Hoeveel haat tegen Israël is nodig vooraleer de haatdrempel wordt overschreden? [Daniel Greenfield]

zionism-equals-nazism

De Israël-fobie van links bestrijkt een spectrum van haat wat zich uitstrekt van de alledaagse mainstream media aanvallen, die komen uit de ontelbare columns met het beschuldigen van Israël voor alles wat mis is in het Midden-Oosten tot de Gilad Atzmons en Israëlische Shamirs die beweren dat Israël kwaadaardig is, omdat de Joden duivels zijn.

Binnen dat spectrum is iedereen het erover eens dat Israël echt slecht is en het meest verantwoordelijk is voor het internationale moslimterrorisme, meer dan de moslimterroristen die het daadwerkelijk uitvoeren. Maar deze catechismus van de Israël-phobia progressieven is slechts een oppervlakkige rationalisering voor de onderliggende haat.

Verzet tegen Israël is nooit rationeel of objectief geweest. Het is altijd emotioneel en subjectief.

De linkse oppositie richting het zionisme begon als een giftig mengsel van onverdraagzaamheid en zelfhaat; beïnvloed door alles, van Karl Marx’ verklaring dat Joden de belichaming waren van het kapitalisme, tot aan Lenin’s bekendmaking van de onwettigheid van de Joodse natie.

Antipathie van links tegen de Joden was altijd verbonden met de antipathie tegen Israël. Dat is de reden waarom er geen “nieuw antisemitisme” is. De virulente haat van links voor Israël en de Joden is geen nieuw fenomeen. En net als alle haat heeft het geen dieptepunt.

Redelijke oppositie heeft een natuurlijke grens. Emotionele haat heeft die niet. Verzet tegen Israël heeft geen eindpunt en geen enkele doelstelling, behalve de ultieme uiting van de haat.

Antisemitisme omvat ook geen bredere politieke doelen buiten haar jodenhaat. Zo is ook het punt van het haten van Israël, Israël haten. Na decennia waarin Israël heeft onderhandeld en grondgebied opgegeven, is de haat voor hen alleen maar extremer geworden.

De BDS-boycotbeweging is de belichaming van deze irrationele haat. Het heeft weinig eisen en ook geen constructieve doelen. Het maakt niet zo veel uit voor de steun aan een Palestijnse staat als men aan het conflict materiaal ontleent om de haat tegen Israël uit te drukken. Inderdaad ondersteunen veel BDS’ers niet eens een Palestijnse staat. Ze ondersteunen een Eénstaatoplossing als deze Israël maar vernietigt.

Een beweging die draait op haat heeft geen enkele reden om te stoppen. Het debat in deze anti-Israël kringen is hoe extreem de mainstream maar kan zijn. Hoeveel haat tegen Israël is te veel?

M.J. Rosenberg, die Israël heel erg haat, schreef onlangs dat hij moest stoppen met het lezen van ‘Electronic Intifada’ van Ali Abunimah, want “het is duidelijk dat hij niet tegen de Joden op kan … hij is voorzichtig om te schreeuwen over Israëli’s of zionisten en niet Joden, maar hij houdt mij niet voor de gek. Of elke Jood die niet misleid wil worden.”

M.J. Rosenberg is ironisch genoeg ontslagen door Media Matters vanwege teveel haat naar Israël.

Eric Alterman van The Nation, die had verklaard dat “Israël geen democratie is” en een opkomend conflict voorspelde tussen de “Israëlische theocratie” en de liberale Amerikaanse Joden, besloot dat Max Blumenthal in zijn haat tegen Israël te ver was gegaan.

De recensie van het boek van Max Blumenthal “Goliath” noemde Alterman een “Ik haat Israël Handboek” en schreef dat het had kunnen worden gepubliceerd als het “Hamas boek-van-de-Maand Club”.

M.J. Rosenberg is echter een grote fan van “Goliath”. Ondertussen beschuldigt Ali Abunimah Rosenberg een zionist te zijn. Ali Abunimah had besloten dat Gilad Atzmon Israël te veel haatte. Echter, toen beweerde Gilad Atzmon weer dat Abunimah hem aanspoorde om het woord “zionist” te gebruiken in plaats van ‘Joden’, toen hij zijn haat uitspuwde.

