Nederlandse linkse pro-Israëlactivisten tussen hamer en aambeeld [Brabosh.com]

nieuwantisemitisme

De voorbije vijf jaren in mijn leven heb ik als pro-Israëlactivist het om de regelmaat aan de stok gehad met locale progressieve Joodse leiders in Antwerpen en linkse Israëliërs, alsmede tegen de hele politieke sien aan de linkerzijde als het gaat over het politiek beleid van de Israëlische regering, het nederzettingenbeleid, het verdedigen van het bestaansrecht en de zorg om de veiligheid van de Joodse staat Israël.

Helaas heb ik het ongeluk om te wonen in een grootstad zoals Antwerpen, die een grote belangrijke Joodse gemeenschap kent, die voor het overgrote deel bijzonder apathisch staat tegenover Israël, waarvan het leiderschap oftewel bijzonder kritisch is dan wel botweg het bestaansrecht van Israël ontkent en anti-Zionistisch is dan wel veroordeelt. Onbegrijpelijk. Maar goed, elk volk heeft zijn dwazen en gekken en ook het Joodse volk is dat fenomeen niet bespaard gebleven. Het aantal pro-Israëlactivisten die loyaal en door dik en dun Israël steunen, is in Antwerpen op één hand te tellen.

Ik heb enkele jaren bikkelhard tegen al dat onbegrip en die dubbeldzinnigheid gestreden en uiteindelijk het onderspit gedolven. Het zij zo. Als het antisemitisme nog meer toeneemt zie ik ze nog wel op hun ideeën terugkomen. Hopelijk nog op tijd. Voor hen rest dan nog slechts één alternatief: Israël.

Met de linkse niet-Joodse zijde onder pro-Israëlactivisten is het dezelfde weg opgegaan en besloot ik een jaar geleden om mijn tijd niet langer te verdoen aan die eeuwige zinloze discussies over hoe politiek tegenaan te kijken tegen het Israëlisch-Palestijnse conflict en welke strategie de beste om volgen is om op te komen voor de Joodse staat Israël.

Groot was dan ook mijn verbazing toen ik hedenochtend het volgende las op Israel & Palestijnen Nieuws Blog, de blog van de gekende linkse Nederlandse pro-Israëlactvisten Ratna Pelle en vooral Wouter Brassé die op zaterdag 1 februari 2014 schreef:

“Progressieve mensen die genuanceerd naar het Arabisch-Israelische conflict willen kijken en daarnaar handelen, komen voor dilemma’s te staan vanwege de in linkse gelederen toenemende anti-Israel tendensen.

Wouter BrasséZo hebben weinigen van ons begrip, laat staan sympathie, voor het nederzettingenbeleid of voor rechtse politici als Netanyahu en Sharon. Maar het verbale geweld dat Israel demoniseert en de agressieve campagnes voor boycots, laten je ertoe neigen ze desondanks in bescherming te nemen.

Dat citaat van Wouter Brassé uit het Nederlandse Sittard volgde op een artikel van Gerald Steinberg, de directeur van NGO Monitor, dat op 10 november 2013 verscheen op The Times of Israel onder de titel ‘A still, small leftwing voice against BDS‘, waarin Steinberg schreef over een lichte kentering ter politieke linkerzijde ten aanzien van het Israëlische beleid. Ik zou tegen Brassé willen zeggen: welkom in de club. Het genezingsproces heeft zich na de pijnlijke ontnuchering ingezet.

Het kan misschien verhelderend werken voor deze linkse Nederlandse pro-Israëlactivisten om hen even kort mijn eigen wedervaren te vertellen hoe ik als socialist geëvolueerd ben tot een conservatieve activist, voor alle duidelijkheid en met dit voorbehoud: enkel als het om Israël gaat!

Van politiek links naar rechts en weer terug
Begin jaren 1970 dweepte ik nog met progressieve initiatieven zoals de Derde Wereldbeweging, marxisme (hoewel ik er geen jota van begreep) enz. Na mijn legerdienst (1971-1972) verzeilde ik in rechtse Vlaamse nationalistische groepen om steeds minder radicaal en minder Vlaamsnationalist te worden tot ik er eind juni 1979 uiteindelijk compleet mee brak.

