestijnen.

Met zijn grotesk disengagementplan voor Gaza en de Westbank hoopte Ariel Sharon de terreurorganisatie Hamas en het andere dozijn gelieeerde Palestijnse terreurgroepen die met z’n allen de Strook controleerden, wat milder te stemmen en “dat zij nu wel uit eigen beweging en als een loyaal gebaar van goodwill zouden ophouden Israël te bestoken met raketten en mortiergranaten.” Nou ja…

Een grote vergissing zo zal weldra blijken, die aan beide zijden het leven aan velen zal kosten. Hamas beschouwde Israël’s terugtrekking als een feitelijk teken van zwakte en riep prompt de overwinning op de Joodse staat uit. De aanvallen met raketten en mortiergranaten namen opnieuw in alle hevigheid toe, met een Hamas dat reeds hardop droomde van de uiteindelijke vernietiging van de Joodse staat.

Die geweldstoename zal uiteindelijk leiden tot militaire zelfverdedigingsoffensieven van Israël tegen Hamas en Co. Een eerste maal in december 2008 (Operation Cast Lead), dat nog een kort vervolg kreeg in november 2012 (Operation Pillar of Defense).

Video: De val van Nezarim, de laatste Joodse gemeenschap van Gush Katif

Negen jaar nà het debacle van Gush Katif
Slechts weinigen stellen de vraag hoe het intussen deze grote groep Joden is vergaan sinds ze negen jaar geleden werden verdreven uit hun huizen, boerderijen, serres en landerijen. Van de 1800 verdreven gezinnen werden voor ca. 480 onder hen een ‘tijdelijk’ onderkomen gevonden in Nitzan, in afwachting van hervestiging elders in Israël. De meesten van hen wachten nog altijd…

gush-deportEén van de getroffen families is het gezin Saperstein dat, wonend in een bungalow in de ‘caravilla’ van Nitzan, tot op vandaag ‘wacht’ op hulp van de Israëlische regering. Toen de thans 73-jarige Rachel Saperstein en haar echtgenoot twintig jaar geleden naar Gush Katif verhuisden dachten ze dat het voor altijd zou zijn.

“Gush Katif was gelegen pal aan de kust van de Middellandse Zee en het was er zo mooi,” vertelde zij in een interview aan The Media Line. “We bouwden er een prachtig huis en we dachten dat we daar oud zouden kunnen worden.” Echter, negen jaar geleden liet Ariel Sharon het gezin manu militari verdrijven uit Gaza. Sharon rust intussen onder de zoden, maar de gevolgen van zijn beslissingen wegen tot op heden bijzonder zwaar op de slachtoffers.

“Er is niks ergers voor een mens dan te kijken hoe het Israëlische leger – het leger waar we van houden – binnenkomt en ons uit ons huis neemt,” vertelt Rachel. “Deze drie kleine vrouwelijke soldaten kwamen binnen en zeiden: ‘Meneer en mevrouw Saperstein, wij zijn hier op het bevel van de Israëlische regering om u te vertellen dat u uw huis moet verlaten.” Ik keek naar deze drie kleine meiden en zei: “U zult zich deze dag blijvend herinneren dat u op deze dag Joodse grootouders uit hun huis heeft gezet in Israël.”

Caravilla van Nitzan in Israël

‘Caravilla’ in Nitzan
Saperstein werd met brute kracht opgepakt door enkele soldaten en haar huis buiten gedragen. Een jaar lang woonde zij en haar man in een kleine hotelkamer in Jeruzalem. Daarna verhuisden zij naar het stadje Nitzan (plaatje hierboven) in het zuiden van Israël waar hen een ‘caravilla’ werd gegeven, een soort grote mobil home of bungalow, in afwachting dat hun nog nieuw te bouwen woning zou klaarkomen. Zij zouden slechts drie jaren in Nitzan moeten blijven wonen.

caravilla-nitzan2Dat is thans acht jaar geleden en niets dat erop wijst dat ze binnenkort hun nieuwe woonst zullen kunnen betrekken. “Ze gaven ons een bedrag en zeiden ‘Dat is het. Ga en bouw je huis,” vertelde ze.

“Wel ja, de prijzen zijn sindsdien zodanig gestegen dat we thans een half afgewerkt huis hebben. We hebben er een vloer in gelegd maar we hebben geen geld om het af te werken.” Ze zei dat honderden families in eenzelfde situatie verkeren en financieel niet in staat zijn om hun huizen af te bouwen.

