Mahmoud Abbas blaast het vredesproces op om dezelfde reden als alle vorige Palestijnse NEEN’s


De twee gezichten van Mahmoud Abbas, de terrorist in maatpak. De boef die thans in een mooi kantoor en villa leeft en een flinke bankrekening in Zwitserland. Die ‘president’ werd van een land dat niet bestaat voor een uitgevonden volk van immigranten en gelukszoekers die, net zoals de vele honderdduizenden economische asylanten die sinds de val het IJzeren Gordijn 25 jaar geleden Europa nog steeds overspoelen op zoek naar werk, sociale zekerheid en een beter leven, ooit naar het gebied van de Levant togen om er een nieuw bestaan op te bouwen.

hugo3In tegenstelling tot die nieuwe groep migranten van Europa, die intussen overal in Europa werden geïntegreerd – zij het met wisselend succes – noemen  die Pal-Arabische economische vluchtelingen van toen, zich na 66 jaar – met de loyale hulp van de internationale gemeenschap – nog altijd ‘vluchtelingen’, en dat van vader op zoon tot in der eeuwigheid amen. Zelfs diegenen die in hun geboortedorp in Gaza en op de West Bank wonen waar voordien ook hun ouders en grootouders leefden, noemen zich ‘vluchtelingen’.

Voor wie of wat vluchten ze dan? Voor de nuchtere waarheid wellicht, met name dat ze helemaal geen vluchtelingen zijn, maar pionnen in een cynisch politiek beladen islamistisch schaakspel dat helemaal niks met humanitaire motieven te maken heeft. In het beste geval zijn ze collateral damage (randschade) in de strijd om de vernietiging van de Joodse Staat Israël, geïnstigneerd door de Arabische en islamitische wereld van het Midden-Oosten, die in werkelijkheid geen gram geven om het lot van hun Palestijnse broeders. Die ze zeker niet zo netjes integreerden zoals wij in Europa met onze immigranten hebben gedaan.

Vorige week schreef Jonathan Tobin hier over hoe we aan de vooravond stonden van een vierde Palestijns “nee” tegen een vredesakkoord. Dat is nu gebeurd, zo lijkt het, zij het iets eerder dan iedereen had verwacht. Veel waarnemers namen aan dat, als de minister van Buitenlandse Zaken John Kerry eenmaal zijn kader voor een onderhandelde vrede had ingediend, het hoofd van de Palestijnse Autoriteit Mahmoud Abbas een excuus zou gaan vinden om het te kunnen afwijzen. Wat weinigen hadden kunnen voorspellen was dat Abbas een manier zou vinden om het voorstel te verwerpen voordat het zelfs maar werd voorgelegd. Toch is dit precies de indrukwekkende prestatie die Abbas nu heeft geleverd.

Eerder vandaag annonceerden Abbas’ woordvoerders in Ramallah een stel nieuwe rode lijnen van de PA voor elk mogelijk vredesakkoord. Elk van deze rode lijnen blaast alles op dat Kerry wilde gaan voorstellen en blaast ook alle vooruitzichten op voor een overeenkomst tussen de twee partijen in het algemeen. Deze rode lijnen die Abbas gedetailleerd opsomt in een brief die aan de VS werd verzonden en naar het Kwartet, maakt naadloos alles onmogelijk wat Kerry waarschijnlijk zou gaan schetsen in zijn eigen vredeskader. Op deze manier ontwijkt Abbas kunstig een scenario waarin de Israëli’s zouden instemmen met een vredesplan en de Palestijnen onder druk zouden komen om niet nóg een poging te laten ontsporen om het conflict op te lossen.