Begin jaren 1980 engageerde ik me politiek opnieuw en bleek dat ik politiek helemaal naar de linkerzijde was geëvolueerd. Ik werd lid van vele progressieve organisaties zoals de socialistische vakbond ABVV, in 1981 lid het Humanistisch Verbond (waar ik zelfs kort nog in het Antwerpse bestuur zetelde), de Socialistische Mutualiteiten (thans De Voorzorg), Liga voor de Rechten van de Mens, werd sinds mijn internetaansluiting in december 1995 actief in cyberspace op diverse politieke forums gekend (lees: berucht) onder de bijnaam thePiano en waar ik openlijk tegen het extreemrechtse Vlaams Blok (en andere extreemrechtse formaties) fulmineerde. Mijn ervaringen en kennis als voormalige conservatieve Vlaamsnationalist kwamen me hierbij goed van pas.

Toen Patrick Janssens in oktober 1999 voorzitter werd van de socialistische partij SP.a, besloot ik opnieuw lid te worden van de Vlaamse socialisten. In juli 2003 werd Janssens burgemeester van Antwerpen. In augustus 2003 ben ik een website opgestart ‘Verzet.org‘die ik onderhouden heb tot ik in januari 2009 de blog Vlaamse Vrienden van Israël opstartte. Op Verzet.org  schreef ik over de Holocaust, over het verzet en de collaboratie die erg succesvol bleek en elke dag ca. 10.000 bezoekers kreeg! Op 6 juni 2004 (een week voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2004) was ik erbij toen door Marc Spruyt Blokwatch werd opgestart. Ik schreef artikelen voor Blokwatch dat het Vlaams Blok (thans Vlaams Belang) op de rooster legde. Echter mijn prioriteit ging uit naar mijn eigen project Verzet.org. Blokwatch zal er in oktober 2007 mee ophouden.

De blunder van de Antwerpse socialistische burgemeester
Tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van 8 oktober 2006 diende de SP.a met Patrick Janssens als boegbeeld in Antwerpen een zware dreun uit aan het Vlaams Belang (Blok) waar ze zich nooit meer van zullen herstellen en hernieuwde Janssens zijn burgemeesterssjerp voor de volgende zes jaren. Echter, een half jaar later begon het fout te lopen in Antwerpen met de socialisten aan de macht onder Janssens.

In mei 2007 verbood burgemeester Patrick Janssens het dragen van hoofddoeken voor loketbedienden aan de Stad Antwerpen wat een heel tumultueus debat op gang bracht:

“Het lijkt het me, ondanks mijn begrip, niet gepast om hoofddoeken (of andere religieuze of politieke symbolen) te laten dragen bij de uitoefening van publieke functies, die de neutraliteit van de overheid moeten uitstralen (politie, loketbedienden…)” [reactie van Patrick Janssens in mei 2007 – bron]

Wat mij als socialist bijzonder ergerde was dat de burgemeester niet enkel het dragen van hoofddoeken tijdens de diensturen verbood voor moslims maar hij ook in één klap Joodse hoofddoeken verbood (en van andere religies.) Vergelijk het maar met het verbod op het onverdoofd slachten van dieren (zowel bij moslims als bij Joden) dat wat mij betreft een zoveelste aanslag is op de Joodse identiteit en een expliciet verbod op het beleven van de Joodse religie, lees: antisemitisme.

Ik heb de burgemeester hieromtrent aangeschreven en kreeg zelfs een antwoord terug. Echter, wat mij betrof was hiermee de maat vol en heb ik prompt mijn partijlidkaart van de SP.a in mei 2007 teruggezonden. Sindsdien ben ik partijloos maar wel het socialistische principe trouw gebleven. Het hoofddoekenverbod zorgde er wel voor dat Patrick Janssens de steun verloor van een groot deel van de Antwerpse moslims dat, naast andere SP.a blunders, mee aan de basis lag van de verkiezingsnederlaag van de SP.a in december 2012 en de dramatische afgang van Patrick Janssens van het politiek toneel.

