Naoorlogse discriminatie in Nederland van overlevende Joden [Dr. Manfred Gerstenfeld]

Nederlandse Joden worden in Westerbork de deportatietrein naar KZ Auschwitz in gestuwd [beeldbron: Yad Vashem]

 

In Nederland leefden aan de vooravond van WOII ruim 140.000 Joden. 108.000 van hen, ofte 74 procent, zullen de Holocaust niet overleven. Tussen 15 juni 1942 en 13 september 1944 werden 101.000 Nederlandse Joden via Westerbork met 98 treintransporten afgevoerd naar de vernietigingskampen in het Oosten. Slechts een handvol zal de doodskampen overleven. Op Polen na, kent Nederland verhoudingsgewijze per land de hoogste mortaliteit onder de Europese Joden.

“De Nederlandse regering bleef vreselijk passief [tijdens WOII] en de Nederlandse koningin Wilhelmina heeft amper een woord gesproken omtrent het lijden van de Joden in de Nederlanden.”
[Ronny Naftaniel, oud-voorzitter van Cidi.nl op 5 januari 2012]

Laatst bijgewerkt: donderdag, 30 januari 2014 om 06u37'

Manfred Gerstenfeld interviewt Prof. Isaac Lipschits

“Naoorlogse discriminatie van de Joden in Nederland manifesteerde zich op vele manieren. Autoriteiten kleineerden de Joden en verwaarloosden hun belangen. Het publieke gevoel was dat de Joodse gemeenschap niet langer ook maar iets vertegenwoordigde.”

lipschitsIsaac Lipschits (plaatje rechts), historicus en politicoloog, werd in 1971 hoogleraar Eigentijdse Geschiedenis aan de Rijksuniversiteit van Groningen. In 2001 publiceerde hij een boek dat een Nederlandse bestseller werd. De titel vertaalt zich als ‘De kleine sjoa. Joden in naoorlogs Nederland’. Hij overleed in 2008.

“Een belangrijk geval van discriminatie betrof de statenloze Joden van Duitse afkomst. De Hitler regering verordonneerde dat wie uit Duitsland wegvluchtte zijn nationaliteit verloor. Na de oorlog, besloot de Nederlandse regering om Hitler ‘s wetgeving niet te erkennen. De statenloze vluchtelingen uit Duitsland – vooral Joden – werden daarmee opnieuw Duitse burgers en werden behandeld als Duitse onderdanen.

“De Nederlandse autoriteiten, met de logica van een krankzinnige, beschouwden deze gedoemde en verworpen Duitse Joden daarna als ‘vijandige burgers.’ Meer dan 100 van dergelijke Joodse overlevenden net terug uit Bergen-Belsen, werden gearresteerd aan de Nederlandse grens. Achttien werden geïnterneerd in een kamp samen met Nederlandse collaborateurs en gearresteerde leden van de SS. Ze moesten werken in een grindgroeve en werden door de Nederlanders geslagen net zoals de anderen.

“Toen ze een klacht indienden bij de commandant, vertelde hij hen dat hij geen vriend was van de Joden. Hij liet de Joden, die hij moeilijke mensen vond, extra werken. Later werd hij ontslagen. De resterende activa van deze overlevenden werd hen afgenomen als vijandelijk vermogen. Het kostte hun advocaten een lange tijd om ze terug te krijgen.

“Joodse auteurs hebben het vaak over hun negatieve ervaringen in het bevrijde Nederland. Gerhard Durlacher, een overlevende van Auschwitz schreef dat ze meer behandeld werden als scheepslading dan als passagiers. Toen hij aan de voormalige buurman van zijn ouders vroeg of er iets overgebleven was van de bezittingen van hun familie, ontkende hij dit , hoewel deze buurman een kostuum van de vader van de auteur droeg.

