Ex-Pink Floyd Roger Waters eist dat The Rolling Stones hun concert in Israël afgelasten

Roger_WatersRock Werchter, 20 juli 2013. Fascistoïde schweinhund Roger Waters etaleert wat graag zijn perverse voorliefde voor outfit en symboliek, die verdacht veel lijkt op die van de nazi’s. Waters, die bij herhaling andere muzikanten en artiesten aanport en aanschrijft om Israël te boycotten en de Joodse staat vergeleek met Apartheid in Zuid-Afrika, trad toen op onder een reusachtige zwevende ballon met varken en Davidster, met in zijn handen een machinegeweer en gekleed in zwarte lederen mantel met een rood-witte armband.

Met veel passie zong hij de tekst uit zijn song “In the Flesh“:

“get him up against the wall,
that one looks Jewish and that one’s a coon,
who let all of this riff-raff into the room”

[“zet hem tegen de muur, die daar lijkt Joods en die andere is een neger, wie heeft al dat uitschot binnengelaten”]

Roger Waters (70 jr.), tot 1984 bassist en zanger van de legendarische rockband Pink Floyd, heeft The Rolling Stones opgeroepen om hun aangekondigde optreden in Israël af te gelasten. In Salon.com publiceerde Waters op donderdag 1 mei een editoriaal en schreef: “Optreden in Israël is het morele equivalent van het optreden in Sun City op het hoogtepunt van de Zuid-Afrikaanse apartheid.” [Origineel: “Playing Israel now is the moral equivalent of playing Sun City at the height of South African apartheid“].

roger-watersRoger Waters ex-Pink Floyd: “Ik ben geen antisemiet, maar…”

Waters vertelde dat hij dit had geschreven “in het licht van het recente nieuws dat de Rolling Stones voor het eerst zullen optreden in Israël en dat op een kritiek ogenblik in de wereldwijde strijd van Palestijnse vrijheid en gelijke rechten.” Hij ondertekende het schotsschrift met “de twee overlevende oprichters van Pink Floyd.”

Blijkbaar heeft hij Nick Mason, de drummer van de band, kunnen overhalen om zijn persoonlijke kruistocht tegen de Joodse staat te onderschrijven. David Gilmour, de zanger en gitarist van de band waarmee hij al 30 jaar in de clinch ligt, haakte af en het vierde lid, toetsenist Richard Wright is zoals bekend op 15 september 2008 overleden aan kanker.

The Rolling Stones treden normaal op 4 juni 2014 op in het Hayarkon Park in Tel Aviv, Israël. Van de oorspronkelijke band zijn er nog maar drie actief met name leadzanger Mick Jagger (70 jr.), gitarist Keith Richards (70 jr.) en drummer Charlie Watts (72 jr.). Het vierde bandlid, gitarist Ron Wood (66 jr.), kwam er pas bij in 1974 en is “de jongste” van de tegenwoordige vierkoppige band van bejaarde rockers.

The-Rolling-Stones-en-Israël

Roger Waters, icoon van de BDS
Israëlbasher Roger Waters is al lange tijd een advocaat van de boycot-Israël BDS-beweging, Boycot, Desinvesteren en Sancties, die ijvert voor een volledige boycot van Israël, en dus niet enkel contesteert tegen de zogeheten ‘bezette Palestijnse gebieden.’ Wat de BDS beweging betreft is héél Israël bezet gebied en die staat, de enige democratie in het M-O, die van de kaart van de Arabische wereld moet gevaagd worden. Of zoals rabbijn Abraham Cooper van het Simon Wiesenthal Centrum (SWC) het uitdrukte: “Omdat de BDS geen protestbeweging is tegen het Israëlische beleid, maar ontworpen werd om Israël te laten verdwijnen.”

roger-watersBij herhaling werd Roger Waters van antisemitisme beschuldigd hoewel hij dat ontkent. Bijna vier jaar geleden, 5 oktober 2010, in zijn show Goodbye Blue Sky waarin hij opnieuw The Wall opvoerde, maakte hij andermaal een antisemitische uitschuiver van formaat.

Tijdens de muzikale show speelde zich boven het publiek een bijzonder suggestieve animatie af waarin hij uit het luik van een Amerikaanse B52 bommenwerper eerst bloedrode dollars naar beneden liet dwarrelen, vervolgens Davidsterren en daarna Shell tekens, de oliebaronnen symboliserend.

De eeuwenoude antisemitische clichés over Joden dwarrelden neer over het publiek net alsof we weer de jaren 1930 beleefden.

Waters bleef in dezelfde antisemitische teneur doorgaan. Op 20 juli 2013 concerteerde hij in Rock Werchter en naar het einde van de show toe, werd een zwarte ballon in de vorm van een varken de lucht ingelaten, met daarop een Davidster afgebeeld, vergezeld van symbolen van dictatoriale organisaties en regimes van over de wereld. Naast de Davidster was het Shell logo te zien van het gekende oliebedrijf en een boodschap in graffiti “Everything will be okay, just keep consuming,” en ook “What’s wrong with people?