Uitgespuwd door links en rechts
In december 2009 startte Israël het verdedigingsoffensief Operation Cast Lead in een poging om een einde te maken aan de rakettenregen van Hamas en Co vanuit de Gazastrook op Israël en om eventueel de gegijzelde korporaal Gilad Shalit te bevrijden. Na aanvankelijk het offensief te verslaan op een blog van een gekend Antwerps Joods maandblad ging ik er alleen voor, amper een week na afloop van het conflict toen een staakt-het-vuren werd bereikt tussen de strijdende partijen.

Al na twee maanden intensief bloggen begreep ik dat mijn socialistisch ideaalbeeld niet kon worden toegepast als advocaat voor Israël. De intense Jodenhaat in de Arabische wereld en in het bijzonder bij radicale Palestijnse facties, verduisterde compleet de drang naar zelfbeschikking voor de Palestijnen, waar ik aanvankelijk loyaal voor opkwam, en wat overbleef was enkel puur antisemitisme uit de eeuwenoude doos.

Het werd allemaal nog veel erger toen ik veel tegenstand ontmoette in de linkse socialsitische middens waar ik tot dan vertoefde, toen ze door hadden dat ik actief militeerde voor Israël. Hun pro-Palestijns activisme verhulde nauwelijks hun diepe Jodenhaat dat zich verwoordde in dozijnen stereotiepe vooroordelen over Joden in het algemeen.

Ik kreeg voluit de sympathie van links toen ik nog tegen het extreemrechtse Vlaamse Blok (Belang) streedt (en nog strijdt), tegen vreemdelingenhaat, discriminatie, racisme, islamofobie en antisemitisme, maar van zodra het woord Israël viel, sloeg de naald op de meter compleet de andere kant uit. Dàt had ik helemaal niet verwacht. Door de politieke rechterzijde was ik uitgespuwd omwille van mijn werk op Verzet.org, voor Blokwatch en elders op de politieke forums op het net, en nu ook door politiek links omwille van mijn gedreven Israëlactivisme.

‘Jodenvervolging was Duits en duurde slechts 12 jaar’
Wat was er aan de hand? Als je opkomt voor Israël moet je er rekening mee houden dat de kans groot is dat je er helemaal alleen voor staat. Vreemd genoeg zijn er bij het Vlaams Belang een handvol kopstukken (Filip De Winter, Tanguy Veys, Sam Van Rooy e.a.) die zich pro-Israël outen en terecht het moderne Zionisme beschouwen als simpelweg Israëlisch nationalisme en volkomen normaal en verantwoord patriottisme. Vandaar wellicht hun sympathie als nationalisten te verklaren en uiteraard ook om zich te onderscheiden van links dat beweert pro-Palestijns te zijn maar in wezen anti-Israël is.

Deze linkse anti-Israël visie heeft intussen het Belgische en Nederlandse  politieke beleid ten aanzien van Israël volkomen vergiftigd. Temeer omdat rechts automatisch wordt geassocieerd met elitair, racistisch en discriminatoir. Hierbij wordt systematisch de uniciteit van het Joodse volk en van de Joodse staat Israël uit het oog verloren.

Tweeduizend jaar Jodenvervolging wordt bewust gereduceerd tot 12 jaar vervolging en wordt exclusief aan nazi-Duitsland toegeschreven. Misleiding en collectief geheugenverlies is troef als het om Jodenvervolging gaat. Los van de miljoenen Europeanen die collaboreerden met de nazi’s en hen in die relatief korte periode hielpen om miljoenen Joden te vervolgen en over de kling te jagen, wordt alles wat zich lang daarvoor en erna heeft afgespeeld, als onbestaande beschouwd.