Verwachten dat de Israël-phobia een overeenstemming zullen bereiken over een harde grens aan hun haat, is teveel verwacht.

Alterman is het niet oneens met Blumenthal. Goliath is een hatelijk boek dat niet eens doet alsof het iets anders zou zijn. En misschien is dat de reden waarom hij besloot om daar een lijn te trekken.

Wat Blumenthal onderscheidt van de BDS massa, Gilad Atzmon en Israel Shamir, is dat ze niet doen alsof ze het liberale spel spelen van het geveinsde constructief zijn. Blumenthal wil niet pretenderen dat hij van Israel een goede liberale democratie wil maken. In plaats daarvan vertelde hij het publiek dat hij de voorkeur geeft aan niet alleen de vernietiging van Israël, maar ook aan de vernietiging van de Joden in Israël als een apart volk.

Zelfs de oude haters van de Joodse staat waren hierdoor verrast. Maar ze hadden het niet geweest moeten zijn.

Max Blumenthal’s oproep volgt de natuurlijke radicale logica van links. Blumenthal is compromisloos toegewijd aan het haten van Israël. In de radicale zedelijkheidstest, haat hij Israël meer dan Eric Alterman, misschien zelfs nog meer dan zijn aanhangers M.J. Rosenberg en Glenn Greenwald. Blijft alleen over om te zien of hij meer compromisloos Israël en de Joden zal kunnen haten dan Gilad Atzmon en Ali Abunimah.

In een beweging gevoed door haat, is Max Blumenthal voor kort de Koning van de Haters geworden, omdat zijn haat onvergefelijk is. Blumenthal verschuilt zich niet achter kluchtige zorgen over democratie of rechtvaardigheid. In plaats daarvan weerspiegelt Blumenthal de haat van zijn publiek terug op hen.

Hij geeft hen wat ze echt willen.

Dat is de reden waarom de linkse mainstream Max Blumenthal zo verstorend vindt. Hij is een demagoog zonder meer. Zijn naakte retoriek legt bloot waar hun hele beweging nu echt over gaat. Het is dezelfde naakte haat die kan worden gezien op de gezichten van de BDS-menigte, die schreeuwt over Max Brenner chocolade in Australië of die de Ahava cosmetica etalages ingooien in het Verenigd Koninkrijk.

Diezelfde gezichten werden in Duitsland gezien voor de oorlog. Achter hen lag diezelfde irrationele haat, waarvan de wortels niet in de politiek van de rede lagen, maar in de onredelijkheid van haat.

In 1963, een paar jaar voordat het een moslim vernietigingsoorlog tegen Israël steunde, publiceerde de Sovjet-Unie het “Jodendom zonder verfraaiing”. Het boek was niet te onderscheiden van de nazi-literatuur wat betreft het vermengen van aanvallen op Israël met de aanvallen op het Jodendom en het Joodse volk.

“Het profiteren van de verhalen uit het Oude Testament, de Joodse kapitalisten en hun ideologische parasieten – de zionisten – samen met de rabbijnen in Israël, met gevoelens van religieus-nationalistische passies, en de tegenstand van de Joden tegen andere volkeren die Palestina bewonen.”

Een jaar later besefte de Sovjet-Unie dat het te ver was gegaan door hun onthulling dat de vijandigheid tegen Israël is geworteld in een haat voor alle Joden. En dus werd het boek ingenomen. En toch vandaag lijkt de passage niet alleen mild in vergelijking met Blumenthal’s retoriek in ‘Goliath’, maar alleen enigszins anders, en het kan gemakkelijk worden gedropt in een New York Times of Time Magazine artikel over Israel.

Een van de meest memorabele momenten in George Orwell’s 1984 is de ‘Twee-Minuten Haat’ scène waarin het publiek van de linkse tirannie wordt opgeklopt tot een gestoorde razernij ten aanzien van het beeld van een bebrilde Joodse figuur op een bioscoopscherm.

Een andere Britse schrijver, Howard Jacobson, voegde een even krachtige, maar meer dubbelzinnige scène toe in zijn roman ‘The Finkler Question’ wanneer Sam Finkler, een linkse intellectueel die met trots deelneemt aan anti-Israël activiteiten, een terugkerende droom ervaart waarin hij zichzelf terug vindt terwijl hij zijn vader in de maag stompt.

