Mahmoud Abbas, de niet zo ‘gematigde’ vredespartner van Israël [Ari Lieberman]

hamasaap2Abu Mazen (Mahmoud Abbas) en zijn trouwe gezel Stinky Mo’, Israël’s ‘vredespartners’

De ontkenning van de Holocaust is normaal gesproken niet iets dat je associeert met gematigd. Zij wordt geassocieerd met ongebreidelde haat, onwetendheid, irrationaliteit en xenofobie. Ontkenners kunnen gewoonlijk ingedeeld worden in twee categorieën. Er zijn lomperiken, die uitkotsen wat niet in hun geesteloze karakters kan binnendringen, zonder ook maar de geringste poging te ondernemen empirische date betreffende hun weerzinwekkende opvattingen te leveren. En dan zijn er de meer ontwikkelde types, wier weigeringen over het algemeen vergezeld gaan van bedachte bewijzen en in wetenschappelijke en historische begrippen worden geformuleerd.

De belasteringen van “Dr.” Issam Sissalem, een Palestijns academicus die op de Palestijnse tv beweerde dat Auschwitz en andere vernietigingskampen slechts “ontsmettingsplaatsen” geweest zouden zijn, is een duidelijk voorbeeld van de eerste categorie. De niet gekozen, autocratische “president” van de Palestijnse Autoriteit, Mahmoud Abbas, is een goed voorbeeld van de tweede.

doubleface02In de jaren-´80 schreef Abbas een doctoraalscriptie, waarin hij de systematische moord op 6 miljoen joden een “fantastische leugen” noemde en beweerde dat het daadwerkelijke aantal slachtoffers nog geen zesde deel hiervan zou bedragen en dat de moord op hen sowieso door de “zionistische beweging” zou zijn geprovoceerd. Verder beweerde hij dat er nooit gaskamers werden gebruikt om de Joden te vermoorden.

Daar hebben we het dus. De leider van de Palestijnse Autoriteit deelt de overtuigingen en waarden van types zoals de voormalige president van de Islamitische Republiek Iran, Mahmoud Ahmadinejad, en de voormalige grootmeester van de Ku Klux Klan, David Duke. Dit is dus de man die Israël moet vertrouwen bij het ondertekenen van verdragen. Dat is de man, aan wie Israël het land van haar voorouders moet overlaten. En dat is de man, aan wie John Kerry het einde van de Palestijnse hetze toevertrouwt.

Het is meer dan frappant dat noch Catherine Ashton van de EU noch John Kerry Abbas hebben aangesproken op het verontrustende onderwerp van de Holocaustontkenning. De vraag is des te belangrijker als je bedenkt dat Holocaustontkenning bij Palestijnen vanwege systematische inspanningen van officials van de Palestijnse Autoriteit (vaak mogelijk gemaakt door westerse financiering) om de hetze en de haat te bevorderen, wijdverbreid is. Nog verontrustender is het feit dat Abbas – die door Ashton en Kerry als “gematigd” wordt geprezen – nog steeds weerzinwekkende en uiterst revisionistische uitspraken uitspuugt, die het tegenovergestelde zijn van vrede en co-existentie.

In een veelzeggende op-ed voor de “New York Times” beklaagt Abbas het verlies van zijn zogenaamde thuisland, hij vergeet echter de onaangename waarheid te noemen dat het de Palestijnse Arabieren waren die de deling afwezen en die de eerste schoten van de agressie losten. En hij bereikt het toppunt van leugenachtigheid als hij beweert dat “zionistische strijdkrachten de Palestijnse Arabieren verdreven om een beslissende joodse minderheid in de toekomstige staat Israël veilig te stellen en dat de Arabische legers intervenieerden.”

De overweldigende meerderheid van de Palestijnse Arabieren vertrok uit vrije wil, in het geloof terug te keren zodra de Arabische strijdkrachten gewonnen zouden hebben. Dat gebeurde natuurlijk niet, want hoe onwaarschijnlijk het ook was, de Joden waren de winnaars. Het is bovendien opmerkelijk dat zich onder de eerste Palestijnen die vluchtten de leiders en welgestelden bevonden, die de middelen hadden dit te doen. Deze vlucht demoraliseerde de Palestijns-Arabische boeren en middenklasse en had een nadelig effect op de Palestijnse economie, wat leidde tot een verdere massale vlucht.

