President EU-parlement Martin Schulz flatert in de Knesset over de waterproblematiek

schulzJeruzalem, 12 februari 2014. President van het Europese Parlement, de Duitse socialistische politicus Martin Schulz van de SPD, sprak op woensdag het Israëlische parlement (de Knesset) toe en stapelde zoals kon verwacht worden een reeks flaters en vooroordelen, halve waarheden en hele leugens, over Israël huizenhoog op. Hij haalde uit naar Israël’s nederzettingebeleid, de blokkade van Gaza en de ongelijke verdeling van het water. Een aantal parlementsleden verlieten woest de zaal. (foto: Flash 90)

hugo3Als je natuurlijk zoals Schulz enkel het Palestijnse verhaal kent en ‘gelooft’ en je vooraf en ook nadien nooit behoorlijk informeert en de feiten en bronnen checkt, dan kan zoiets inderdaad regelmatig voorkomen. Van een Europese president verwacht je automatisch dat hij dat doet, maar niét Schulz. Die viel dan ook vrijwel meteen door de gekende antisemitische mand.

Niemand die nog verbaasd opkijkt dat het antisemitisme in Europa in de lift zit en recent een nieuw naoorlogs dieptepunt heeft bereikt. Auf wiedersehn, Herr Schulz, bis niemals! 😦

Laatst bijgewerkt: zaterdag, 15 februari 2014 om 04u11'

Martin Schulz, president van het Europese Parlement, beschuldigde op woensdag in de Knesset Israël andermaal van discriminatie van de Palestijnen. Zo kloeg hij het volgens hem grote verschil aan in het waterverbruik tussen Israëli’s en Palestijnen, waarbij hij blijkbaar een wilde gooi deed naar cijfers die hij niet eens had gecheckt maar er blijkbaar vanuit ging dat ze correct waren, zich vandaar zo geschokt en boos toonde dat hij er opnieuw over begon en dan nog wel in de Knesset:

Lachende hond“Eén van de vragen die deze jongeren me stelden en wat ikzelf nogal schokkend vond – hoewel ik niet de echte cijfers hebt gecheckt – was dit: hoe is het mogelijk dat een Israëliër 70 liter water per dag verbruikt, maar een Palestijn slechts 17 [liter]?”

[Orig.: “One of the questions these young people asked me which I found most moving – although I could not check the exact figures – was this: how can it be that an Israeli is allowed to use 70 litres of water per day, but a Palestinian only 17?”]

Natuurlijk kloppen die cijfers van geen kanten en is het volledige verhaal errond nog minder gekend. Het gemiddelde waterverbruik ligt bij een Israëliër op gemiddeld 260 liter per dag en per persoon; en bij de Palestijnen inderdaad merkelijk lager op 70 liter per dag per persoon.

Lees verder “President EU-parlement Martin Schulz flatert in de Knesset over de waterproblematiek”

Robert Wistrich over antisemitische obsessies bij politiek Links [boekrecensie Manfred Gerstenfeld]

antisemitism-left

Boekrecensie door Manfred Gerstenfeld

Historicus Robert Wistrich, die de Neuberger leerstoel bezet inzake Hedendaagse Europese en Joodse geschiedenis aan de Hebreeuwse Universiteit in Jeruzalem en het hoofd is van het Vidal Sassoon Internationaal Centrum voor de Studie van antisemitisme, publiceert overvloedig. Zijn recente boeken zijn onder meer Lethal Obsession, die het hedendaagse antisemitisme analyseert in de breedste zin van het woord [1] en een boek in het Duits omtrent islamitisch antisemitisme waarin hij diens gelijkenissen identificeert met het nazi-antisemitisme [2].

betrayalHet nieuwste boek van Wistrich, From Ambivalence to Betrayal: The Left, the Jews, and Israel, is een andere wetenschappelijke krachttoer. De prachtig vormgegeven hoofdstukken kunnen als essays op zichzelf staan. Het boek biedt een fascinerende analyse van de evolutie van de standpunten aan de extreem-linkerzijde en bij de sociaal-democraten op wat bekend is geworden als het ‘Joodse vraagstuk.’