Het is pas wanneer Finkler nog een droom heeft, waarin een menigte begint zijn vader te slaan, dat hij erkent dat zijn Israel-phobia niet langer een persoonlijke Oedipeaanse tik is, maar doorwerkt in de massale haat. Elke Joodse Anti-Israël linkse heeft een soortgelijke ervaring in het ontmoeten van een haat, die hem dwong te erkennen dat hij niet meer alleen bezig was met het stompen van zijn eigen vader in de maag, maar dat hij deel was gaan uitmaken van een hatelijke massa.

Max Blumenthal’s ‘Goliath’ is een van de vele geheugensteuntjes, waarin de haat voor Israël geen logisch eindpunt heeft. Blumenthal is het ware gezicht van het Anti-Israël Links op dezelfde manier als het “Jodendom Zonder Verfraaiing” het ware gezicht van de Sovjet-Unie was.

door Daniel Greenfield


Bronnen:

  1. Frontpage Magazine:
    ♦ How Much Hatred of Israel Is Too Much?; door Daniel Greenfield [lezen]
    ♦ in een vertaling door Wim Jongman als “Hoeveel haat tegen Israël is teveel?[lezen]

9 gedachtes over “Hoeveel haat tegen Israël is nodig vooraleer de haatdrempel wordt overschreden? [Daniel Greenfield]

  1. Tijdens het lezen van het bericht viel mij meteen de volgende zinsnede op,
    -De linkse oppositie richting het zionisme begon als een giftig mengsel van onverdraagzaamheid en zelfhaat; beïnvloed door alles, van Karl Marx’ verklaring dat Joden de belichaming waren van het kapitalisme, tot aan Lenin’s bekendmaking van de onwettigheid van de Joodse natie-
    die totaal onjuist is. Ik vind dat berichtgeving betreffende antisemitisme en Israel alleen maar feitelijkheden en de absolute waarheid mogen bevatten.
    Dus laten wij bij Karl Heinrich Marx beginnen: Beide ouders van Marx stammen uit een oud rabbijnengeslachten. Beide zijn in 1815 bekeerd tot het protestantisme en hebben toen hun familienaam van Hirschel laten veranderen in Marx, puur omdat zij als joden geen werk konden krijgen.
    Dat Marx verklaart zou hebben dat Joden de belichaming waren van het kapitalisme is een grote leugen idem dat Lenin bekent gemaakt zou hebben dat een Joodse natie onwettig zou zijn.
    Sterker, Rusland, USSR en zelfs Joseph Stalin hebben altijd een pro zionistische politiek gevoerd. In juni 1947 stemde de Sovjet Unie in met wapenleveranties aan het Joods Agentschap voor Israël voor de onafhankelijksoorlog, terwijl Engeland en de V.S, dwarslagen. Deze wapenleveranties werden via Tsjechoslowakije onder de codenaam “Balak” naar Israël gevlogen en duurde tot 31 oktober 1949.
    In november 1947 stemde de Sovjet Unie, samen met alle andere Oostblok landen in met het verdelingsplan voor Palestina (roadmap voor de oprichting van de staat Israël) van de V.N.
    Na de onafhankelijksverklaring van Israel was de Sovjet-Unie en het totale Oostblok de eerste die officieel Israël de wettelijk erkenning verleende.

    In het bericht staan nog meer onjuistheden, maar die laat ik voor de andere volgers.

    Like

    1. Zoals je hebt gezien is het een artikel van Daniel Greenfield, alias Sultan Knish. Je kan altijd trachten met hem in discussie te gaan. Ik ken hem al vijf jaar en uit ervaring weet ik dat hij zeer goed geïnformeerd is.

      Maar misschien slaat hij hier de bal mis. Je kan hem bereiken op zijn blog http://sultanknish.blogspot.be/ . Want ik denk niet dat je hier mensen gaat vinden om mee te discuteren.

