Israël’s 1,6 miljoen Arabieren tussen wal en schip: integratie of zelfvernietiging?

isra-arab5Concert van gemengd Israëlische Arabische en Joodse studenten in een programma dat gesponsord wordt door de Verenigde Staten (foto: Amerikaanse ambassade inTel Aviv / Flickr)

Laatst bijgewerkt: dinsdag, 27 mei 2014 om 15u51'

In Israël zelf leven zowat 1,6 miljoen Arabieren of zowat 20 procent van de bevolking. Het overgrote deel van hen zijn nazaten van de ca. 150.000 Arabieren die tijdens de Israëlische Onfhankelijkheidsoorlog (1947-1949) niet gevlucht zijn naar de naburige Arabische staten. Zij hebben allen de Israëlische nationaliteit en genieten volledige burgerrechten in zoverre zij ook de plichten vervullen die van alle Israëliërs worden verwacht ongeacht religie, etnische afkomst enz.

In Israël is iedereen gelijk
Hun loyauteit aan de Joodse staat wordt dikwijls in vraag gesteld in Israël en niet geheel onterecht maar dat heeft ook ooorzaken. Zo bijvoorbeeld is de militaire dienstplicht voor Joodse Israëliërs niet verplicht voor Arabieren, christenen noch Bedoeïnen e.a. minderheden, en daardoor missen zij ook bepaalde voordelen die aan de vervulde dienstplicht zijn verbonden.

israeliarabDaar zit wel veel beterschap sinds vele islamitische en christen Arabieren, Bedoeïenen, vrijwillig dienstnemen in het leger.

Iets wat fel wordt afgekeurd door Israël’s locale Arabische politici die in de Knesset zetelen en die openlijk hun sympathie voor de Palestijnse Zaak en hun anti-Israëlisme betuigen, tot in de Knesset toe. Voorbeelden legio zoals bv. de parlementsleden Haneen Zoeabi en Jamal Zahalka.

In Israël bestaat voor iedereen vrije meningsuiting, vrijheid van vereniging en vrijheid van pers, in tegenstelling tot de Palestijnse Gebieden en de Arabische buurstaten, waar ze het woord ‘mensenrechten’ niet eens kunnen noch willen uitspreken. Arabisch is in Israël de 2de officiële landstaal en er bestaat complete vrijheid van religie.

Start-up natie Israël
Israëlische Arabieren vind je dan ook overal terug. Als officier, kolonel of generaal of als gewone piot in het Israëlische leger, als rechter, als directeur van een ziekenhuis of school, als parlementslid, als uitgever, uitvinder, projectontwikkelaar, bouwondernemer, handelaar, ingenieur, bankdirecteur, universiteitsprofessor, Miss Israël, balletdanseres, rockmuzikant, zangeres, schrijver, acteur en journalist.

meesterkok-NOFaIsraëlisch Arabische Nof Atamna-Ismaeel Meester Chefkok 2014 van Israël

Elkeen die vooruit wìl in het leven en carrière maken in Israël, hoeft de kansen maar te grijpen die de start-up natie Israël kwistig in het rond strooit en vele Arabieren grijpen die kansen met relatief veel succes met beide handen aan.

Israël’s Arabieren maken van al die burgerlijke vrijheden die in Israël bestaan, de enige democratische staat van het Midden-Oosten, dankbaar gebruik en uiten om de haverklap en bijzonder luidruchtig hun ongenoegen over bepaalde Israëlische beleidspunten, die inderdaad soms terecht zijn. Ze voeren processen aan voor de Israëlische rechtbanken die ze dikwijls ook winnen.

Tenzij je als Israëlisch Arabier openlijk het bestaansrecht van de Joods staat bestrijdt en de vernietiging van Israël bepleit. Dan wordt het allemaal iets moeilijker. Maar ook daar is een opmerkelijke kentering te bespeuren.

