Emerson Vermaat: Auschwitz, eindstation van de dood voor tienduizenden Nederlandse Joden (boek)

ned-jodenNederlandse Joden op weg naar eindstation Auschwitz

Vanaf 8 april 2014 te koop in de boekhandel: het nieuwste boek van Emerson Vermaat

“Auschwitz: Eindstation van de dood”

In oktober 1943 pakte een Joodse vrouw de revolver van een SS-officier en schoot hem vlakbij de gaskamer dood. Niet alle Joden lieten zich in Auschwitz weerloos afmaken. De Nederlandse Jood Ernst Verduin was bij aankomst al voor de gaskamer ‘geselecteerd’, maar wist nog net op tijd uit de ten dode opgeschreven groep weg te komen.

Auschwitz was het eindstation van de dood. Uit heel bezet Europa kwamen er bijna dagelijks primitieve goederentreinen aan. Die brachten in totaal meer dan één miljoen Joden naar dit vernietigingskamp. Aangekomen Joden die niet direct werden vergast, wachtte ‘vernietiging door (slaven)arbeid’, honger, ziekte of uitputting.

boek-auschwitzOver de vergassing van Joden in Auschwitz was er al vroeg vrij veel bekend. Anne Frank schreef er in oktober 1942 over. Ernst Verduin had al in Kamp Vught gehoord wat er in Auschwitz gebeurde. Leden van de Poolse ondergrondse die in Auschwitz zaten, rapporteerden er uitvoerig over. Deze alarmerende berichten werden onvoldoende serieus genomen. Wel schreef Frans Goedhart op 27 september 1943 een groot artikel in het destijds illegale blad ‘Het Parool’ waarin hij onder meer op de gaskamers van Auschwitz inging. Dit blad werd toen door relatief veel Nederlanders gelezen.

Verzetsman Frans Goedhart had over die gaskamers eveneens in Kamp Vught betrouwbare informatie ontvangen. (Later wist hij te ontsnappen.) Het betreffende fragment uit zijn artikel is als document achterin het boek afgedrukt (zie p. 284). Op diezelfde bladzijde is een klein maar feitelijk juist artikel afgedrukt uit het destijds illegale blad ‘Vrij Nederland’ van 21 februari 1943 waarin gemeld werd dat patiënten van het ‘Joodsch Krankzinnigengesticht “Het Apeldoornsche Bosch”’ in Duitsland zijn vergast. (Auschwitz bevond zich in een door Duitsland geannexeerd deel van Polen.)

Anders dan Bart van der Boom in zijn bekende boek ‘Wij wisten niets van hun lot: Gewone Nederlanders en de Holocaust’, wordt in mijn boek de stelling verdedigd dat er in Nederland, óók onder zogenaamde ‘gewone Nederlanders’, wel degelijks ‘iets’ bekend was omtrent het lot van de Joden die naar het oosten werden gedeporteerd. Dit is ook de mening van Evelien Gans (NIOD/UvA) en Remco Ensel (Radboud Universiteit) in hun belangwekkende artikel in ‘De Groene Amsterdammer’ van 13 december 2012 (zie p. 234, 235).

In mijn boek is een belangrijk document uit april 1943 afgedrukt waaruit blijkt dat men in Auschwitz en het Berlijnse Reichssicherheitshauptamt (RSHA) ongerust was over wat er inmiddels over Auschwitz bekend was geworden (zie p. 202, 288, 289) Eichmanns plaatsvervanger Rolf Günther stuurde op 29 april 1943 een telegram aan zijn vertegenwoordigers in het bezette Nederland, België en Frankrijk waarin de instructie werd gegeven om aan de naar Auschwitz te ‘evacueren’ Joden, ‘voordat ze op transport worden gesteld, op geen enkele wijze verontrustende mededelingen te doen omtrent de plaats (van bestemming) en de wijze waarop ze daar zullen worden tewerkgesteld’.