In de scholen, als de Holocaust er al onderwezen wordt, wordt met geen woord gerept over de geschiedenis van de Jodenvervolging in eigen land, voorafgaande aan de Holocaust en het huidige islamitisch antisemitisme dat naast de moslimwereld in het Midden-Oosten de afgelopen decennia ook Europa teistert. Dat alles verbleekt bij de vermeende oorlogsmisdaden van de Israëliërs ten aanzien van de ‘Palestijnen’ waar in het schoolonderwijs wel disproportioneel veel aandacht wordt besteed.

Al de rest wordt onder de mat geveegd als onbestaande, ik noem maar wat: de vervolging van de Joden in de Middeleeuwen, de Jodenmoord tijdens de Kruistochten, de periode van de Zwarte Dood (de Pest) en de repercussies voor de Joden van Europa, vervolging onder de Tsaren in Rusland, de Zaak Dreyfus in Frankrijk, de Lutheriaanse Jodenvervolging in Duitsland en Nederland enz. Eindeloos! Wat België betreft lees bv. dit verhaal dat ik enkele dagen geleden hier opnieuw plaatste: ‘Het antisemitisch geheim van de Brusselse Sint-Michiels en Sint-Goedele kathedraal.

De uniciteit van de Joodse kwestie
Het socalistisch model kan prima zijn werk doen in de landen van Europa, in België en in Nederland en zelfs ook binnen de Israëlische samenleving. Maar niet als beleidsvisie voor pro-Israëlactvisten die vanuit het buitenland strijden om het behoud van de Joodse staat Israël. Bovendien wordt de stichting van de staat Israël volkomen onterecht exclusief toegewezen aan 12 jaar nazi-Duitse Jodenvervolging.

De eerste aliyah vond plaats in 1882, voornamelijk door Russische Joden die de vervoging onder de Tsaren ontvluchten. Het woord pogrom is trouwens een Russisch woord voor ‘oproer’. De vader van het Zionisme Theodor Herzl publiceerde een halve eeuw vóór de Holocaust zal plaatsvinden zijn manifest ‘Der Judenstaat’. Dat manifest vloeide voort toen hij als correspondent voor het Oostenrijkse Neue Freie Presse de Zaak Dreyfus in de Franse hoofdstad Parijs versloeg, een onverkwikkelijke kwestie die zich afspeelde tussen 1894 en 1906.

Het beruchte antisemitische manifest de Protocollen van de Wijzen van Zion, waarop ook de stichtingsacte van de Palestiujnse terreurgroep Hamas is gebaseerd, was een toen reeds gekende oude antisemitische kwakkel en werd in 1905 door de Russische geheime dienst bewerkt en in circulatie gebracht als argument om de Jodenvervolging te vergoelijken. De fundamenten van de eerste Israëlisch-Joodse grootstad Tel Aviv werden reeds in 1909 gelegd.

Continuïteit van de Jodenvervolging
De geschiedenis die onmiddelijk de stichting van Israël voorafgaat en nadien werd gevolgd door een schier eindeloze reeks anti-Israël resoluties door de Verenigde Naties en het dozijn neveninstellingen, is een lange aaneenschakeling van vergeten beloftes, gebroken akkoorden, misleiding en bedrog. Als het ‘internationaal recht’ niet meer voldeed voor de ene natie, werd dat opnieuw aangepast en gemoduleerd aan het politieke internationale beleid van het moment.

De ene doorgeschoten anti-Israëlresoluties geënt op de vorige foute resoluties volgen elkander op. Wat in 1917 werd beloofd (Balfour) en in 1920 de facto door 57 landen officieel werd bevestigd en getekend (San Remo), bestaat een paar jaar later al niet meer. Akkoorden worden straal genegeerd en de volgende veroordeling van Israël dient zich reeds aan. In 2012 werden door de Verenigde Naties 22 resoluties omtrent Israël aangenomen tegen amper 4 tegen de landen in de rest v/d wereld.