Israël’s Arabieren steeds loyaler aan de Joodse staat
De Israëlische nieuwszender Channel 10 berichtte op 19 mei 2014 over een opiniepeiling, die onlangs werd uitgevoerd door professor Sammy Smooha, die verbonden is aan de Universiteit van Haïfa waar hij sociologie doceert. Hij werd in 2008 onderscheiden met Israël’s Prijs voor Sociologie.

professor Sammy SmoohaHij introduceerde het concept van de etnische democratie en werd voor zijn onderzoek en publicaties over dat onderwerp beloond met talloze prijzen in binnen- en buitenland.

Uit dat onderzoek blijkt een merkelijke verschuiving in de houding van Israël’s Arabieren ten aanzien van de Joods staat die plaatsvond tussen 2012 en 2013. De peiling, die werd uitgevoerd onder 700 Joden en 700 Arabieren, Druzen en Bedoeëinen, spreekt een aantal gekende vooroordelen tegen jegens Israël’s Arabieren die vrij breed in de Israëlische samenleving woekeren.

In die jaren vond er een beduidende toename plaats in het percentage van Israëlische Arabieren die het bestaansrecht van Israël accepteren als een Joodse en democratische staat. Dat percentage was over 2013 toegenomen tot 52,8 procent, vergeleken met 47,4 procent het jaar daarvoor (2012.)

Daarnaast was op het percentage beduidend toegenomen onder Israëlische Arabieren die het recht van Israël erkennen om een Joodse meerderheid te behouden met name tot 43,1 procent vergeleken met 29,6 procent het jaar voordien.

Tezelfdertijd is het percentage van Arabieren die zichzelf definiëren als ‘Israëlische Arabieren’ zonder een Palestijnse identiteit eveneens toegenomen. Van 32,5% in 2012 tot 42,5% in 2013. In 2013, beschouwden 63,5% van de Israëlische Arabieren Israël als een goede plaats om te leven vergeleken met 58,5 procent in 2012.

De harde kern blijft
Zoals de cijfers aantonen is er een postieve ontwikkeling vast te stellen onder de Israëlische Arabieren, maar er is ook die andere helft van Israêl’s Arabieren die al het hier bovenstaande negeren dan wel ontkennen.

De keerzijde van de medaille die door een harde kern van Arabieren wordt gevormd, waarvan velen zich ronduit ‘Palestijnen in Ballingschap’ of ‘In Gijzeling van de Bezetter’  noemen en die in hun visies en activiteiten worden aangemoedigd door locale Israëlische Arabische politici en door linkse Israëlische organisaties en pro-Palestijnse ngo’s in het buitenland.

Onder meer daarover gaat het tweede deel van dit artikel.

sachnin-protestSachnin, zaterdag 1 oktober 2011, een Arabisch dorpje in Israël ten westen van de kuststeden Haïfa en Acre. Duizenden Israëlische Arabieren manifesteren om de 11de verjaardag te herdenken van het begin van de Tweede Intifada. De manifestatie werd geïnitieerd door de Israëlische-Arabische parlementsleden Jamal Zahalka en Haneen Zoeabi (“Ik ben een Palestijnse in Israël“). Dit jaar vindt voor de 14de maal de herdenking plaats.

De blunders van Ariel Sharon
Die Tweede Intifada kreeg de naam ‘Al Aqsa Intifada’ mee en dat naar aanleiding van het bezoek dat de toenmalige minister van Buitenlandse Zaken Ariel Sharon in volle verkiezingsperiode bracht aan de Tempelberg in Jeruzalem op 28 september 2000 (plaatje rechts.) Minister Sharon wilde toen duidelijk maken dat ook een Jood het recht heeft om de Tempelberg te betreden, waar vroeger de Eerste en Tweede Joodse Tempel stonden, maar die in de 7de eeuw na Chr. werd ingepalmd door de Islam.

sharontempl2Het bleek een verkeerde timing en daardoor een diplomatieke blunder van formaat. In die periode waren Israël en de Palestijnen in Camp David onder leiding van de toenmalige president Bill Clinton, bijzonder ver gevorderd in het vredesproces. Israël’s vredesonderhandelaar van toen, premier Ehud Barak had nooit geziene verregaande toegevingen gedaan waardoor Yasser Arafat zodanig onder druk kwam te staan om een vredesakkoord te ondertekenen. Echter, vrede met Israël is nooit zijn objectief geweest.

