Europa tegen de Joden – nog maar eens opnieuw [Dan Margalit]

antisemitisme-europa2Wysokie Mazowiecki, Polen, zondag 18 maart 2012. Onbekende vandalen hebben antisemitische graffiti aangebracht op Joodse graven. Poolse Joden protesteerden luidkeels: “Dit is Polen en niét Israël!” Als ze zich beter zouden informeren, zouden ze weten dat de hetze zich niet richt tegen Israël. Dat is enkel het excuus. Zij richten zich wel degelijk tegen de Joden in het algemeen, waar ook ze zich in de wereld maar bevinden. De reden? Gewoon, omdat het Joden zijn. Polen is lid van de Europese Unie sinds 2004. [bron]

De wereld danst in Davos weer eens rondom het Iraanse gouden kalf en president Shimon Peres en minister-president Benjamin Netanyahu doen hun best om de wereld de ogen te openen voor de realiteit. Het is Israël ondertussen niet gelukt zich te bevrijden uit de wurggreep van de onderhandelingsgesprekken met de Palestijnen.

Terugkijken kun je vaststellen dat een algemene opmerking over deze onderhandelingen volstaan zou hebben; bijvoorbeeld zoals de uitspraak van Netanyahu, toe hij zei dat er voor vrede in het Midden-Oosten drie nodig zijn en niet twee. Maar in de hoek gedrongen, restte hem geen andere keuze dan de Europese betrokkenheid nauwkeuriger onder de loep te nemen.

Rustig en beheerst sprak Netanyahu duidelijke woorden betreffende de rol die Europa bij de onderhandelingen met de Palestijnen speelt. Op de dag dat werd aangekondigd dat Duitsland wil stoppen met de subsidiëring van hightech ondernemingen in de nederzettingen, was het voor Peres en Netanyahu moeilijk om zich in Davos alleen maar te concentreren op het bevorderen van de Israëlische economie. Dat was dan het moment waarop Netanyahu vaststelde dat het mogelijk is dat Europa niet alleen een positieve, maar ook een negatieve rol bij de vredesonderhandelingen inneemt.

Lees verder “Europa tegen de Joden – nog maar eens opnieuw [Dan Margalit]”

Israëlische soldaten bevechten terroristen van Hezbollah in levensechte simulatie +video

In deze exclusieve video die door het IDF op 26 januari 2014 online werd gezet, zien we hoe een Israëlisch elite commando in een levensechte simulatie een positie van Hezbollah overneemt. Het is wel duidelijk dat de Israëlische soldaten zich voorbereiden op werkelijke confrontaties met de terroristen van Hezbollah.

“De beste manier om onze paraatheid te testen en scherp te blijven staan is door intensief te trainen,” vertelde bataljonscommandant luitenant-kolonel Yanai Manor. “Wij trachten zoveel mogelijk evenementen te simuleren die zich ook in de werkelijkheid kunnen voordoen.”

Lees verder “Israëlische soldaten bevechten terroristen van Hezbollah in levensechte simulatie +video”

Iedereen houdt veel meer van dode Joden dan van de levenden [Daniel Teeboom]

Zelfs de Palestijnen houden veel van dode Joden. Op 27 juli 2012 bezocht de Palestijnse leider Ziad al-Bandak KZ Auschwitz in Oswiescim, Polen. Op het plaatje hierboven legt hij bloemen neer aan de ‘Doden Muur’ tussen de Barakken 10 en 11 in Auschwitz I, het basiskamp van het immense concentratiekampcomplex waar ontelbare Joden en andere mensen werden geëxecuteerd, vermoord, vergast, afgeslagen en uitgehongerd in willekeurige volgorde. Al-Bandak is de naaste adviseur van president Mahmoud Abbas in Christelijke Kwesties.

