Oxfam heeft alle maskers afgeworpen: boycot Israël en alléén Israël [Michael Curtis]

oxfam03Oxfam heeft eindelijk in het publiek alle maskers afgeworpen en zich getoond als een onderdeel van de onverdraagzame Boycot, Desinvestering en Sancties (BDS) beweging tegen Israël en is bezweken onder de druk van politiek correcte linksen, antisemieten en de Palestijnse Campagne voor de boycot van Israël.

Op 29 januari 2014 heeft de 29-jarige actrice Scarlett Johansson aangekondigd te zullen stoppen met haar rol als ambassadeur van Oxfam, de internationale liefdadigheidsorganisatie, waarvan de missie is om te helpen de armoede te verlichten, als gevolg van ‘fundamentele meningsverschillen’ tussen hen.

israel-roboZe had voor Oxfam gewerkt sinds 2005, en werd in 2007 een van Oxfam’s ambassadeurs die de aandacht trekken voor de gevolgen van natuurrampen en het helpen geld in te zamelen om levens te redden en om de armoede te bestrijden. Na de aardbeving in de Indische Oceaan reisde ze naar India en Sri Lanka om de overlevenden na de tsunami te helpen en ging ze ook naar Kenia om te helpen ondersteuning te bieden voor de armen.

De basis voor de fundamentele meningsverschillen is nu bekend. Oxfam is tegen elke handel met producten uit Israëlische nederzettingen afkomstig uit gebieden die het illegaal zou bezetten volgens het internationaal recht. Mevrouw Johansson heeft een contract getekend om de eerste ambassadeur en woordvoerder van SodaStream, het Israëlische bedrijf dat producten maakt die mensen in staat stellen om zelf koolzuurhoudende frisdranken te produceren.

Het bedrijf maakt deze dranken in 25 fabrieken over de hele wereld en een ander wordt gebouwd in Israël in de Negev, waar bedoeïenen zullen worden tewerkgesteld. Het probleem voor Oxfam is de SodaStream fabriek in Mishor Adumim, in het industriële gebied van de Israëlische nederzetting van Ma’ale Adumim, een stad van 40.000 mensen.

Oxfam heeft in het publiek haar masker afgeworpen en zich getoond als een onderdeel van de onverdraagzame Boycot, Desinvestering en Sancties (BDS) beweging tegen Israël en is bezweken onder de druk van politiek correcte linksen, antisemieten en de Palestijnse Campagne voor de boycot van Israël. Door het nemen van deze onverdraagzame positie is Oxfam afgeweken van zijn aangegeven humanitaire missie gericht op het bestrijden van armoede.

Oxfam weergalmt hiermede op een meer ingetogen manier, de andere onverdraagzame organisaties en mensen die oproepen voor een volledige of selectieve boycot van Israël, of voor het doorsnijden van de banden met de Joodse staat.

dark-pig2Een prominent voorbeeld hiervan is de antisemiet Roger Waters van Pink Floyd, die heeft opgeroepen tot een boycot van Israël en keurde het besluit goed van de American Studies Association van 4 december 2013 om Israël academisch te boycotten, en verklaarde tevens dat de Israëlische nederzettingen een obstakel voor vrede vormen.

Deze Rock and Roll zanger ging verder in een artikel op 4 december 2013, met Israël impliciet te vergelijken met nazi-Duitsland vanwege de ‘systematische racistische apartheid.’ Waters vond de parallellen tussen de jaren 1930 in nazi-Duitsland en Israël vandaag ‘zo verpletterend duidelijk.’

Maar Waters, net als anderen in de BDS beweging, onthullen soms per ongeluk hun schandalige ware gevoelens, die weinig te maken hebben met Israël of de nederzettingen. In zijn artikel waarschuwde hij “De Joodse lobby is hier buitengewoon machtig en in het bijzonder in de sector waarin ik werk… zijn mensen er doodsbang voor.”