‘Auschwitz hecht er waarde aan dat de transporten met zo min mogelijk wrijvingen verlopen.’ Met andere woorden, er zou onder die Joden maar onrust kunnen ontstaan als ze tevoren zouden weten dat ze naar Auschwitz zouden worden gedeporteerd. Directe aanleiding tot het telegram was een deels geslaagde aanval van het Belgische verzet op een transport naar Auschwitz waarbij enkele te deporteren Joden wisten te ontsnappen.

In mijn boek worden twee Nederlandse Joden, dr. Bloeme Evers-Emden en Ernst Verduin, geïnterviewd die Auschwitz hebben overleefd. Verduin ergerde zich na het verschijnen van mijn boek aan een artikel van Bart van der Boom en A.F. van Weele in NRC Handelsblad van 11 en 12 mei 2013 (opiniepagina), met als kop: ‘Nederlanders wisten niet van Holocaust’. De overlevende van Auschwitz, die eerst in Vught had gezeten, mailde mij op 23 mei 2013: ‘In Vught had ik de bij de SS’ers en gevangenen gebruikte uitdrukking “Durchs Tor hinein und durchs Kamin heraus” vaak genoeg gehoord.’ (‘Door de poort naar binnen en via de schoonsteen naar buiten…’)

Ik verrichtte bovendien zelf onderzoek in Auschwitz, onder meer in het voormalige vrouwenkamp waarvan de barakken nog grotendeels intact zijn. Mijn boek besteedt veel aandacht aan enkele moedige vrouwen die weigerden zich zonder meer te laten afslachten. Er was ook een jonge vrouw die gezien had hoe de wrede kamparts Josef Mengele een nog levend hart in zijn handen vasthield dat hij uit een vrouwenlichaam had gesneden (zie p. 125)

Het laatste hoofdstuk gaat in op ‘Holocaustontkenners’ en radicale moslims die een ‘tweede Holocaust’ willen. Het boek biedt een goed overzicht van het wereldje van de antisemitische Holocaustontkenners (zowel neonazi’s als radicale moslims) en weerlegt hun argumenten op systematische wijze.

Maar er zijn ook radicale moslims die vinden dat Hitler ‘het karwei’ niet heeft afgemaakt. Zij willen dat álle Joden alsnog worden afgemaakt. Zo stelde Yunus Al-Astal, een invloedrijke sjeik van Hamas, in 2008 dat de Holocaust nog komt. ‘Het lijden door het vuur is het lot van de Joden in deze wereld en de volgende’ (zie p. 224). In Auschwitz werden de vergaste lijken van de Joden in grote crematoria verbrand. Elke vorm van lijkverbranding of crematie druist in tegen de Joodse traditie en het Joodse geloof en de nazi’s wisten dat zeer wel.

Ook in Iran hebben invloedrijke leiders meermalen opgeroepen het kleine Israël te vernietigen, van de kaart te vegen. Dat kan alleen door daar alle Joden uit te roeien.

Men kan zich afvragen of het terecht is om in een boek over Auschwitz stil te staan bij radicale moslims die er nu voor pleiten om alle Joden te vermoorden, een nieuwe Holocaust dus. Ik meen van wel. De radicale islam, die sommigen als ‘islamo-fascisme’ aanduiden, is thans, net als Hitlers Derde Rijk destijds, de grootste bedreiging van ónze westerse beschaving en vrijheid. Via immigratie hebben steeds grotere aantallen radicale moslims zich in de grote steden van Europa gevestigd.

Ook vindt er in Nederland, België, Frankrijk, Duitsland, Spanje, Engeland en Scandinavië een radicaliseringsproces bij de tweede generatie migranten plaats, bijvoorbeeld bij jonge Turkse scholieren uit Arnhem die vinden dat Hitler gelijk heeft gehad of jonge moslims die in Syrië de ‘heilige oorlog’ willen voeren. Het antisemitisme van deze moslims verbindt hen met neonazistische radicalen uit Oost-Europa en Rusland.