Aldus zocht en vond Arafat een excuus om uit het vredesproces van 2000 te kunnen stappen, terwijl hij al maanden bezig was om een nieuwe Intifada op te starten. Dat excuus werd hem in de schoot geworpen met het bezoek van Sharon aan de Tempelberg. Sharon zal de verkiezingen winnen en op 7 maart 2001 aantreden als premier. Maar zijn bezoek aan de Rotskoepel triggerde een nieuwe periode van Palestijnse onlusten en aanslagen die vier jaar lang zullen aanslepen tot aan de dood van Yasser Arafat op 11 november 2004.

Het drama van Gush Katif
Het zal niet de laatste blunder zijn van Sharon. Op 4 februari 2004 diende premier Sharon een plan in dat de terugtrekking van Israël uit de Gazastrook beoogde en dat op 26 oktober 2004 door de Knesset werd aangenomen. Sharon wilde hiermede een vacuum creëren, waardoor de Palestijnen misschien geneigd zouden worden om de Al Aqsa Intifada te beëindigen en opnieuw het vredesproces te hervatten. Het plan bleek spoedig vervuld van puur zelfbedrog.

Exodus in Gush KatifDe ontruiming van Gush Katif (plaatje rechts) – een verzameling Joodse nederzettingen in Gaza, met inbegrip van de ontworteling van ca. 10.000 Israëlische Joden uit de Strook die daar al 30 jaren woonden, alsmede de volledige terugtrekking van het IDF (Israëlisch Leger), werden voltooid in augustus 2005.

In tegenstelling tot het verhoopte resultaat, interpreteerden de Palestijnen in Gaza de terugtrekking van Israël uit de Strook als een teken van zwakte van het Israëlisch beleid en Hamas en Co roken de naderende nederlaag van de Joodse staat.

Een golf van raketten en mortiergranaten vanuit Gaza en talloze aanslagen, overspoelde de Israëlische dorpen en gemeenten in Zuid-Israël.

Die stroom van Palestijns geweld zal tijdelijk tot stilstand komen door de Israëlische interventie in december 2008 (Operation Cast Lead), echter spoedig opnieuw oplaaien om opnieuw gecounterd te worden door het IDF in november 2012 (Operation Pillar of Defense.)

De Pulsa diNuravloek
De ontruiming van Gush Katif leverde Sharon de vloek op van een groep aartsconservatieve chassidische rabbijnen die op 26 juli 2005 over hem de Pulsa diNura vloek (de vuurdood) uitspraken. Hetzelfde overkwam destijds de Israëlische premier Yitzhak Rabin, enkele dagen voordat hij op 4 november 1995 werd vermoord.

Vier maanden na de ontruiming door Israël van de Gazastrook en midden in het geweld dat hierdoor ontstond, werd werd de extreem zwaarlijvige premier Sharon in december 2005 ernstig ziek. Hij kreeg op 17 december 2005 een lichte beroerte, herstelde even, maar kreeg in januari 2006 enkele opeenvolgende hersenbloedingen en viel op 15 januari 2006 in een diepe coma. Hij zal hieruit niet meer ontwaken en acht jaar later op 11 januari 2014 overlijden.

Het leek erop dat de vloek van de rabbijnen andermaal was uitgekomen…

In april 2013 werd de Pulsa diNura vloek uitgesproken over minister voor Economie Naftali Bennett, het boegbeeld van de Joods Huispartij, voor zijn beleid ten aanzien van ultra-orthodoxe Joden in Israël. Vele ultra-orthodoxe Joden leven om religieuze redenen (en soms uit puur anti-Israëlisme) van de Israëlische sociale zekerheid en weigeren onder andere dienst te nemen in het IDF. Bennett beloofde dat decennia oude getolerereerde sociaal profitariaat aan te pakken en tevens de radicale Joden onder de wapens te roepen, wat hem uiteraard niet in dank werd afgenomen.