Abbas´ koppige vasthouden aan een foutief en misleidend verhaal en zijn voortgezette weigering om verantwoordelijkheid op zich te nemen en ook maar de geringste schuld te erkennen betreffende de huidige situatie waarin de Palestijnen zich bevinden, duidt op iemand die nooit zijn eisen naar het totaal zal intrekken. Abbas wil het vredesproces gebruiken als tactiek; het hogere strategische doel is de eliminatie van Israël. Mocht Israël ooit besluiten toe te geven aan de druk van John Kerry om Judea en Samaria (de “Westbank”) op te geven, dan zou Abbas een stap dichterbij zijn kwaadaardige doel zijn gekomen.

Abbas heeft in het verleden zijn grote bewondering voor Amin Al-Husseini tot uitdrukking gebracht – een kwaadaardig en intens antisemitisch persoon, wiens nazi-contacten uit het verleden goed gedocumenteerd zijn. Hij heeft de vanwege de meest barbaarse misdaden veroordeelde moordenaars contant geld en aangename regeringsbaantjes bezorgd, dankzij de Amerikaanse en Europese belastingbetalers. Het meest verraderlijke was echter een incident vorig jaar, dat een van de duidelijkste voorbeelden van datgene vertegenwoordigt waarom men Abbas niet kan vertrouwen.

Abbas was aanwezig bij een preek van de Palestijnse minister voor Religieuze Aangelegenheden, Mahmoud al-Habbash, en zat in de eerste rij. Habbash vergeleek de huidige onderhandelingen met Israël met een middeleeuws pact, dat Mohammed en zijn rivalen van de stam van de Qoeraisj ondertekenden; Mohammed verbrak dit pact zodra hij militair gelijkwaardig was. Abbas berispte of veroordeelde zijn minister niet. Integendeel. De door Habbash tot uitdrukking gebrachte opvattingen komen overeen met die van zijn baas.

John Kerry en veel van zijn bondgenoten op uiterst links oefenen een enorme druk uit op Israël om gigantische concessies te doen en voor Israël´s veiligheid onmisbare gebieden op te geven. Bovendien roepen ze Israël ertoe op om land over te laten aan mensen die zich geheel hebben overgegeven aan haar vernietiging. Abbas heeft zichzelf bewezen als een schijnheilige, onbetrouwbare leider, die iets geslepener is dan zijn voorganger, maar diens ideologie en genocidale doelen deelt. De zaak van de vrede is edel en rechtvaardig, maar mag niet ten koste gaan van nationale zelfmoord.

two-faced-abu-mazen2Abu Mazen (Abbas): “Who am I? Who the Hell am I?”

door Ari Lieberman

in een vertaling uit het Duits door E.J. Bron


Bronnen:

  1. Frontpage Magazine:
    ♦ Abbas the ‘Moderate’ – Holocaust denial is not the sort of thing one normally associates with moderation. It is associated with unbridled hatred, ignorance, irrationality and xenophobia. Deniers usually fall into two groupings; door Ari Lieberman [lezen]
    Heplev – Abseits vom Mainstream
    ♦ Der „moderate“ Abbas – Holocaustleugnung ist nicht die Art von Ding, die normalerweise mit Moderatheit in Verbindung gebracht wird. Sie ist verbunden mit ungezügeltem Hass, Ingoranz, Irrationalität und Fremdenfeindlichkeit. Leugner fallen gewöhnlich in zwei Kategorien; door Ari Lieberman [lezen]
    ♦ in een vertaling uit het Duits door E.J. Bron als “De “gematigde” Abbas” [lezen]
  2. The National Interest:
    ♦ Exposing Abbas- Mahmoud Abbas’s recent op-ed in The New York Times is “worth reading,” not because he “speaks some of the most important truths” about the Palestinian-Israeli conflict but precisely because of the lies and distortions it purveys, which tell us—unfortunately—something about the elite that has directed Palestinian politics since the 1960s; door Benny Morris [lezen]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.