De kunstmatigheid van de historische Palestijnse identiteit [Eli E. Hertz]

Bij het plaatje hierboven. Mahmoud Abbas onthulde enkele jaren terug zijn blauwdruk van zijn ‘Staat van Palestina’ en zag dat het goed was. Het ziet er inderdaad mooi uit. Ik denk dat het ding zelfs kan vliegen, niet naar omhoog maar toch wel naar omlaag. Onlangs vaardigde de leider van de Palestijnse Autoriteit een presidentieel decreet uit waarin hij de naam van de Palestijnse Autoriteit wijzigde in de  “Staat van Palestina,” volgend op het besluit van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties van 29 november 2012 waarin de status van ‘Palestina’ werd opgewaardeerd tot waarnemend niet-lidstaat.

De kunstmatigheid van een Palestijnse identiteit wordt weerspiegeld in de houdingen en acties van naburige Arabische landen die nooit een Palestijnse staat opgericht of hierom gevraagd hebben voor de Zesdaagse Oorlog in 1967. Datgene dat de Palestijnse Arabieren bijeenhoudt, is hun oppositie tegen het Joodse nationalisme en de wens om deze te doven, niet de wens om een eigen [Palestijnse] staat te hebben.

Plaatselijke patriottistische gevoelens uiten zich slechts als een niet-islamitische entiteit de touwtjes in handen neemt — zoals Israël dat deed na de Zesdaagse Oorlog, maar verdwijnt als sneeuw voor de zon onder een Arabisch bewind, zoals het geval was onder de heerschappij van Jordanië vóór 1967.

Cultureel verschillen Palestijnen niet van andere Arabieren. De enige bijdragen van Palestijnen zijn de uitvinding van het vliegtuigkapen voor politieke doeleinden in de jaren ’60 en een speciaal soort zelfmoordterrorisme waarbij de eigen jeugd gebruikt wordt als pakketbezorgers ten behoeve van het opblazen van pizzeria’s, disco’s en het openbaar vervoer.

Ironisch genoeg sloeg de term ‘Palestina’ nagenoeg uitsluitend op Joden en instituten opgericht door nieuwe Joodse immigranten in de eerste helft van de 20e eeuw, voordat de locale Joden zich Israëli’s gingen noemen in 1948 (de naam Israël werd gekozen om de zojuist opgerichte Joodse staat mee aan te duiden).

Enkele voorbeelden:

◊ The Jerusalem Post, opgericht in 1932, heette “The Palestine Post” voor 1948.

◊ Bank Leumi L’Israel heette de “Anglo-Palestine Bank”, een Joodse onderneming.

◊The Jewish Agency — een afdeling van de Zionistische beweging die zich bezighoudt met de opbouw van Joodse leefgemeenschappen op onbewoond gebied — werd de “Jewish Agency for Palestine” genoemd.

◊ Het huidige Israëlische Filharmonische Orkest, opgericht in 1936 door Duitse Joden die Nazi-Duitsland wisten te ontvluchten, heette het “Palestine Symphony Orchestra” en bestond uit 70 Palestijnse Joden.

◊ Het Verenigd Joods Verzoek (UJA) ontstond in 1939 uit een samensmelting van het “United Palestine Appeal” en de collecteafdeling van het Verenigd Distributie Comité.

Professor van Semitische literatuur aan de universiteit Princeton, Philip Hitti (1886-1978), één van de grootste Arabische historici betreffende de 9de eeuw en auteur van “The History of the Arabs”, heeft namens de Arabische zaak in 1946 tegenover het Anglo-Amerikaanse Comité van Onderzoek inzake Palestina verklaard dat “er geen ‘Palestina’ in de geschiedenis voorkomt, absoluut niet”.

door Eli E. Hertz

staat4Ramallah, 27 april 2009. De éénstaatoplossing van Mahmoud Abbas (links) en zijn toponderhandelaar voor de vrede, Saeb Erekat (rechts). Israël werd op deze kaart vervangen door ‘Palestina’. Mahmoud Abbas zei toen tegenover het Palestijnse Parlement van de Jeugd: “Wat ‘Joodse staat’? Wat is een ‘Joodse staat’? Wij noemen het de ‘Staat van Israël’. Jullie mogen die heten zoals jullie willen. Maar ik zal dat niet accepteren. En ik zeg dit in een rechtstreekse uitzending… Het is mijn werk niet om die te bepalen, om een definitie te geven voor die staat en wat die moet inhouden. Jullie mogen jezelf de Zionistische Republiek heten, de Hebreeuwse, de Nationale of de Socialistische [Republiek], noem het zoals je wilt. Het kan me geen barst schelen.” [bron]


Bronnen:

  1. Myths and Facts:
    ♦ The Artificiality of the Historical Palestinian Identity – The artificiality of a Palestinian identity is reflected in the attitudes and actions of neighboring Arab states that never established a Palestinian state or advocated one prior to the Six-Day War in 1967; door Eli E. Hertz [lezen]
    ♦ in een vertaling uit het Engels door Wans Horst voor E.J. Bron als “De kunstmatigheid van de historische Palestijnse identiteit” [lezen]

Een gedachte over “De kunstmatigheid van de historische Palestijnse identiteit [Eli E. Hertz]

  1. Nog beter, de naam van het Brits mandaatgebied Palestina in het Hebreeuws op de officiële documenten was E-I (alef yod) of de afkorting van Eretz Israel. Zoals Rijssel in Frankrijk Lille heet en in België Rijssel heette het Brits mandaatgebied dat zowel het huidige Israel, de Westoever en Jordanië omhelsde officieel Eretz Israel in het Hebreeuws.

    pound2

    De Arabieren verwierpen stellig de naam Palestina die onuitspreekbaar is in het Arabisch en eisten in de officiële documente de naam Soeria janonbyiah (Zuid Syrië).
    Ter illustratie het officiële bankbriefje van een pond:

    Like

Reacties zijn gesloten.