Al Fatah van ‘gematigde’ Mahmoud Abbas dreigt op Facebook Tel Aviv te veranderen in een ‘vuurbal’ +video

Tel-Aviv-fire

Meer dan drie maanden voor het voorziene einde van het vredesproces, dat werd opgestart onder druk van de minister van Buitenlandse Zaken John Kerry, blijft de Palestijnse vredespartner van Israël, Al Fatah van de ‘gematigde’ Mahmoud Abbas, onverminderd haatzaaien en de Joodse staat bedreigen.

Dit keer komt het antisemitisch kabaal van de Al-Aqsa Martelaren Brigades, de militaire vleugel van Al Fatah, opgericht, gefinancierd en gecontroleerd door wijlen Yasser Arafat, die na zijn dood in al zijn functies werd opgevolgd door Mahmoud Abbas.

Op 22 januari 2014 registreerde Palestinian Media Watch (PMW), een organisatie die de Palestijnse en Arabische media opvolgt, dat het Palestijnse leiderschap een videoboodschap had geplaatst op het internet waarin de Al Aqsa Martelaren Brigades van Al Fatah dreigden om Tel Aviv te bombarderen. De boodschap onthulde dat de Israëlische grootstad zou veranderd worden in een ‘vuurbal’.

De dreigementen werden op de Facevookpagina van Al Fatah gepubliceerd, de grootste factie binnen de Palestijnse Bevrijdings Organisatie (PLO) die wordt voorgezeten door Mahmoud Abbas, die zowel chef is van Al Fatah, van de PLO en president van de Palestijnse Autoriteit. “Wij zweren dat we door ons zo geliefde [Gaza] Strook zullen veranderen tot een begraafplaats voor uw soldaten en we Tel Aviv zullen veranderen in een vuurbal,” las de verklaring.

Lees verder “Al Fatah van ‘gematigde’ Mahmoud Abbas dreigt op Facebook Tel Aviv te veranderen in een ‘vuurbal’ +video”

Waarom probeert Duitsland aan de Joden voor te schrijven waar ze mogen leven? [Michael Freund]

steinmeier3Ben-Goerion luchthaven van Israël, 12 januari 2014. De Duitse minister voor Buitenlandse Zaken Frank-Walter Steinmeier (SPD) wordt hier ontvangen door zijn Israëlische collega Avigdor Lieberman. Minister Steinmeier bracht een 2-daagse bezoek aan Israël en de Palestijnse gebieden [bron].

Met een fantastisch gevoel voor timing kwam de Duitse minister van Buitenlandse Zaken Frank-Walter Steinmeier (plaatje hierboven) vorige week in Israël aan, nam deel aan de begrafenis van Ariel Sharon en ging daarna door met het openlijk tiranniseren van Israël. In een gesprek met journalisten beschuldigde Steinmeier de joodse staat ervan het vredesproces te “schaden” door huizen voor Joden in Judea en Samaria (de “Westbank”) te bouwen.

En in een discussie met de Israëlische minister-president Benjamin Netanyahu bezijden de begrafenis van Ariel Sharon zette hij de minister-president onder druk om af te zien van verdere bouwactiviteit, omdat dit “het proces verder zou kunnen verstoren.” Ik ken de rouwrituelen in Duitsland niet, maar ik neem aan dat daar het beledigen van de gastheer direct na een begrafenis niet bij hoort.

En toch zag Steinmeier, toen hij in Israël was, er niets verkeerds in om precies dat te doen: van de gelegenheid gebruik maken om een politieke kwestie aan te roeren, hoe smakeloos en onbehoorlijk dat ook was. Dat is niet het soort gedrag dat je van een “vriend” verwacht, of wel?

Lees verder “Waarom probeert Duitsland aan de Joden voor te schrijven waar ze mogen leven? [Michael Freund]”

België benoemt Israëlbasher Charles Ducal als eerste ‘Dichter des Vaderlands’

charles-ducal2Leuven, 22 december 2011. Charles Ducal nam hier deel aan een betoging van de Belgische Maoïstische partij PVDA (foto Solidair, Lusn Van den Heede – bron)

Laatst bijgewerkt: maandag, 27 januari 2014 om 12u11'

Ik dacht eerst dat het weer zo’n flauwe Belgische mop was maar dat is het niet, integendeel: het lijkt meer op een Belgische farce. Het linkse dagblad De Morgen berichtte dat marxistische ‘dichter’ Charles Ducal, officieel tot ‘Dichter des Vaderlands‘ werd uitgeroepen. Ducal gaat vanaf 29 januari 2014 het Belgenland voor de volgende twee jaren ‘verblijden’ met minstens zes gedichten jaarlijks.