Zoals bekend studeerde Mahmoud Abbas in 1982 af aan de Loemoemba Universiteit in Moskou met een doctoraatsthesis waarin hij de Holocaust minimaliseerde. Een stereotiep negationistisch werk dat niettegenstaande dat toch werd opgenomen in het leerplan van het basisonderwijs in Palestina, in Gaza èn op de West Bank. Waarschijnlijk dacht Abbas dat dit de vrede zou bevorderen met Israël. In elk geval kan al-Bandak hem sindsdien ook in Jodenmoord advies geven 😦

Levende Joden worden veel minder bewonderd dan dode Joden, zeker door linkse mensen, beweert Daniël Teeboom. Hij kan het weten, als levende Jood. „Ik dacht bij mezelf: wat jammer toch dat ik geen dooie Jood ben, dan hield iedereen hier van mij.”

Zolang ik me kan herinneren zijn dode Joden populair. Waarom precies weet ik niet, zelf vind ik levende Joden leuker.

Hajo MeyerDat is misschien een beetje vreemd, want iedereen bewondert dode Joden. Er zijn zelfs speciale dagen waarop elk jaar weer het heugelijke feit wordt herdacht dat er zoveel dode Joden zijn. Ook worden er sympathieke films en boeken over dode Joden gemaakt, die bovendien nog eens goed verkopen (de boeken en de films, niet de dode Joden).

Levende Joden daarentegen zijn lang niet zo geliefd. Een uitzondering wordt gemaakt voor levende Joden die bezwaar maken tegen andere levende Joden – bijvoorbeeld iemand als Hajo Meyer (plaatje rechts) van Een Ander Joods Geluid.

Lees verder “Iedereen houdt veel meer van dode Joden dan van de levenden [Daniel Teeboom]”

Netanjahoe: Pogingen om een boycot op te leggen aan de Staat Israël zullen hun doel niet bereiken

Toespraak Netanjahoe; Hebreeuws-talig maar Engels ondertiteld Laatst bijgewerkt: zondag, 2 februari 2014 om 17u13′ Weer een uitspraak van premier Benjamin Netanjahoe om in te kaderen. Op deze zondagochtend van 2 februari 2014 zei de premier het volgende aan het begin van de wekelijkse kabinetsvergadering: “Pogingen om een boycot op te leggen aan de Staat Israël zijn immoreel en onrechtvaardig. Bovendien zullen zij hun doel niet bereiken. Ten eerste beschadigen zij de zaak van de Palestijnen die zullen volharden in hun onverzoenlijke standpunten en aldus de vrede verder wegduwen. Ten tweede zal geen enkele druk mij dwingen om toe te geven … Lees verder Netanjahoe: Pogingen om een boycot op te leggen aan de Staat Israël zullen hun doel niet bereiken

Nederlandse linkse pro-Israëlactivisten tussen hamer en aambeeld [Brabosh.com]

nieuwantisemitisme

De voorbije vijf jaren in mijn leven heb ik als pro-Israëlactivist het om de regelmaat aan de stok gehad met locale progressieve Joodse leiders in Antwerpen en linkse Israëliërs, alsmede tegen de hele politieke sien aan de linkerzijde als het gaat over het politiek beleid van de Israëlische regering, het nederzettingenbeleid, het verdedigen van het bestaansrecht en de zorg om de veiligheid van de Joodse staat Israël.

Helaas heb ik het ongeluk om te wonen in een grootstad zoals Antwerpen, die een grote belangrijke Joodse gemeenschap kent, die voor het overgrote deel bijzonder apathisch staat tegenover Israël, waarvan het leiderschap oftewel bijzonder kritisch is dan wel botweg het bestaansrecht van Israël ontkent en anti-Zionistisch is dan wel veroordeelt. Onbegrijpelijk. Maar goed, elk volk heeft zijn dwazen en gekken en ook het Joodse volk is dat fenomeen niet bespaard gebleven. Het aantal pro-Israëlactivisten die loyaal en door dik en dun Israël steunen, is in Antwerpen op één hand te tellen.

