Palestijnse eeuwige vluchtelingstatus bij de UNRWA vandaag ter discussie in de Verenigde Naties

aida-refugeecamp03De partijdige rol van de Verenigde Naties in de kwestie van de Palestijnse vluchtelingen wordt overduidelijk geïllustreerd door deze inkompoort van het Palestijnse vluchtelingenkamp AIDA van de UNRWA (de aparte hulporganisatie voor Palestijnen van de Verenigde Naties) ten noorden van Bethlehem in Judea op de West Bank. De poort heeft de vorm van een sleutelgat met een grote sleutel er bovenop, symbool van de Palestijnse “terugkeer naar Israël”. Links het kantoortje van de UNRWA/VN die de sleutelpoort bekostigde en de bouw ervan op zich nam en deel uitmaakt van haar kantoor.

De sleutelpoort houdt letterlijk de UNRWA overeind en is daarmee de materialisering geworden van het zogenaamde Palestijnse ‘recht op terugkeer’ naar een land waar ze nooit één voet aan de grond hebben gezet, vermits het voor bijna 99% om nakomelingen van vluchtelingen gaat. De UNRWA heeft dan ook niet tot doel om de Palestijnse vluchtelingenkwestie op te lossen, maar om het ‘probleem’ in stand te houden net zolang totdat de Palestijnen kunnen ‘terugkeren.’

Vandaag, maandag 19 mei 2014, wordt in de Verenigde Naties gedebatteerd om de doelstellingen van de UNRWA (U.N. Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East) eventueel te herzien. Het lijkt echter weinig waarschijnlijk dat dit ook effectief staat te gebeuren.

Het initiatief tot dit debat over het statuut van de UNRWA met betrekking tot de Palestijnse vluchtelingen, werd genomen door de American Association of Jewish Lawyers and Jurists (AAJLJ). De discussie zal zich ondermeer focussen op een initiatief waarin wordt opgeroepen om de status van de Palestijnse vluchtelingen opnieuw te definiëren.

De UNRWA werd in 1949 opgericht om zich te ontfermen over het lot van de ca. 500.000 Arabieren die tijdens de Israëlische Onfhankelijkheidsoorlog (1947-1949) voor het geweld op de vlucht sloegen. Hoewel de Verenigde Naties reeds een vluchtelingenorganisatie had en nog steeds heeft, met name de UNHCR die zich over alle vluchtelingen ter wereld bekommert, werd in het geval van de Palestijnen een aparte situatie en organisatie gecreëerd.

De oprichting van een extra en aparte VN vluchtelingenorganisatie naast de feitelijke UNHCR was op zich al een hoogst merkwaardige zaak. Maar het werd nog erger. Terwijl het aanvankelijk op een lovenswaardig humanitair objectief leek, zal dat na 1949 een heel andere invulling krijgen. Toen maakte de Verenigde Naties de status van de Palestijnse vluchtelingen erfbaar waardoor het Palestijnse vluchtelingenprobleem schier eindeloos en onoplosbaar is geworden. Het humanitaire doel kreeg in één klap een politieke connotatie mee.

Vandaag, zesenzestig jaar later, zijn we intussen aan de vijfde generatie toe van Palestijnse vluchtelingen en de vraag luidt dan ook waar het naartoe moet met deze kwestie. De American Association of Jewish Lawyers and Jurists verwijt terecht de UNRWA dat de VN-vluchtelingenorganisatie zich er heeft op toegelegd om te verhinderen dat de Palestijnen hervestigd zouden worden en het aantal Palestijnse vluchtelingen kunstmatig zou opdrijven, met inbegrip van al hun nakomelingen sinds 1948.

De sleutels worden elk jaar wat groterDe sleutels, symbool voor het Palestijnse recht op terugkeer, worden elk jaar wat groter. Iemand zal deze mensen toch eens ooit in alle eerlijkheid moeten vertellen dat ze nooit ‘terug’ zullen keren naar iets dat niet meer bestaat en waar ze zelf nooit zijn geweest….