Dictaturen in de VN met vetorecht (China, Rusland) en bijzondere politieke belangen in het gebied, bepalen de te volgen koers van de wereld ten aanzien van Israël. De olierijke Arabische landen chanteren de naar hun olie hunkerende landen in de rest van de wereld en praten gewillig en schaamteloos de anti-Israëlretoriek na. Dictatoriale moslimstaten in het M-O zoals bv. Saoedi-Arabië, Ayatollah Iran, genocidale regimes zoals Syrië en Egypte waar het leger de dienst uitmaakt   – en die niet eens het woord mensenrechten kunnen uitspreken – staan in de frontlijn om Israël te demoniseren.

Niemand is onschuldig aan de Jodenvervolging
Al het voorgaande in acht genomen is er slechts één goede manier om op te komen voor de Joodse staat, ongeacht de eigen politieke of religieuze overtuiging: voluit het bestaansrecht en de veiligheid van Israël verdedigen. Israël is het product van 2000 jaar Jodenvervolging (en niet enkel 12 jaar Duitse genocide) waar nagenoeg alle landen en naties van de wereld in wisselende tijden, verschillende volkeren en hun regeringen – en soms bij herhaling – aan hebben meegewerkt of zelf hebben opgelegd en uitgevoerd.

Elke Europeaan, Arabier en Pers is een nazaat van een Jodenvervolger, op de een of andere wijze in een bepaalde tijd en context. Misschien 70 jaar geleden, misschien wel 100, 500 of 1000 jaar geleden. Allen hebben wij – de niet-Joden – Joods bloed aan onze handen. Als de Joodse staat Israël niet had bestaan, hadden we hem zelf moeten uitvinden en oprichten, om het Joodse volk beschutting en eeuwige veiligheid te bieden dat wij hebben verzuimd na alles wat onze voorouders de Joden hebben misdaan. Antisemitisme en anti-Israëlisme is dan ook een zaak van de niet-Joden om dat te bestrijden.

Wij hebben geen eisen te stellen noch resoluties op te leggen aan een volk en een land, dat we niet eens erkennen noch respecteren op zijn volle gelijkwaardigheid en zijn. Wij moeten diep buigen en vergiffenis vragen in naam van al onze antisemitische voorouders en nu niet en nooit rekenen op vergeving die we in wezen ook niet verdienen. Pas als wij ons 2000 jaar misschien als beschaafde mensen goed gedragen hebben tegenover de Joden en hun staat Israël, mogen – maar moeten niet – de Joden ons vergeven voor al het bloed, verdriet en geweld dat we hen – meer precies onze voorouders – hebben aangedaan.

Dus, Ratna en Wouter, als jullie zonodig nog eens (socialistisch geïnspireerde) kritiek willen hebben op de Joodse staat, bedenk dan wat jullie (en ook mijn) voorgeslacht ooit wel ergens in die voorbije 2000 jaar de Joden hebben aangedaan. Als ik de neiging voel opkomen om kritiek te uiten op dit of dat in de Joodse staat, slik ik die meteen weer in of, als ik ‘m toevallig hebben neergeschreven ergens in mijn blog, wis ik ‘m opnieuw.

In mijn eigen voorgeslacht heb ik daar niet meteen iets van kunnen terugvinden maar die stamboom gaat ook maar amper 300 jaar terug in de geschiedenis en kan mij (mijn voorgeslacht) dus ook niet vrijpleiten. Tenslotte is 300 jaar in de geschiedenis van de Jodenvervolging een niemandal.

door Brabosh.com

Antwerpen, 2 februari 2014

9 gedachtes over “Nederlandse linkse pro-Israëlactivisten tussen hamer en aambeeld [Brabosh.com]

  1. Op zich niet vreemd dat in een stad als Antwerpen veel Joden wonen die geen waarde hechten aan de Joodse staat. De Belgische Joden die wel waarde aan Israël hechten zijn inmiddels (vanwege het toenemdende antisemitische klimaat in de EU) al lang naar ons THUISLAND gevlucht.