Oxfam kan niet worden gekarakteriseerd als een antisemitische organisatie, maar zou beter voor zijn bedrijfswinkel moeten zorgen. Het zou ook gehoor moeten geven aan de gepassioneerde verklaring in de Israëlische Knesset op 20 januari 2014 van de Canadese premier Stephen Harper:

“Kritiek op het Israëlische overheidsbeleid is op zich niet noodzakelijk antisemitisch. Maar hoe kunnen we anders de kritiek heten die selectief enkel de Joodse staat veroordeelt en effectief zijn bestaansrecht ontkent, het recht om zichzelf te verdedigen terwijl het anderzijds systematisch het geweld en de repressie negeert of vergoelijkt die de staat helemaal omringen?”

Johansson, in haar meningsverschil met Oxfam, heeft kwaliteiten getoond van gratie en moed, en bevestigde haar principiële pleidooi voor vrede. Ze antwoordde Oxfam dat ze nooit de bedoelding heeft gehad om het gezicht te zijn van een sociale of politieke beweging, onderscheid, scheiding of standpunt. Ze gelooft in de economische samenwerking en sociale interactie tussen het democratische Israël en de Palestijnen.

Zij, net als objectieve analisten kan Oxfam informeren dat de nederzettingen niet een ernstige bedreiging vormen voor de inspanningen om tot een duurzame oplossing te komen, op basis van het internationaal recht, in het conflict, noch zijn ze het gevolg van onrechtvaardige beleid en praktijken die leiden tot armoede onder de Palestijnen.

De SodaStream fabriek in Ma’ale Adumim telt 1.300 werknemers, van deze zijn 442 Palestijnen afkomstig uit de Westelijke Jordaanoever en 237 zijn Palestijnse burgers van Israël, die immers allemaal dezelfde voordelen genieten als de Israëlische arbeiders. Blijkbaar liggen hun salarissen veel hoger dan die door Palestijnse werkgevers betaald. Ongetwijfeld zouden de Palestijnen lijden onder de sluiting van deze fabriek.

Op een breder niveau, maakte Oxfam haar officiële standpunt bekend in verklaringen gemaakt op 10 december 2009 door Barbara Stocking, voormalig chief executive van Oxfam GB en nu voorzitter van een college aan de Universiteit van Cambridge. Ze hield vol dat Oxfam onpartijdig was maar niet neutraal. Maar haar betuigingen van onpartijdigheid kunnen worden aangevochten.

Stocking betoogde dat Israëlische nederzettingen illegaal zijn volgens het internationaal recht, en dat de handel met hen bijdraagt aan hun economische levensvatbaarheid en dient om hen te legitimeren. Afgezien van het feit dat meer dan 600 Palestijnen in dienst zijn van SodaStream, betoogde Stocking dat de nederzettingen armoede voor veel Palestijnen hebben gecreëerd.

Natuurlijk zijn er nog problemen, maar Oxfam negeert de vooruitgang die werd geboekt bij de vermindering van het aantal wegversperringen en controleposten, en in de versoepeling van de reisbeperkingen op Israël door zo’n 650.000 inreisvergunningen voor Palestijnen. Oxfam bewijst lippendienst aan de veiligheidsbehoeften van Israël, maar heeft genegeerd op een zinvolle manier te reageren tegen het geweld dat nog steeds wordt gevoerd tegen het volk van Israël. Oxfam, bewust of anderszins, heeft het Palestijnse verhaal van slachtofferschap onderschreven.

In zijn toespraak tot de Knesset, is Stephen Harper tegen het argument van de BDS ingegaan dat dit volk door Israël zou behandeld worden als een pariastaat. Ze moeten deze accepteren als een staat gebaseerd op vrijheid, democratie en een rechtsstaat. Het recht van Israël om te bestaan als een Joodse staat, zei Harper, is absoluut en niet-onderhandelbaar.