Alon Onfus Asif, een Israëliër die in België woont en het concert bijwoonde reageerde onthutst: “En ik beleefde een hele hoop plezier totdat ik de Davidster opmerkte op een opblaasbaar varken. Dat was het enige religieus-nationaal symbool dat werd afgebeeld tussen andere symbolen van fascisme, dictaturen en onderdrukking van volkeren. Waters heeft hiermee de lijn overschreden en gaf uitdrukking aan zijn antisemitische boodschap, tussen al zijn boodschappen van antimilitarisme.”

 

rolling-stones-1972In 1971 waren Jimi Hendrix, Brian Jones en Janis Joplin al overleden en Jim Morrison van The Doors zal hen spoedig volgen naar de Eeuwige Jachtvelden. Intussen waren The Rolling Stones met hun decadente circus naar de Franse Rivièra getrokken (plaatje hierboven) om te ontkomen aan de Britse belastingen en om nieuwe opnames te maken. Het resultaat was het schitterende dubbelalbum Exile on Main Street dat in mei 1972 in de rekken verscheen.

Pink Floyd en The Stones
ExileMainSt2Persoonlijk ben ik nooit echt een grote fan geweest van de ruige rock ’n roll van The Rolling Stones, hoewel ik wel hun hits kan smaken. In de jaren zestig, toen muziek maken nog een avontuur was en geen commercie, had je twee kampen. Enerzijds de fans van de Stones en anderzijds de fans van The Beatles. Ik was een Beatle aanhanger.

Ook dat Beatlekamp op zich was nog eens verdeeld in twee kampen: de fans van Paul McCartney en aan de andere kant John Lennon. Ik was een McCartney fan en ben dat altijd gebleven, hoewel ook John Lennon onvergetelijke songs heeft uitgebracht.

Het beste werk van The Rolling Stones vind ik nog altijd het dubbelalbum Exile on Main Street, uitgebracht in mei 1972 (plaatje rechts), die ook wel eens The White Album wordt genoemd naar analogie van The White Album uit nov. 1968 van The Beatles. Met Pink Floyd ging het intussen dezelfde weg op als met The Beatles.

Een mijlpaal in mijn eigen leven was toen ik op 15 oktober 1970, goed 18 jaar oud, besloot op eigen benen te staan. Mijn ouders waren vier jaar daarvoor echtgescheiden en met mijn vaders nieuwe echtgenote wilde het niet vlotten. Het toeval wil dat diezelfde maand oktober Pink Floyd haar 5de studioalbum uitbracht Atom Heart Mother (plaatje rechts), een psychedelische plaat die ik in de eerste maanden van mijn ‘onafhankelijkheid’ compleet grijs heb gedraaid.

AtomHeartMotherCoverEen half jaar eerder waren The Beatles gesplit en ze zouden nooit meer samen optreden. Met de moord op John Lennon in 1980 en de kankerdood van George Harrison in 2001 verspeelde de muziekwereld andermaal twee grote iconen.

In mei 1971 moest ik voor een jaar het leger in om gestationeerd te worden bij de Hawk luchtafweer divisie, temidden de Koude Oorlog in wat toen nog West-Duitsland heette. In april 1972 afgezwaaid en in december van dat 1972 leerde ik mijn eerste echtgenote kennen.

Enkele maanden later, maart 1973, bracht Pink Floyd het 8ste studioalbum uit The Dark Side of the Moon die overal insloeg als een bom en de wereld (en ook mijn wereld) van de muziek op z’n kop zette. Enkele jaren later volgden nog studioalbum nummer acht Wish You Were Here (1975) en studioalbum nummer negen met Animals (1977), maar met The Wall in 1979 had ik er duidelijk genoeg van gekregen.

De split en de return van Pink Floyd
In Pink Ployd waren intussen twee kampen gegroeid te vergelijken met McCartney vs. John Lennon bij The Beatles. Bij Pink Floyd had je aan de ene kant de fans van bassist Roger Waters, die de politiek experimentele toer opging en anderzijds het kamp van de sublieme gitarist David Gilmour, die de bekende wegen van Pink Floyd bleef bewandelen.

The Wall uit 1979 bv., een soort rockopera (niet mijn ding), was nagenoeg het volledige solowerk van Roger Waters op David Gilmour ’s song Comfortably Numb na. In 1984 stapte Roger Waters het op en meende dat hij hiermee Pink Floyd eigenhandig had opgedoekt. Het leek er op alsof het definitief was afgelopen met Pink Floyd. Maar dat was buiten de drie andere leden van de groep gerekend die ondanks het manoeuver van Waters toch bleven doorgaan.

divisionbell1994Het zal echter wachten worden tot 1987 met A Momentary Lapse of Reason en vooral het fantastische album The Division Bell (1994) vooraleer we opnieuw de echte sound van Pink Floyd te horen kregen… maar dan wel zonder Roger Waters. Oef, van die zeikerd waren we eindelijk verlost.

Aansluitend volgde in 1994 The Division Bell Tour en kreeg ik pas een kwarteeuw, nadat ik de smaak van Pink Floyd te pakken had gekregen, op 2 september 1994 in het Belgische Werchter voor het eerst een live concert te horen van de grandioze Pink Floyd.