“Voor de oorlog, werd het georganiseerde Jodendom geraadpleegd door de overheid wanneer haar belangen op het spel stonden. Nu was de gemeenschap zo klein geworden dat ze vaak niet gehoord werd over kwesties die voor hen van belang waren. Bijvoorbeeld, een door de regering benoemde commissie die gewijd was aan betalingen voor schade aan religieuze gebouwen had geen Joodse leden, hoewel er geen andere religieuze gemeenschap was die zo veel schade aan de gebouwen had ondervonden.

kleine-sjoaEen ander voorbeeld: tijdens de oorlog waren instellingen in steden langs de kust geëvacueerd uit vrees voor een Engelse invasie. Daarbij was ook de Clara Stichting, die zorg droeg voor met tuberculose geïnfecteerde Joodse kinderen. Na de oorlog kregen alle organisaties een vergoeding uitbetaald voor de extra kosten die zij hadden gemaakt. De Clara Stichting werd echter uitgesloten, omdat de naoorlogse Nederlandse autoriteiten van mening waren dat deze was opgeheven om zich voor te bereiden op de deportatie van de ingezetenen.

“Zelfs in die tijd werden rampen in Nederland anders behandeld dan normale situaties. De ‘egalitaire benadering’ door de overheid benadeelde echter de Joden door de toepassing van het vooroorlogse erfrecht, ontworpen voor een samenleving met een standaard sterftecijfer. De Joden echter, telden niet hun doden maar hun nabestaanden.

“Het land was in 1945 economisch ontredderd. Het beleid van minister van Financiën Piet Lieftinck was erop gericht om alle Nederlanders te laten bijdragen aan de financiële wederopbouw van het land. De Nederlandse regering echter, liet de Joden naar verhouding aanzienlijk meer bijdragen. Men kan het nadrukkelijker stellen: een onevenredig groot deel van de wederopbouw van Nederland werd gefinancierd door de Joden.

“Een aantal Nederlanders leden diverse materiële schade maar elke Jood verloren veel, zo niet al zijn bezittingen. De Nederlandse regering wist dit, maar weigerde deze uitzonderlijke positie te erkennen omdat het in haar nadeel zou zijn geweest. Ze ging een stap verder en profiteerde daar bewust van.

“Veel Joden werden ook benadeeld door een andere vooroorlogse wet. Als men een appartement had gehuurd dat na de deportatie aan anderen was verhuurd, hadden de nieuwe huurders het recht om er te blijven wonen. In het naoorlogse Nederland was er een dramatisch tekort aan woningen. Geen maatregelen werden genomen om de Joden te helpen huisvesten, ondanks hun verzachtende omstandigheden.

“De Nederlandse regering ontkende haar verantwoordelijkheid voor wat de Nederlandse autoriteiten tijdens de oorlog met de Joden deden. In bijna alle gevallen had de Nederlandse politie deze Joden uit hun huizen gezet op bevel van de Duitsers. Zij haalden ook kinderen weg uit de Joodse weeshuizen, ouderen uit Joodse bejaardentehuizen en zieken uit Joodse ziekenhuizen.

“Nadat de Joden werden gearresteerd, maakte de Nederlandse politie een inventaris op van het meubilair in hun huis voordat het naar Duitsland werd gezonden als ‘een geschenk aan het Duitse volk van het Nederlandse volk.’ De agenten wisten dat ze een onmenselijk beleid uitvoerden dat niet beschouwd kon worden als zijnde de taak van een politiemacht.

“In het politie tijdschrift gedurende de oorlogstijd, leest men ‘opsporingsberichten’ om naar Joden te zoeken die hun bezittingen verborgen hadden in plaats van die naar de LIRO, te brengen, een instelling die was opgericht om de Joden te beroven van hun bezittingen. In hetzelfde blad kwam ook een lijst voor met namen van Joden die niet naar de verzamelpunten waren gekomen om naar een concentratiekamp te worden gebracht. De naoorlogse Nederlandse regering ontkende elke verantwoordelijkheid voor de handelingen van deze en andere overheidsfunctionarissen.”