Tijdens een bezoek aan Paneriai, een herdenkingsplek in Litouwen waar tijdens de Tweede Wereldoorlog door de nazibezetters grote aantallen Joden werden doodgeschoten, werd mij in juni 2013 door de goed geïnformeerde Litouwse gids, die Russisch kon lezen, verteld dat één van de monumenten was beklad met een Russische tekst waarvan de vertaling luidde ‘Hitler had gelijk’. Die tekst was inmiddels verwijderd.

In Amsterdam werd in juni 2013 een orthodoxe rabbijn midden op straat mishandeld. Het ging om Josef Antebi. Hij verklaarde tegenover het Nederlands Dagblad van 26 juni dat het ‘zonder twijfel’ om een antisemitisch motief ging. Zulke dingen gebeurden in de jaren dertig van de vorige eeuw ook in Nazi-Duitsland. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden ook de Duitse Joden massaal naar het oosten gedeporteerd en na hun deportatie omgebracht.

Daarom acht ik het volstrekt juist en terecht dat ik in mijn boek mevrouw Bloeme Evers-Emden óók vragen heb gesteld over antisemitische uitingen van jonge Marokkanen in Nederland. Daarover toonde zij zich zéér verontrust.

Ernst Verduin is ingegaan op het bezoek van de Palestijnse grootmoefti van Jeruzalem, een bondgenoot van de nazi’s. Verduin verklaarde dat deze hoge moslimgeestelijke in 1944 Auschwitz heeft bezocht en dat hijzelf getuige van dit bezoek was geweest (zie p. 145, 146). Over de rol van de moefti, die tussen november 1941 en april 1945 asiel in Nazi-Duitsland had gekregen, schreef ik uitvoerig in mijn boek over Eichmann. Ook Simon Wiesenthal meldde al vroeg dat de moefti Auschwitz had bezocht.

hossOok voor kampcommandant van Auschwitz-Birkenau, SS-Obersturmbannführer Rudolf Höss, werd het beruchte vernietigingskamp Auschwitz zijn persoonlijk eindstation. Hij werd namelijk op 16 april 1947 in “zijn kamp” Auschwitz opgehangen, kort nadat hij door een Poolse rechtbank in Warschau ter dood veroordeeld werd. De galg van Höss is nog altijd zichtbaar in Auschwitz I, het basiskamp (Stammlager) van het kampencomplex.

door Emerson Vermaat


Bronnen:

  1. Emerson Vermaat.com:
    ♦ Korte inhoud van mijn boek over Auschwitz en enkele aanvullende opmerkingen – Auschwitz: Eindstation van de dood – Verschijningsdatum: 8 april 2014; ISBN: 978-94-6153-271-8 NUR: 680; Prijs 24, 95 euro; Verkrijgbaar via de boekhandel of: Uitgeverij Aspekt, Amersfoortsestrraat 27, 3769 AD Soesterberg, Tel. 0031 (0)346 35 38 95, e-mail: info@uitgeverijaspekt.nl, www.uitgeverijaspekt.nl [lezen]

2 gedachtes over “Emerson Vermaat: Auschwitz, eindstation van de dood voor tienduizenden Nederlandse Joden (boek)

  1. Ja en laten we de Britten & Amerikanen niet vergeten die een einde hadden kunnen maken aan deze Jodenuitroeing maar het niet hebben gedaan!

    Laten we bij het huidige Anti Semitisme, door het duivelspact van Moslims & Nazi’s, dan ook niet de rol van de EU & individuele regeringen vergeten die, in al hun wijsheid + latente anti pathie tegen Joden (om het maar beleefd te benoemen), niets beter weten te verzinnen dan ‘zogenaamd de politiek van Israel te demoniseren & persoonlijke aanvallen op Joden minimaliseren.

    Excuses & uitvluchten zijn dingen waar Joden al descennia mee leven. Er is er geen een die ze niet kennen of hen heeft overtuigd..

    Like

Reacties zijn gesloten.