Zowat 1.800 families werd in 2005 uit Gaza geëvacueerd. Tot dusverre zijn ongeveer de helft ervan in hun nieuwe permanente huizen getrokken, en de andere helft huurt appartementen of woont hier in Nitzan.

De Israëlische regering zegt dat het alles heeft gedaan wat mogelijk was om de geëvacueerden van Gush Katif te helpen een nieuw en succesvol leven op te bouwen. De meeste families kregen een bedrag toegewezen dat schommelde tussen 337.000 euro en 562.000 euro afhankelijk van hoelang zij in Gush Katif hadden gewoond en hoe groot hun huizen daar waren. Sommige boeren ontvingen zelfs grotere sommen geld.

Tegelijkertijd is de werkloosheid onder de geëvacueerden van Gush Katif één van de hoogste van het land. Daar waar de gemiddelde werkloosheidsgraad schommelt op ca. 6 procent, bedraagt die onder de geëvacueerden van Gush Katif bijna 25 procent. Vele van deze werklozen leven louter van de sociale bijstand van de regering eerder dan om nieuwe huizen te bouwen.

In 2010, bevond een onderzoekscomité van de regering, geleid door de gepesioneerde rechter Eliahu Matza, dat zowel de geëvacueerden als de regering verantwoordelijk waren voor de moeilijkheden waarmee zij nog steeds te kampen hebben. Volgens het verslag hebben de geëvacueerden te maken met een logge bureaucratie en een “ongevoelige staatsmentaliteit.” De geëvacueerden kregen het verwijt te horen van het “stellen van buitensporige eisen.”

Sommige van de geëvacueerden zoals Miriam Bublil, hebben met succes nieuwe huizen gebouwd en zijn verder doorgegaan met hun leven. Tegewoordig leidt zij het gemeenschapscentrum in Nitzan net zoals zij dat voordien deed in Gush Katif. “Dit is een plek om alle spanningen te vergeten en enkel plezier te maken,” zei ze over het gemeenschapscentrum. “Het was voor de kinderen erg belangrijk dat ik bij hen was in Gush Katif en dat ik nu ook hier bij hen ben.”

De Pulsa diNuravloek
De ontruiming van de 17 Israëlische gemeenten in Gush Katif en vier op de Westbank, leverde Sharon de vloek op van een groep aartsconservatieve chassidische rabbijnen die op 26 juli 2005 over hem de Pulsa diNura vloek (de vuurdood) uitspraken. Hetzelfde overkwam destijds de Israëlische premier Yitzhak Rabin, enkele dagen voordat hij op 4 november 1995 werd vermoord.

Vier maanden na de ontruiming door Israël van de Gazastrook en midden in het geweld dat hierdoor ontstond, werd werd de extreem zwaarlijvige premier Sharon in december 2005 ernstig ziek. Hij kreeg op 17 december 2005 een lichte beroerte, herstelde even, maar kreeg in januari 2006 enkele opeenvolgende hersenbloedingen waarop hij op 15 januari 2006 in een diepe coma verviel. Hij zal hieruit niet meer ontwaken en acht jaar later op 11 januari 2014 overlijden.

Het leek erop dat de vloek van de rabbijnen andermaal was uitgekomen. Anderen zagen daarin weer de straf van de Almachtige omwille van Gush Katif. Persoonlijk heb ik het Gaza debacle van Gush Katif bijgeschreven in het Grote Blunderboek van Israël. Zulke dingen gebeuren nu eenmaal als je politici teveel macht geeft en het volk te weinig inspraak.

Kaartje met de 17 ‘nederzettingen’ van Gush Katif in Gaza 1968-2005

gaza-gush

door Brabosh.com


Bronnen:

  1. The Media Line:
    ♦ Nine Years Later, Gush Katif Evacuees Still Struggle; door Linda Gradstein [lezen]
  2. Haaretz:
    ♦ Seven years on, Gush Katif remains an unsettled question – With the administration that deals with Gush Katif evacuees set to close, many of the families remain in limbo; door Ido Efrat [lezen]
  3. Inside Israel:
    ♦ Homeward bound? – Maybe you really can’t go home again. But for a few former Gush Katif settlers now serving in the IDF, Operation Cast Lead is a long-awaited opportunity to return to the Gaza Strip [lezen]