Terwijl de andere oorspronkelijke VN-vluchtelingenorganisatie UNHCR zich enkel om feitelijke vluchtelingen bekommert die werkelijk hun landen zijn ontvlucht, gaat het bij de UNRWA vooral om de nakomelingen van vluchtelingen sinds de status erfbaar werd gemaakt. Van de oorspronkelijke èchte Arabische vluchtelingen blijven er bijna zeven decennia later hooguit ca. 30.000 (erg bejaarde) Palestijnen meer over.

Irit Kohn, de voorzitter van de International Association of Jewish Lawyers and Jurists, zei er gisteren dit over:

[“De UNRWA] verlengt het vluchtelingenprobleem en staat geen enkele oplossing toe. Indien het de omvangrijke fondsen die het werd toegewezen behoorlijk had besteed, dan zou de situatie [vandaag] volledig anders zijn geweest.”

Ook het voormalige parlementslid Dr. Einat Wilf hield het afgelopen jaar ontmoetingen met afgevaardigden van landen die doneren aan de UNRWA met het doel om het te wijzen op de dubieuze praktijken van de UNRWA. Wilf zei:

“Er is geen enkele reden om een afstammeling van de vijfde generatie die in Gaza leeft te beschouwen als een vluchteling van Palestina door een organisatie die wordt gefinancierd door Westerse landen.”

Bovendien worden het de (nakomelingen van) Palestijnse vluchtelingen in de Arabische landen waar ze ‘tijdelijk’ werd opgevangen zoals Libanon, Jordanië, Syrië, Egypte en elders, belet om zich te integreren en volwaardige burgers van het gastland te worden en worden zij als 2de en 3de rangsburgers in kampen vastgehouden en gegijzeld als pasmunt voor het uiteindelijke doel: de vernietiging van de Joodse staat Israël.

In nagenoeg alle landen van het Midden-Oosten (uitgezonderd Jordanië) worden de Palestijnse vluchtelingen en hun miljoenen nakomelingen paspoorten geweigerd en het  burgerschap ontzegd in de landen waar zij, hun vaders en hun grootvaders zijn geboren. Het doel daarvan, afgezien van racisme en een gebrek aan elementaire menselijkheid, is sinds 1948 steeds hetzelfde gebleven: de politisering van de Palestijnse kwestie:

… de Arabische landen willen het Arabische vluchtelingenprobleem niet oplossen. Ze willen het bestendigen als een open zweer, als een belediging voor de Verenigde Naties en als een wapen tegen Israël. De Arabische leiders kan het geen barst schelen of deze Arabische vluchtelingen leven of sterven. [Lt.-Gen. Sir Alexander Galloway in 1952, toenmalig UNRWA chef, zoals hij geciteerd werd door Terence Prittie in The Palestinians: People, History, Politics, blz. 71 bron]

Yasser Arafat zei er ooit dit over:

“Wij weigeren te praten over de hervestiging van de vluchtelingen [waar zij tegenwoordig wonen] omdat het een misdaad is…. Het is het recht van de Palestijnen om terug te keren naar hun thuisland.”

Waarom zouden de Arabische landen ook maar geneigd zijn om hun deel van de Palestijnse vluchtelingen behoorlijk opvangen en integreren? Om humanitaire redenen? De Verenigde Naties zorgen immers toch tot in der eeuwigheid voor hen? Sindsdien is de UNRWA zélf deel gaan uitmaken van de oplossing door zelf deel te worden van het probleem.

De schandelijke waarheid is dat de UNRWA decennialang en tot op vandaag geen klap heeft uitgericht om een oplossing te bedenken voor het probleem van de Arabische “vluchtelingen” [sinds 1967: ‘Palestijnse’ vluchtelingen genoemd toen dat volk werd uitgevonden] toen zij in de jaren 1950 nog werkelijk échte vluchtelingen waren.