Het werd een overgetelijke avond toen het trio David Gilmour, Nick Mason en Richard Wright (en zonder Roger Waters!) het volledige album The Dark Side of the Moon speelden en natuurlijk ook knappe songs uit The Division Bell en vele andere hits uit vorig werk, waaronder ook de enige goeie song van Roger Waters uit The Wall met name Another Brick in the Wall Part 2, vooral bekend van de fenomenale gitaarsolo van David Gilmour. De song werd het lijflied van de anti-Apartheidsbeweging in Zuid-Afrika.

David Gilmour leeft al een tijdje “On an Island” [2006]
Hieronder ‘Remember That Night‘ met Graham Nash en David Crosby (CSN)
en mèt Richard Wright op een Hammondorgel!

door Brabosh.com


Bronnen:

  1. The Times of Israel:
    ♦ Pink Floyd’s Waters and Mason urge Stones to skip Israel Jagger and co. are playing in Tel Aviv on June 4; door JTA en Spencer Ho [lezen]

Gerelateerd op Brabosh.com:

  • Roger Waters: ‘ik ben geen antisemiet want ik heb vele Joodse vrienden’; SWC antwoordt [lezen]
  • Roger Waters: ‘ik ben geen antisemiet want ik heb vele Joodse vrienden’ – Deel 2 [lezen]
  • Wanneer varkens met Davidster in beeld komen, vluchten de Joden alle kanten op [lezen]
  • Roger Waters concerteert in België onder een zwevend opblaasbaar varken met Davidster [lezen]
  • Hoe culturele Israëlboycotters zich geleidelijk ontpoppen tot verknipte antisemieten [lezen]
  • Roger Waters (ex-Pink Floyd) maakt antisemitische uitschuiver in nieuw muziekspektakel [lezen]
  • 500 Palestijnse werknemers hopen dat SodaStream nog lang op West Bank mag blijven [in beeld] [lezen]
  • Oxfam heeft alle maskers afgeworpen: boycot Israël en alléén Israël; door Michael Curtis [lezen]
  • De brede kloof tussen zelfbenoemde ‘Pro-Palestijnen’ en èchte Palestijnen; door Evelyn Gordon [lezen]
  • Wie zit er achter de boycot campagne tegen Israël? Een analyse van Missing Peace [lezen]
  • Reeds de helft van de EU-landen steunt selectieve economische boycot van Israël [lezen]
  • Wat voor de ene een oorlogsmisdaad is wordt door de ander een humanitaire daad genoemd; EoZ poster [lezen]

????????????

3 gedachtes over “Ex-Pink Floyd Roger Waters eist dat The Rolling Stones hun concert in Israël afgelasten

  1. Waters lijdt aan aderverkalking,de man is absoluut de weg kwijt,en door zijn ziekte is hij antisemiet geworden,maar meer waarschijnlijk is dat hij dat al was van huis uit meegekregen.
    Het beste is deze gek te negeren ,net als dat antisemitische parlementslid louis laurent,hij is mij geen hoofdletters waard.

    Like

  2. Jodenhaat lijkt een virus waar geen geneesmiddel voor lijkt te bestaan. Hoe je ook op Jodenhaters inpraat, ze lijken wel doof voor goede argumenten en willen hun dwaling niet onder ogen zien. Van de moslims weten we het: Sinds Abraham Hagar met zijn zoon Ismaël de woestijn ingestuurd heeft ten voordele van zijn zoon Isaac, is die jaloerse haat via Ismaël aan het ganse Arabische volk doorgegeven.
    Maar Roger Waters is geen moslim, ook Gretta Duisenberg niet, Dries van Agt niet, Ralph Dekkers van de Telegraaf niet, en toch haten ze Israël.
    Nee, neem maar van mij aan, het is een (demonisch) virus, wat moeilijk te genezen is.

    Like

  3. En dat vind ik nu zo bewonderenswaardig van Alicia Keys. Deze zangeres trad in 2013 op in Israël. Ook zij was benaderd door Roger Waters om daar van af te zien. Gelukkig heeft zij daar geen gehoor aan gegeven en heeft de concerten door laten gaan. Een moedige stap van haar want als wereldberoemd en -bekend artiest ben je in dit geval bijzonder kwetsbaar en loop je het risico je zangcarrière op het spel te zetten als je niet beantwoordt aan de alom heersende anti-Israëlgedachte.
    Ook ik ben een trouwe Pink Floyd fan geweest en alle bovengenoemde albums hebben ook bij mij thuis in de platenrekken gestaan (ja, ook ik ben in de jaren 50 geboren). Maar na het lezen van het bericht dat Alicia benaderd was door Roger heb ik deze in de ban gedaan, met uitzondering van, je raadt het al, A momentary laps of reason en The Division bell met dat prachtig wegstervende klokgelui aan het eind. Moge de faam en invloed van en herinnering aan Roger Waters ook op deze manier wegsterven….

    Like

Reacties zijn gesloten.