Of zoals in een gezegde in Israël luidt: “Je hebt het niet gemaakt in de Israëlische politiek zolang je niet vervloekt werd door de Pulsa diNura.” 😉

pulsa-dinuraJeruzalem, eind oktober 1995. Chassidische rabbijnen spreken de Pulsa diNura vloek uit over premier Yitzhak Rabin kort vooraleer hij op 4 november 1995 werd vermoord door Yigal Shamir. Dat was een radicale orthodoxe Jood die het niet kon kroppen dat premier Rabin op 13 september 1993 samen met Yasser Arafat de Oslo (I) Akkoorden ondertekende. Rabin en aartsterrorist Arafat kregen later voor hun ‘verdienste’ de Nobelprijs voor de Vrede 1994 (foto: Nati Shohat/Flash90)

door Brabosh.com


Bronnen:

  1. The Tower.org:
    ♦ Poll: More Israeli Arabs Dump Palestinian Identity, Accept Jewish State – An Israeli news station has reported this morning on a poll conducted by Professor Sammy Smooha of Haifa University showing that the acceptance of Israel by Israeli Arabs increased markedly between 2012 and 2013 [lezen]
  2. Channel 10/Nana News Israel:
    ♦ יותר של ערבים ישראלים מכירים בזכותה של ישרא להתקיים כמדינה יהודית ודמוקרטית, ובשמירה על רוב יהודי בשטחיה. בין הסיבות לשינוי:
    מחקר: שיפור בעמדות ערביי ישראל כלפי המדינה – על פי המדד השנתי שמפרסם פרופ’ סמי סמוחה, חתן פרס ישראל מאוניברסיטת חיפה, אחוז גבוה המו”מ המדיני, והקמפיין לסיפוח המשולש לרשות. במקביל, יותר יהודים בעד שלילת זכות ההצבעה לכנסת מהערבים [lezen]
  3. IMEMC:
    ♦ Sakhnin; Thousands Mark 11th Anniversary Of Al Aqsa Intifada – Responding to a decision by the Arab Higher follow-up committee in the 1948 territories, thousands of Arabs, Palestinians, participated in a ceremony commemorating the 11th anniversary of the Al Aqsa Intifada; door Saed Bannoura [lezen]
  4. The Times of Israel:
    ♦ Bennett receives death curse over non-Haredi policies – Jewish Home leader calls in cops over missive warning that ‘Pulsa Dinura’ ritual has invoked divine retribution against him; door Stuart Winer [lezen]

5 gedachtes over “Israël’s 1,6 miljoen Arabieren tussen wal en schip: integratie of zelfvernietiging?

  1. Men kan inderdaad stellen dat het bezoek van Sharon aan de Tempelberg als verkiezingsstunt, een blunder van formaat was waarvan de gevolgen niet uitgebleven zijn. Desondanks had hij wel degelijk de toestemming gekregen van het Arabisch bestuur die waakt over de Tempelberg.
    Een niet onbelangrijke historische detail die door Israelcritici opzettelijk vergeten of gewoonweg genegeerd wordt. Waarvan akte.
    Ben

    Like

    1. Dat Israel de Arabieren het beheer hebben gegeven over de Tempelberg, dat is pas een blunder. Ik weet niet of u recente de video heeft gezien van Joden die met hun kinderen de Tempelberg bezoeken, maar de reacties op hun komst waren zeer gewelddadig.

      Like

  2. Wil alleen opmerken’ dat Titi geen Arabische is, maar Jodin van Ethiopische afkomst.

    Like

  3. Beste Zozo Sophie,
    Mijn bericht gaat over het feit dat Sharon wel degelijk de toelating had om de Tempelberg te zoeken. Dit gegeven mag dan wel beladen zijn omwille van het symbolische karakter van het bezoek, maar doet geen afbreuk aan de historische waarheid welke ontkracht of compleet genegeerd worden door de anti-Israelische “lobby”.
    Dat zoals u terecht opmerkt Joden met geweld geweerd worden op de Tempelberg is inderdaad onaanvaardbaar.
    Groeten.
    Ben

    Like

Reacties zijn gesloten.