Terwijl in het begin van de jaren 1950 zij nog projecten trachtte uit te werken om de vluchtelingen te rehabiliteren en hen het mogelijk maakte om aan de slag te gaan in de economieën van hun gastheerlanden, gaf het dat deel van haar mandaat volledig op tegen eind 1960.

De UNRWA kon helpen met het probleem op te lossen door hun definitie van “vluchteling” overeenkomstig die van de UNHCR te zetten, de internationale vluchtelingenorganisatie van de VN, die alle andere vluchtelingen behalve de Palestijnen vertegenwoordigt en die geen erfbare vluchtelingenstatus uitreikt aan geen enkel ander volk ter wereld.

De UNRWA doet dat niet omdat dan meer dan 80% van de zogenaamde “vluchtelingen” onmiddellijk van de lijsten zou verdwijnen, zelfs indien u nog altijd gelooft dat nakomelingen van vluchtelingen zelf ook vluchtelingen zouden zijn.

refug-gaza-schoolBij het plaatje hierboven: Khan Younis, Gaza, 14 mei 2014. Nieuwe jongensschool van Al Qarara ingehuldigd, gebouwd met de hulp van de Verenigde Staten. Deze school is één van de 245 scholen van de UNRWA (VN) in de Gazastrook. Vandaag studeren meer dan 230.000 Palestijnse jongeren aan de UNRWA scholen in Gaza [bron: UNRWA]

Terwijl andere vluchtelingenpopulaties na verloop van tijd hun oplossing vinden, wordt enkel en alleen de Palestijnse groep steeds groter in de tijd en onoplosbaar. Dankzij de door de Verenigde Naties erfbaar verklaarde vluchtelingenstatus van de Palestijnen, worden sinds 1947 van generatie op generatie kunstmatig en aan de lopende band miljoenen Palestijnse vluchtelingen gecreëerd.

Die groep van ca. 500.000 Palestijnse vluchtelingen in 1948 is volgens cijfers van de UNRWA over de jaren heen aangegroeid tot een indrukwekkend aantal van ca. 5 miljoen en moet tot aan het einde der tijden onderhouden en gehuisvest worden op kosten van de westerse belastingbetaler.

Tenzij natuurlijk Israël in een suïcidale vlaag van volkomen zinsverbijstering, zou besluiten om al die miljoenen nakomelingen van Palestijnse vluchtelingen alsnog op te nemen in de Joodse staat. Al bij al een volkomen uitzichtloze situatie, die maakt dat de Palestijnen jaar na jaar alle records op de tabellen van de redelijkheid blijven doorbreken (plaatje hieronder.)

unrwa-stat2

door Brabosh.com


Bronnen:

  1. Israel Hayom:
    ♦ UN to discuss UNWRA’s definition of Palestinian refugees – American Association of Jewish Lawyers and Jurists says UNRWA dedicates itself to preventing the resettlement of Palestinians, and inflates its numbers by including all descendants of original Palestinian refugees from 1948 War of Independence; door Shlomo Cesana [lezen]
  2. The Jerusalem Post:
    ♦ UNRWA and the code of silence – Never, ever tell Palestinians the truth that they’re not going back to their ancestors’ homes; door Alexander H. Joffe en Asaf Romirowsky [lezen]

Gerelateerd op Brabosh.com:

  • De bedenkelijke rol van de UNRWA in het Israëlisch-Palestijns conflict; door Michael Curtis [lezen]
  • Een open brief aan de UNRWA: Ik ben OOK een Palestijnse vluchteling; door Roy Doliner [lezen]
  • Wiens belastingbetalers houden de UNRWA overeind? Dat domme Westen natuurlijk [lezen]
  • De Palestijnen, bij uitstek de meest geliefde en vertroetelde vluchtelingen van de wereld [lezen]