Interview door Dr. Manfred Gerstenfeld

judging2Dr. Manfred Gerstenfeld is lid van de Raad van Bestuur van het Jerusalem Centrum voor Publieke Aangelegenheden (JCPA), die hij 12 jaar heeft voorgezeten. Hij heeft meer dan 20 boeken gepubliceerd. Een aantal behandelt het anti-Israëlisme en het antisemitisme.

In verband met het lot van de Nederlandse Joden heeft Dr. Manfred Gerstenfeld een boek geschreven onder de titel Judging the Netherlands: The Renewed Holocaust Restitution Process, 1997-2000, dat in 2011 werd uitgebracht door het Jerusalem Center for Public Affairs en in Nederland aardig wat stof deed oplaaien. Op Amazon.com kan u hier een bespreking lezen.


Bronnen:

  1. Arutz Sheva:
    ♦ Post War Discrimination of Holland’s Surviving Jews – Manfred Gerstenfeld interviewed Prof. Isaac Lipschits, author of “The Small Shoah: Jews in Post-War Netherlands”, who passed away in 2008. First in a series for International Holocaust Day [lezen]
    ♦ The Orphan’s Case: Discrimination Against Survivors – How post-war Dutch governments discriminated against Jewish survivors, told by Dutch Professor Isaac Lipschits, in an interview by the writer before his death. One of several articles for Holocaust Remembrance Day [lezen]

Gerelateerd op Brabosh.com:

  • Boek Dr. Manfred Gerstenfeld zorgt in Nederland voor opschudding mbt deportatie Nederlandse Joden in WOII [lezen]
  • Nooit vergeten – nooit vergeven: Bericht betreffende de deportatie van de Nederlandse Joden [lezen]
  • Naoorlogs Jodendom in Nederland opnieuw onder druk en lessen voor Europa; door Manfred Gerstenfeld [lezen]
  • Eichmann was zeer tevreden over samenwerking met Nederland en de Jodentransporten [lezen]
  • Jodenvervolging in Nederland tijdens WOII: Eis om excuses voor wegkijken [lezen]
  • Joden en de Christen Nederlanders: een geschiedenis met hoogtes en laagtes; door Toni L. Kamins [lezen]
  • De geschiedenis herhaalt zich: Herleving van de jaren dertig in de Nederlanden; door Likoed.nl [lezen]
  • Bevrijding van Bergen Belsen in april 1945 & De wereld ‘ontdekt’ in april 1978 de Holocaust [lezen]
Advertenties

3 gedachtes over “Naoorlogse discriminatie in Nederland van overlevende Joden [Dr. Manfred Gerstenfeld]

  1. Heel langzaam aan zie ik deze donkere deken van anti-semitisme weer over Europa en Nederland trekken. Israël en de Jood in het algemeen hebben het weer gedaan. Ik heb mijn koffer reeds gepakt en klaarstaan. Van (linkse) overheden hebben Joden niets te verwachten ook niet in Nederland. Am Jisraël Chai.

    Like

  2. Ach ja, Nederland & de Joden. Het is altijd een slechte combinatie geweest al zal je dat van al die ‘tolerante Hollanders niet horen want bijna 90% zat natuurlijk in het verzet.

    De Musea hangen vol met gestolen schilderijen. Teruggekomen Joden kregen de rekening van hun ‘vervoer naar Polen toegestuurd, Waardepapieren/levensverzekeringen en al het andere verdere bezit werd zich toegeeigend door de verschillende instanties & prive personen en toen er de onderhandelingen waren om deze terug te geven vond de toemalige onderhandelaar, een ex-premier die toevallig ook bij de begrafenis van Sharon was, het nodig om aan een van de Joodse onderhandelaars te vragen waarom de Joden toch zo lastig/geldzuchtig waren.

    Want gestolen bezit terug vorderen dat doen goede Hollanders niet.

    Ach ja, Nederland & de Joden. Het is altijd een slechte combinatie geweest al zal je dat van veel PVDA Joden niet horen. Zij hebben nog stééds hun lesje niet geleerd. Maar dat komt nog wel.

    Like

Reacties zijn gesloten.