Beginnende in de negentiende eeuw, behandelt Wistrich een lange periode. Deze veelheid aan standpunten maakt het de lezer mogelijk om linkse antisemitische motieven die in de afgelopen decennia opnieuw zijn opgedoken te zien in verscheidene transformaties. Zo bijvoorbeeld honderd jaar vooraleer de Verenigde Naties in 1975 de beruchte resolutie “Zionisme is Racisme” zullen aannemen, brandmerkte Karl Kautsky, de aanvoerende theoreticus van de Duitse sociaal-democraten, het Zionisme als racistisch (pag. 308).

Lees verder “Robert Wistrich over antisemitische obsessies bij politiek Links [boekrecensie Manfred Gerstenfeld]”

Mahmoud Abbas’ rode lijnen: Israël’s terugtrekking in 4 jaar, alle Palestijnse gevangenen vrij

twostate1Zin en onzin van een te onderhandelen tweestatenoplossing met de Palestijnen…

Als je absoluut geen akkoord wilt met je opponent kan je natuurlijk de lat zo hoog leggen dat je opponent er zelfs met de langste ladder van de wereld niet meer overheen geraakt en wel moet afhaken of anders zijn nek breken. Een veel beproefde taktiek van Palestijnse leiders in het verleden en die dus ook door Mahmoud Abbas frequent gebruikt wordt, telkens een vredesakkoord met Israël wat ‘gevaarlijk’ dichtbij komt. En toch blijft men in het Westen geloven dat Abbas echt vrede wilt. Echter, Abbas wil geen vrede, hij wil het vel van Israël. Punt.

In een poging om de Amerikaanse raamovereenkomst bij voorbaat te ondermijnen omtrent een Palestijns-Israëlisch vredesakkoord dat binnen enkele weken wordt verwacht, heeft het Palestijnse presidentschap op woensdag een lijst van ‘rode lijnen’ overhandigt met vermelding van niet-onderhandelbare posities van PA president Mahmoud Abbas.

Nabil Abu RudeinehNabil Abu Rudeineh (plaatje rechts), een woordvoerder van Abbas, vertelde tegenover het officiële Palestijnse dagblad Al-Ayyam dat het Amerikaanse document een Israëlische terugtrekking moet bevatten “uit alle Palestijnse gebieden die [Israël] bezette in 1967” binnen een tijdsbestek van drie tot vier jaar.

Dat moet onmiddellijk gevolgd worden door de onvoorwaardelijke vrijlating van alle Palestijnse gevangenen die in Israëlische gevangenissen zitten opgesloten ongeacht de aard van hun misdrijf. Die worden door het Palestijnse leiderschap (in Gaza en op de Westbank) steevast aangeduid als ‘politieke’ gevangenen. Hun aantal wordt op ca. 4.500 geschat.

Lees verder “Mahmoud Abbas’ rode lijnen: Israël’s terugtrekking in 4 jaar, alle Palestijnse gevangenen vrij”

Ondanks het Genève akkoord blijft Iraanse dreiging onrustwekkend toenemen [Missing Peace]

irancartoon

Gedurende de laatste week is gebleken dat Iran ondanks het Geneve akkoord en het charme offensief van president Rouhani, stug doorwerkt aan haar plan om een nucleaire wereldmacht te worden. Ook bleek dat de Iraanse regering niet gematigder is geworden, maar juist provocatiever.

Nucleair programma
President RouhaniEerst waren er de uitspraken van het hoofd van het Iraans atoomagentschap Al Ahbar Salehi die in een interview met Press TV zei dat alle nucleaire activiteiten doorgaan zoals gepland, Hij zei ook dat Iran de recente concessies (zoals het stoppen van uranium verrijking tot 20%) in een paar uur ongedaan kan maken.

Salehi maakte ook gewag van de komst van meer geavanceerde centrifuges die vijftien keer efficiënter zijn dan de vorige generatie centrifuges. Iran is al in het bezit van 19.000 centrifuges waarvan een groot deel geassembleerd is in ondergrondse faciliteiten.

Later verklaarde Iran’s nucleaire onderhandelaar Majid Takhte dat het uitgesloten is dat Iran nucleaire faciliteiten zal sluiten. Zoals bekend is dat een van de voorwaarden die het Westen stelt voor een definitief aakkoord over de ontmanteling van het grootste deel van Iran’s nucleaire programma.

Lees verder “Ondanks het Genève akkoord blijft Iraanse dreiging onrustwekkend toenemen [Missing Peace]”