De echte slachtoffers van de ‘Israeli Apartheid Week’ zijn niet de Israëliërs [Evelyn Gordon]

syria-bias2

Op dinsdag besprak ik hier hoe de Israeli Apartheid Week 2014 (IAW), die deze week en de volgende week plaatsvindt, het latent aanwezige antisemitisme voedt. Maar het is een truisme dat antisemitisme nooit enkel en alleen de Joden treft en IAW is daar een klassiek voorbeeld van. Om te begrijpen waarom dat zo is beschouw even drie nieuwsberichten van de voorbije twee weken.

Zo’n 500.000 Syrische burgers, of misschien zelfs meer, zijn uit Aleppo gevlucht naar aanleiding van een luchtbombardementen campagne van het regime, “die creëerde van wat hulpverleners zeggen dat het een van de grootste vluchtelingenstromen is van de hele burgeroorlog” – een indrukwekkende prestatie voor een oorlog die al 2,4 miljoen vluchtelingen maakte en veroorzaakte dat 6,5 miljoen mensen intern werden ontworteld.

Tienduizenden moslims zijn op de vlucht voor de geweldsspiraal in de Centraal Afrikaanse Republiek, “in wat mensenrechtenorganisaties en een topambtenaar van de Verenigde Naties officieel omschreven als een de facto etnische zuivering.” En in Zuid-Soedan, waar een broze wapenstilstand voortdurend wordt geschonden, zijn bijna 900.000 mensen ontheemd, terwijl “miljoenen zullen verhongeren indien de akkers onbewerkt blijven liggen vooraleer het volgende regenseizoen begint.”

Syrische rebel geniet zichtbaar van zijn nieuwe job als koppensnellerSyrische rebel geniet zichtbaar van zijn nieuwe job als koppensneller

En dat zijn slechts enkele voorbeelden. In het totaal worden miljoenen mensen over de wereld vermoord, verdreven, en/of sterven van de honger.

Toch trekken de IAW activisten met een campagne doorheen de campussen in het Westen die zich richt op het overtuigen van opgeleide jongeren dat ’s werelds grootste probleem, datgene waar ze zich op moeten richten om hun regeringen te overtuigen dat ze dringend moeten oplossen, in feite een low-level conflict is dat geen massaslachting genereert, geen massale ontheemding of massale hongersnood en waarvan het totaal aantal slachtoffers de voorbije 65 jaren amper een tiende is van wat werd geproduceerd door de Syrische burgeroorlog in minder dan drie jaar.

En omdat die ellendige Syriërs, Centraal-Afrikanen en Zuid-Soedanezen geen vergelijkbaar goed gefinancierde en goed georganiseerde groep hebben om hun zaak te verdedigen, zijn een groot aantal goedbedoelende westerlingen ervan overtuigd dat de Israëlische ‘onderdrukking’ van de Palestijnen het meest urgente probleem is geworden in de wereld en lobbyen bij hun regeringen om hun inspanningen dienovereenkomstig die richting in te stuwen.

In democratieën, hebben de regeringen de neiging om te reageren op publieke druk. Een klassiek voorbeeld is de ‘Kony 2012‘ video, die de gruweldaden detailleerde van Joseph Kony’s militie, de Lord’s Resistance Army die actief is in Oeganda, in de Democratische Republiek Congo en in Zuid-Soedan. De video ging viraal en zijn populariteit werd gecrediteerd met het aansporen van Westerse regeringen om aan de jacht op Kony een hogere prioriteit te geven, die op zijn beurt de Afrikaanse Unie hielp overtuigen om een missie op te starten om Kony op te pakken.

Maar niet elke regering heeft zoveel tijd, energie, geld en politiek kapitaal om te besteden, dus gaat een grotere investering in een bepaalde zaak onvermijdelijk ten koste van andere kwesties waarvoor er minder publieke druk bestaat.

Bijgevolg, naarmate dat groepen zoals de IAW erin slagen in het genereren van publieke druk op hun westerse regeringen om van die vermeende ‘onderdrukking van de Palestijnen door Israël’ een topprioriteit te maken, heeft dit onvermijdelijk tot gevolg dat deze regeringen minder aandacht besteden aan echte misdaden die gebeuren in plaatsen zoals Syrië, de Centraal-Afrikaanse Republiek en Zuid-Soedan.

Met andere woorden, zij dragen rechtstreeks bij tot de voortdurende slachting, ontheemding en honger in die landen door Westerse burgers te overtuigen en dus ook westerse regeringen, dat er veel meer werk moet worden geïnvesteerd in een poging om een Palestijnse staat te creëren dan in de pogingen om de veel grotere ellende elders in de wereld te verlichten.

Dus terwijl de Israëliërs de belangrijkste doelwitten zijn van de IAW activisten, zijn ze verre van de belangrijkste slachtoffers. De echte slachtoffers zijn de miljoenen afgeslachte, ontheemde en uitgehongerden elders in de wereld terwijl het Westen hen negeert, omdat zij volledig in beslag genomen zijn door hun obsessie jegens Israël.

Obscene obsessie voor Israël ten koste van èchte problemen elders:
IAW-2014a

door Evelyn Gordon


Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Bronnen:

  1. Commentary Magazine:
    ♦ The Real Victims of Israel Apartheid Week Aren’t Israelis – On Tuesday, I discussed how Israel Apartheid Week, which is taking place this week and next, feeds off latent anti-Semitism. But it’s a truism that anti-Semitism never harms the Jews alone, and IAW is a classic example. To understand why, consider three news reports from the last two weeks; door Evelyn Gordon [lezen]