      Daar leent deze blog zich niet goed toe, omdat er altijd vertraging zit op de publicatie van de replieken omwille van de noodzakelijke filters. Succes ermee. 😉

      Like

  2. Het nationaal-socialisme is ontstaan uit het socialisme en het communisme. Hitler was ooit communist tot de Duitse communisten hem uit de partij gooiden omdat hij een bedreiging voor Stalin begon te vormen. Als wraak richte hij de NSDAP Deutschland op, de voorloper van de SA. En zo kregen de Nazi’s de macht in Duitsland. De Nazi’s waren niet extreem-rechts, maar juist extreem-links want ook hen was alles er aan gelegen de werkloosheid op te heffen en iedereen werk en inkomen te geven om het land op te bouwen en daarmee ook de oorlogsindustrie. Ook de communisten waren van plan om de joden naar de vernietigingskampen te sturen. Daarom werd Stalin aanvankelijk via het Von Ribbentropp-pact goede maatjes met Hitler en daarmee ook een niet-aanvalsverdrag af te sluiten alhoewel dat een farce was gezien de eerdere inlijving van het Reinland en Tsjechoslowije. Door de aanval van de Nazi’s op de Russen voorkwam Hitler eigenlijk dat ook Stalin zijn plannen om de joden te vernietigen, ten uitvoer te brengen. Daarom vatte hij het plan op om, na het herstel van hun land begin Jaren 50 van de vorige eeuw de joden naar de Russische vernietigingskampen te brengen. Gelukkig greep God net op tijd in met de dood van Stalin.

    Like

    1. Ik ben het daar niet mee eens.

      Lees bijvoorbeeld dit artikel van me op deze blog:

      De mythe van Hitlers socialisme; vandaag 85 jaar geleden sprak de Führer: ‘Wij zijn socialisten!’
      https://brabosh.com/2012/05/01/pqpct-hpt/

      Een gekend citaat van Hitler dat nu en dan wordt aangehaald door extremisten allerhande, van uiterst links tot uiterst rechts, is het volgende. Op 1 mei 1927 gaf Hitler en toespraak en zei onder meer dit over de nationaal-socialisten: “We are socialists, we are enemies of today’s capitalistic economic system.” Net alsof een roedel bijtgrage krokodillen plots zouden uitkrijsen: “wij zijn schapen, u heeft niks te vrezen van ons”. Extremisten trachten hiermee te bewijzen dat Hitler een socialist was en dat alle socialisten zich zouden geïnspireerd hebben op de dictator en als dusdanig moeten gewantrouwd worden. “Zie je wel”, klinkt het dan, “Hitler was OOK een socialist”. Nee, dat was hij helemaal niet.

      Like

    2. Ik ben het wel met je eens Kruisridder!

      Wees nu eens eerlijk: welke rechtse organisatie zou zich socialistisch willen noemen? Ook al is het Nationaal Socialistisch? Het is de verpakking: of het nu groen links, democratisch, communistisch, nationaal of internationaal is, ze hebben allemaal dezelfde oorsprong dezelfde genen.

      Een paar linkjes:

      Een stuk van Marcel Roele (wetenschapsjournalist, sociobioloog en politicoloog):

      http://www.meervrijheid.nl/?pagina=1199

      http://constitutionalistnc.tripod.com/hitler-leftist/id9.html

      met duidelijke links naar Engels en Marx.

      Marx zelf nog even aan het woord in Works of Karl Marx 1844:

      http://www.marxists.org/archive/marx/works/1844/jewish-question/

      Daarnaast heb ik zelf uit empirisch onderzoek het volgende ontdekt, een aantal mensen die in 1932/33 op zoek waren geweest naar een politieke partij en die zich hadden aansloten bij de NSB. En bleek dat deze mensen alles behalve rechts waren. Hadden hele duidelijke linkse standpunten.

      Daarnaast had de VPRO in de jaren 70 van de vorige eeuw een documentaireserie.
      Hierin kwam het socialistische karakter van het nationaal socialisme heel duidelijk naar voren.

      Nog even iets over Stalin en zijn antisemitisme voor de liefhebbers:

      https://en.wikipedia.org/wiki/Stalin_and_antisemitism

      Like

      1. Nog even en link wat betreft het antisemitisme van Marx en Stalin:

        http://ejbron.wordpress.com/2013/12/11/antisemitisme-van-links-is-niets-nieuws-marx-verbreidde-al-jodenhaat/

        Het is een mooie vertaling van E.J. Bron van:
        http://journalistenwatch.com/cms/2013/05/13/antisemitismus-von-links-ist-nichts-neues-schon-karl-marx-verbreitete-judenhas/#comments

        Ik citeer even uit dat stuk:

        “Reeds de stamvader van de communistische ideologie, Karl Marx, maakte de Joden in het algemeen zwart, ondanks zijn eigen joodse komaf. In zijn pamflet “Over de Jodenkwestie”(!) van 1844 stelt hij bijvoorbeeld de kapitalistische geesteloosheid op gelijke hoogte met het Jodendom: “De bastaard nationaliteit van de Joden is de nationaliteit van de koopman, überhaupt van de geldmens.”