De nieuwe rode lijnen van Abbas blokkeren zowat elke concessie waarom de Israëli’s, en zelfs de VS, hebben gevraagd. Abbas eist: een totale Israëlische terugtrekking uit alle gebieden die in 1967 naar Israël gingen; dat Israël die terugtrekking binnen drie tot vier jaar voltooid moet hebben; dat de Palestijnen niet worden verplicht om de Joodse staat te erkennen; dat Oost-Jeruzalem de hoofdstad van een Palestijnse staat moet worden; de vrijlating van alle Palestijnse gevangenen; en het oplossen van het vluchtelingenprobleem binnen de kaders van resolutie 194 van de Algemene Vergadering van de VN, die in wezen betekent het sturen van de Palestijnen die claimen vluchteling te zijn, niet naar een ​​Palestijnse staat, maar naar Israël, waarmee het bestaan ​​van de Joodse staat zou worden beëindigd die Abbas weigert te erkennen.

“Zonder deze principes kan er in de regio geen rechtvaardige en alomvattende vrede komen”, aldus de woordvoerder van Abbas, Abu Rudeineh. Het lijkt erop dat we nu afscheid kunnen nemen van de nogal wanordelijke inspanningen van Kerry om een uitonderhandelde vrede te bereiken, inspanningen die voor een groot deel werden ontsierd door beledigingen en beschuldigingen tussen het State Department en Israëlische politici, met al die tijd de EU aan de zijlijn, dreigementen uitend over de gevolgen voor Israël als de onderhandelingen mislukken. In feite was eerder vandaag de voorzitter van het Europees Parlement Martin Schulz in Israëls Knesset bezig de Israëli’s de les te lezen (in het Duits) over het doen van “pijnlijke concessies voor vrede”, klagend over de ontberingen waarvan hij Israël beschuldigde de Palestijnen te hebben blootgesteld.

De hoofdonderhandelaar van Israël, Tzipi Livni, heeft onlangs gesuggereerd dat we over de kwestie van een Palestijnse acceptatie van de Joodse staat misschien wel voor een verrassing zouden kunnen komen te staan. Zoals nu blijkt is dat niet zo. Niemand zal verrast zijn door deze afwijzing van de Palestijnen, ook al zal de vroege timing sommigen een beetje hebben overdonderd. Zelfs president Obama die over Kerry’s plan had gezegd dat het minder dan 50 procent kans op succes had, zal niet verbaasd zijn als hij de brief van Abbas ontvangt. En Kerry, die van dichtbij dit zich heeft zien ontvouwen, zal zeker niet durven beweren dat hij wel verbaasd is.

Het leek er steeds meer op dat het State Department op het punt stond Israël te dwingen een kader te aanvaarden, zelfs in onaanvaardbare zaken als een volledige Israëlische terugtrekking uit de Jordaanvallei. Kerry begon nauwelijks versluierde bedreigingen aan de Israëli’s te uiten over wat er zou kunnen gebeuren met Israël als Israël geen manier zou vinden om aan de Palestijnse eisen tegemoet te komen. Er waren ook geruchten dat het ministerie van Buitenlandse Zaken probeerde om het Witte Huis zover te krijgen om pogingen te steunen om Israël te dwingen een overeenkomst te accepteren die nóg minder naar Israëls smaak was als het voorstel waarmee Kerry oorspronkelijk scheen te komen. Nu zal vermoedelijk premier Netanyahu zich geen zorgen meer hoeven te maken dat wordt gevraagd om voorwaarden te aanvaarden waarvan van geen Israëlische leider kon worden verwacht dat hij ze zou aandoen aan zijn volk. In plaats daarvan heeft Abbas waarschijnlijk die hele onaangename toestand voorkomen.

Het valt nog te bezien hoe de EU, het State Department, J Street, de boycotters, de schrijvers van Haaretz en de New York Times en inderdaad Abbas zelf erin zullen slagen om voor dit hele debacle Israël en Netanyahu verantwoordelijk te maken.

door Tom Wilson


Bronnen:

  1. Commentary Magazine:
    ♦ Abbas Shuts Down the Peace Process – Last week, Jonathan Tobin wrote here of how we were on the eve of a fourth Palestinian “no” to a peace agreement. It would appear that has now arrived, albeit slightly sooner than anyone had expected; door Tom Wilson [lezen]
    ♦ vertaald uit het Engels door Vederso voor E.J. Bron als: “Abbas beëindigt het vredesproces” [lezen]