Oxfam en de BDS bewging zouden zich moeten bezighouden met de veelheid van diepgewortelde problemen van de Palestijnen, en inderdaad in de rest van de Arabische wereld – instabiliteit, onderdrukking van het eigen volk en de vervolging van christenen en Joden, armoede, sektarische bitterheid om er maar een paar op te noemen. Deze problemen hebben geen relatie met Israël of de nederzettingen, maar zijn wel het excuus voor wrok en haat tegen Israël geworden.

Oxfam moeten rekening houden met verklaringen van die haat. Een recente verschrikkelijke uitspraak, op 22 januari 2014, wordt geciteerd in het officiële Palestijnse Autoriteit dagblad Al-Hayat Al-Jadida: “Genieten de Arabische Joden gelijke behandeling in Israël? Ik geloof dat wanneer Netanjahoe het onderwerp zal aansnijden het een zeer slechte geur van racisme zal afgeven. Het is mogelijk dat Netanjahoe het genetisch heeft overgeërfd uit de tijd van de nazi’s en het Arische ras.”

De bevooroordeelde houding van Oxfam en diegenen die bezwijken aan Palestijnse druk ondermijnen het perspectief op het bereiken van een onderhandelde oplossing van het conflict. Oxfam financiert de organisatie Crisis Action, een groep waarvan de agenda duidelijk politiek is, om de bouw van nederzettingen te stoppen, en de producten die afkomstig zijn uit die nederzettingen te etiketteren.

In januari 2014 was Oxfam bereid om te sponsoren, totdat het onder scherpe kritiek gedwongen werd het te annuleren, een tentoonstelling georganiseerd door Ibrahim Hewitt, een vertrouweling van een aan Hamas verbonden organisatie. Tenslotte, een observatie over het omstreden en ingewikkeld onderwerp als dat van de Israëlische nederzettingen waarover Oxfam zich zo bezorgd maakt, is het Palestijnse excuus geworden voor het weigeren in om tot vredesonderhandelingen te komen. De bewering van onwettigheid is gebaseerd op de veronderstelling dat de nederzettingen gebouwd werden op land dat het prive-eigendom zou zijn van de Palestijnen.

In feite was het land, onder het Ottomaanse Rijk en het Britse Mandaat bezetting, staatseigendom. Hoewel beide autoriteiten delen van het land als cadeau hebben weggeschonken, egaven deze geen eigendomspapieren noch zijn ze waarschijnlijk officieel geregistreerd. Vandaag, zijn claims op het land gebaseerd op verbale beweringen, niet op een officiële regeringsdocumenten. Oxfam zouden met deze feiten rekening moeten houden in het licht van haar verklaring dat Israël moet stoppen met de bouw en verdere uitbreiding van de nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever.

door Michael Curtis

Michael Curtis, author of “Jews, Antisemitism, and the Middle East”, is Distinguished Professor Emeritus in political science at Rutgers University. Curtis, the author of 30 books, is widely respected as an authority on the Middle East. This article, in slightly shortened form, was also submitted to The American Thinker, an American outlet we highly recommend


Bronnen:

  1. The Commentator:
    ♦ Explaining Oxfam’s bigotry against Israel – Oxfam has shown its public face of being part of the bigoted boycott, divestment, and sanctions movement against Israel, and has succumbed to the pressure of politically correct leftists, antisemites, and the Palestinian Campaign for the Boycott of Israel; door Michael Curtis [lezen]

Gerelateerd op Brabosh.com:

  • 500 Palestijnse werknemers hopen dat SodaStream nog lang op West Bank mag blijven – in beeld [lezen]
  • De brede kloof tussen zelfbenoemde ‘Pro-Palestijnen’ en èchte Palestijnen; door Evelyn Gordon [lezen]
  • Wie zit er achter de boycot campagne tegen Israël? Een analyse van Missing Peace [lezen]
  • Reeds de helft van de EU-landen steunt selectieve economische boycot van Israël [lezen]
  • Wat voor de ene een oorlogsmisdaad is wordt door de ander een humanitaire daad genoemd; EoZ poster [lezen]