Ik heb enkele jaren bikkelhard tegen al dat onbegrip en die dubbeldzinnigheid gestreden en uiteindelijk het onderspit gedolven. Het zij zo. Als het antisemitisme nog meer toeneemt zie ik ze nog wel op hun ideeën terugkomen. Hopelijk nog op tijd. Voor hen rest dan nog slechts één alternatief: Israël.

Met de linkse niet-Joodse zijde onder pro-Israëlactivisten is het dezelfde weg opgegaan en besloot ik een jaar geleden om mijn tijd niet langer te verdoen aan die eeuwige zinloze discussies over hoe politiek tegenaan te kijken tegen het Israëlisch-Palestijnse conflict en welke strategie de beste om volgen is om op te komen voor de Joodse staat Israël.

Groot was dan ook mijn verbazing toen ik hedenochtend het volgende las op Israel & Palestijnen Nieuws Blog, de blog van de gekende linkse Nederlandse pro-Israëlactvisten Ratna Pelle en vooral Wouter Brassé die op zaterdag 1 februari 2014 schreef:

“Progressieve mensen die genuanceerd naar het Arabisch-Israelische conflict willen kijken en daarnaar handelen, komen voor dilemma’s te staan vanwege de in linkse gelederen toenemende anti-Israel tendensen.

Wouter BrasséZo hebben weinigen van ons begrip, laat staan sympathie, voor het nederzettingenbeleid of voor rechtse politici als Netanyahu en Sharon. Maar het verbale geweld dat Israel demoniseert en de agressieve campagnes voor boycots, laten je ertoe neigen ze desondanks in bescherming te nemen.

Lees verder “Nederlandse linkse pro-Israëlactivisten tussen hamer en aambeeld [Brabosh.com]”

De brede kloof tussen zelfbenoemde ‘Pro-Palestijnen’ en èchte Palestijnen [Evelyn Gordon]

birnbaum-scarlettDaniel Birnbaum, de CEO van SodaStream en filmactrice Scarlett Johansson [bron]

Laatst bijgewerkt: zondag, 2 februari 2014 om 14u59'

Als u het verschil zou willen begrijpen tussen mensen die werkelijk pro-Palestijns zijn en degenen die zichzelf geregeld maar ten onrechte dit etiket toeëigenen, is het de moeite waard om het interview te lezen in The Jewish Daily Forward met Daniel Birnbaum, de CEO van SodaStream.

De kop van het artikel was natuurlijk Birnbaum ’s bekentenis dat het hebben van een fabriek in een ‘nederzetting’ op de Westelijke Jordaanoever nederzetting een pijnlijke zaak is [‘a pain in the ass’] en hij die daar vandaag ‘nooit’ zou lokaliseren.

Maar de meest frappante opmerking was zijn antwoord op de vraag waarom hij in dat geval, niet de fabriek op de Westelijke Jordaanoever sluit en haar activiteiten overbrengt naar een nieuwe faciliteit van SodaStream in het gebied van de Negev, die meer dan voldoende capaciteit heeft:

De reden om te blijven is uit loyaliteit met de ongeveer 500 Palestijnen die behoren tot 1.300 medewerkers van de fabriek, zegt Birnbaum. Terwijl andere medewerkers eventueel kunnen verhuizen naar de andere kant van de Groene Lijn als de plant zou verplaatst worden, zouden de Palestijnse arbeiders van de Westelijke Jordaanoever dat niet kunnen en zouden daar financieel onder lijden, betoogde hij.

“We gaan onze medewerkers niet onder de bus gooien om tegemoet te komen aan om de politieke agenda van om het even wie te promoten,” zei hij, eraan toevoegend dat hij “simpelweg niet kan zien hoe het de zaak van de Palestijnen kan vooruit helpen indien we ze zouden ontslagen.

Lees verder “De brede kloof tussen zelfbenoemde ‘Pro-Palestijnen’ en èchte Palestijnen [Evelyn Gordon]”