        De bekende Jodenhaat van de Sovjet-tiran Stalin en zijn vervolging van Russische Joden is historisch algemeen bekend. Maar ook zijn opvolgers zijn hierin zeker “trouw aan de partijlijn”.”

        Dat er wapens zijn geleverd aan Israël door of via Rusland, maakt Stalin nog niet pro- zionistisch, hij was een antisemiet. En als je een antisemiet bent, kun je nooit een pro-zionistisch zijn, het ene sluit voor mijn gevoel het andere uit: want antizionisme is in wezen antisemitisme, terwijl pro-zionisme het tegendeel is.

        Zie daarvoor ook een citaat van Brabosh:
        Hierbij nog eens de officiële definitie van Zionisme:
        “Het Zionisme is de nationale beweging die de repatriëring steunt van de Joden naar hun geboorteland – het Land van Israël – en het soevereine Joodse leven aldaar willen hervatten.”
        Een anti-Zionist is bijgevolg 1. iemand die het bestaansrecht van Israël ontkent en 2. Die gekant is tegen de terugkeer van de Joden naar de heimat van hun voorouders; het Recht op Terugkeer dus, voor de Joden in de Diaspora.
        En hier een beknopte definitie van antisemitisme:
        “Antisemitisme is de discriminatie van Joden gebaseerd op hun etniciteit of religie. Het antisemitisme kenmerkt zich door een vijandige houding en vooroordelen jegens Joden.”
        Daaruit volgt dat: De Joden het recht op een eigen staat ontzeggen (anti-Zionisme) is discriminatie van Joden gebaseerd op hun etniciteit of religie (antisemitisme).

        Like

  3. De haters haten, schreeuwen & schelden, de een nog harder & obsessiever dan de ander en intussen boemt Israel en laat het hele zootje onder mekaar schreeuwen.

    De politiek correcte meute loopt eracht aan zonder te weten waarachter ze lopen.

    Ik bedoel dus niet politici want die weten het wel maar willen graag herkozen worden!

    Ben net terug uit Israel en je weet niet wat je ziet!

    De skyline van Tel Aviv is veranderd van oude huizen tot de meest innovatieve wolkenkrabbers. Huizen uit de Turkse overheersing woden tot hun oude glorie terug gebracht. Nieuwe wegen, bruggen & fietspaden waar je kijkt. Kustlijnen die een paradijs zijn voor de internationale jogger. Jeruzalem met zijn historisch Joodse kern is een moderne open bruisende stad geworden waar alle internationale hotels vechten om een plaats. Het noorden (Sillicon Vally Israel) veranderd van dag tot dag. De velden staan bol met groente en fruit. De markten zijn een touristische uitstap waard, kunstgallerijen waar je kijkt, restaurants vol, shoppers kunnen zich tegoeddoen aan mode trends van het goedkoopste tot het duurste, etc.etc………en dit alles ondanks de wereld haat campagnes van gefrustreerde Jodenhaters of zelf hatende Joden (die hierdoor denken wél geaccepteerd te worden door hun ‘vrienden).

    De boycotterende haters zien hun campagnes in rook opgaan nu een hele rits van internationale sterren (van Byonce/Lady Gaga/Roling Stones/Timberlake etc.etc.) aangekondigd hebben zich niets aan te trekken van het stelletje blinde losers.

    Wanneer twee honden vechten om een been gaat de derde (Israel) er snel mee heen.

    Met andere woorden…Israel is een verademing, een smeltkroes van de internationale gemeenschap die er met z’n allen het beste van maken op een klein stukje planeet..

    Is alles 100%? Nee natuurlijk niet, maar het is niet aan Europa met zijn bloed doordrenkte verleden en zéker niet aan fanatieke Jodenhaters zonder enige kennes v.d. geschiedenis om dit te veranderen.

    Israel heeft dit alles zelf alleen opgebouwd en zal het in de toekomst alléén maar verbeteren!

    Like

Reacties zijn gesloten.