Charles Ducal is het schrijversalias van Frans Dumortier (°1952) en een voormalige varkenskweker uit Leuven. De stank van stalmest die rondom zijn gedichten en verdacht veel naar aloude Jodenhaat stinkt, zullen we er helaas moet bijnemen maar wennen doet antisemitisme natuurlijk nooit. Vermits België een land is dat al 100 jaar verscheurd wordt door de taalstrijd, zal het werk van Ducal in de drie officiële landstalen worden uitgegeven: Nederlands, Frans en Duits. Als het van Ducal afhangt komt daar wellicht ook nog het Arabisch bij, kwestie van de Palestijnen, zijn troetelvolk, niet te vergeten. 😦

Gezien de bedenkelijke anti-Israël reputatie van België, dat in Europa algemeen beschouwd wordt als voortrekker van de boycot van de Joodse staat binnen de Europese Unie, kijkt natuurlijk niemand nog op van de benoeming van mijn leeftijdsgenoot Charles Ducal, die geheel past in de lijn van het Israëlbashingsbeleid van de Belgische staat met premier Elio Di Rupo op kop.

Lees verder “België benoemt Israëlbasher Charles Ducal als eerste ‘Dichter des Vaderlands’”

De weg naar de onafhankelijkheid: 1948, Israël en de Palestijnen – Het Echte Verhaal [Efraim Karsh]

fawziAan Arabische zijde streed in het Mandaat Palestina tegen de Joodse legers ondermeer het Arabische Bevrijdingsleger (Jaysh al-Inqadh al-Arabi/ALA) in de Onafhankelijksheidsoorlog van Israël (1947-1949). De locale strijdmacht van het  ALA stond onder het commando van de Iraakse Fawzi al-Qawuqji (hierboven met stok), en was samengesteld uit vrijwilligers afkomstig uit een rist Arabische landen. Amper 800 van de 5000 vrijwilligers waren ‘Palestijnen’ en de meesten van hen hadden het ALA weer verlaten vooraleer zij hun opleiding hadden voltooid of vertrokken onmiddellijk daarna. Het oordeel van Fawzi Qawuqji over die Palestijnse vrijwilligers klonk dan ook vernietigend: “De Palestijnen zijn onbetrouwbaar, prikkelbaar, moeilijk te controleren en in georganiseerde oorlogsvoering vrijwel oninzetbaar.” 

hugo3Over de zogeheten ‘nakba’, de vlucht van de Arabieren uit Palestina tussen 1947 en 1949, circuleren nogal wat Wild-West verhalen, nagenoeg allemaal van Arabische en Palestijnse origine en gestoffeerd en al dan niet ‘intellectueel’ geschraagd door westerse journalisten, auteurs, historici tot en met de Israëlische ‘nieuwe historici’. De hierna volgende vlijmscherpe en recente analyse van Efraïm Karsh omtrent de vlucht van de Arabieren uit Palestina rond 1948, is er een die niemand kan negeren. Het artikel dateert reeds van mei 2008 en werd door mezelf vertaald in oktober 2009.

In de oorspronkelijke Engelstalige versie werd elke passage voorzien van een bron en voetnoot. Gezien de lengte heb ik die niet opgenomen in deze vertaling. Dus, voor wie de bronnen wil traceren die Efraïm Karsh heeft gebruikt voor zijn analyse, moet ik helaas naar die Engelstalige versie verwijzen (zie onderaan bij bronnen). Het artikel van Efraim Karsh, 1948, Israel, and the Palestinians—The True Story is een lijvig werkstuk van ca. 6500 woorden (13 blz. op A4 format) maar een handig document voor wie al dat sloganeske taalgebruik meer dan beu is en de noodzaak voelt om wat dieper in het verhaal te graven; dwz: de andere versie, de Israëlische, het ware verhaal dus omtrent de nakba.

Zestig jaar na de oprichting van een internationaal erkende daad van zelfbeschikking, blijft Israël de enige staat in de wereld die constant besmeurd wordt met de meest bizarre complottheorieën en bloedsprookjes, waarvan haar beleid en acties obsessief worden veroordeeld door de internationale gemeenschap, en van wie het bestaansrecht voortdurend ter discussie staat en in twijfel wordt getrokken, niet enkel door haar Arabische vijanden, maar door segmenten van de geavanceerde opinie in het Westen.

Tijdens de afgelopen tien jaar of zo, is de feitelijke afschaffing van de Joodse staat onder veel van deze hoogopgeleide westerlingen uitgegroeid tot een cause célèbre. De ‘één-staat-oplossing’, zoals dat heet, is een eufemistische formule die de vervanging voorstelt van Israël door een staat, theoretisch over het gehele grondgebied van het historische Palestina, waar Joden zullen verlaagd worden tot de status van een permanente minderheid. Alleen op die manier, zo wordt gezegd, kan de “erfzonde” worden vergoed voor de stichting van Israël, een handeling die werd gebouwd (in de woorden van een criticus) “op de ruïnes van het Arabische Palestina” en verwezenlijkt werd door de opzettelijke en agressieve onteigening van haar inheemse bevolking.

Lees verder “De weg naar de onafhankelijkheid: 1948, Israël en de Palestijnen – Het Echte Verhaal [Efraim Karsh]”