    Like

    1. Ik vrees dat je wel eens gelijk zou kunnen hebben. Velen doen er alles aan om zich beter geïntegreerd voor te doen dan hun niet-Joodse medeburgers, lopen elke politieker achterna waarvan ze denken dat die een goed woord voor hun zaak kan plegen en gaan voor alles plat op de buik voor wie ook maar wat durft te eisen.

      Want ze beseffen ook wel dat antisemitisme geen fata morgana is, maar integendeel erg voelbaar en verbaal aanwezig is. Achter elke hoek schuilt het gevaar en gluurt hen stiekem toe vanachter gordijnen van gesloten ramen, wachtend op een teken of een aanleiding om er weer voluit tegenaan te gaan. Net zoals vroeger.

      Antisemitisme hoeft niemand te leren. Het borrelt zo instinctief en zonder de minste moeite weer naar boven. Het heeft dan ook helemaal geen zin om het negeren, te minimaliseren of ervoor weg te vluchten. Meteen er tegenin gaan, verweer is de enige juiste keuze. Geen compromis of vergeving omtrent Jodenhaat.

      Like

  2. Niels, het zijn belgische staatsburger die het joodse geloof aanhangen. Derhalve is het toch logisch dat zij zich in de eerste plaats druk maken over hun eigen existentie. Dat doen de Israëlisch ook, en daar is totaal niets mis mee.
    Maar het is niet juist dat ze geen waarde zouden hechten aan de Joodse staat. Het overgrote gedeelte heeft daar familie en Israël is voor een ieder van ons de laatste levensboei.

    Like

  3. Hugo, ik citeer een zin uit je reactie, ‘Antisemitisme hoeft niemand te leren. Het borrelt zo instinctief en zonder de minste moeite weer naar boven’.
    Hugo, het gif ‘antisemitisme’ moet wel van kinds af aan zijn geïnjecteerd wil het naar boven komen borrelen. Ik ben nu inmiddels 67 en heb inmiddels geleerd dat geïnjecteerde niet meer te redden zijn. Neem niet weg dat wij de plicht hebben en houden om meteen fel te ageren tegen antisemitisme in welke vorm dan ook.

    Like

    1. 67 inmiddels? Ik had je zeker de helft minder geschat. Jij bent het levende bewijs dat het verstand met de jaren toeneemt. 🙂

      PS: ik ben inmiddels 62 geworden en voel me mentaal prima, hoewel fysiek al aardig wat problemen opduiken.

      Like

  4. Linkse Jodenhaat & rechtse Jodenhaat.

    Een volk dat, de Spaanse inquisitie, de Oost Europeese pogroms, de Duitse Holocaust, de Islam Nazi’s, de Arabieren, de Neo Nazi’s, de Stalinisten, Marxisten, Communisten, Socialisten, de meelopers, de activisten, politiek (in)correcte intriganten/journalisten, de domme & ignorante napraters e.a. heeft overleeft, zal ook een boycot, gestuurd door een mengeling van al de bovengenoemden, overleven!

    De waarheid is altijd het eerste wat neergeschoten wordt in een conflict maar alléén door gewoon de waarheid te blijven verkondigen zal het recht uiteindelijk zegevieren en het conflict worden overwonnen.

    Een waarheid is namelijk niet niet te veranderen en heeft de gewoonte om altijd weer boven te komen drijven.

    Zo is het altijd geweest en zo zal het nu weer zijn.

    Like

  5. Extreem linkse mensen inclusief de Joodse z.g. Wereldverbeteraars zijn zo overtuigd van gelijk dat ze zelfs fascistische methoden gebruiken om hun gelijk afte dwingen. Vaak zijn ze zich daar niet eens van bewust.

    Like

  6. Wie zei ook weer erg profetisch dat als het fascisme terugkomt een en ander zal gebeuren in de vorm of onder de vermomming van het antifascisme. Dat is wat gebeurt ter linkerzijde, die overigens een voze pedigree kan voorleggen wat antisemitisme betreft, en dit van in het begin van de 19de eeuw.

    Like

Reacties zijn gesloten.