De houding van Turkije tegenover de Holocaust [Dr. Manfred Gerstenfeld]

selattinYad Vashem, Israël, 26 juni 1990. De Turkse rechtvaardige moslim Selahattin Ülkümen kreeg op die dag een boom en een plaquette in het park van Yad Vashem en werd uitvoerig geëerd als dank toen hij in juli 1944 als consul op het eiland Rhodes erin slaagde om het leven te redden van 50 Joden, onder hen 13 Turkse burgers; de overige 1.700 andere Turkse Joden op het eiland werden gedeporteerd naar de nazi concentratiekampen.

De toen dertigjarige Ülkümen betaalde persoonlijk een zware prijs voor zijn daad. De Duitsers bombardeerden als vergelding zijn consulaat, brachten zijn zwangere echtenote dodelijke verwondingen toe en vermoordden tevens twee van zijn naaste medewerkers. Hij besteedde de rest van de oorlog in Duitse gevangenschap. Vandaag echter behoort hij tot het handvol moslims en de enige Turkse diplomaat aan wie die eer te beurt viel, die door Israël worden geëerd voor het riskeren van hun leven om Joden tijdens de Shoah te redden.

Manfred Gerstenfeld interviewt Rifat N. Bali

“De Turkse houding tegenover de Holocaust verschilt op veel punten van die van andere landen. Het woord ‘Holocaust’ wordt niet gebruikt in het publieke discours. Maar de Turkse media, politici en maatschappelijke elites verwijzen vaak naar de genocide van de Joden.

“Een belangrijk aspect betreffende de Turkse Holocaust instrumentatie en misbruik in het internationale publieke debat over de Armeense genocide. De eerste beschuldigingen tegen Turkije die eist om haar verantwoordelijkheid op te nemen voor deze massamoord tijdens de Eerste Wereldoorlog, begon omstreeks 1965, vijftig jaar na de massale deportatie van de Armeniërs in 1915. Deze beschuldigingen – voornamelijk gemaakt door Armeense organisaties in de Westerse wereld – werden geïntensiveerd.”

Lees verder “De houding van Turkije tegenover de Holocaust [Dr. Manfred Gerstenfeld]”

Hoeveel haat tegen Israël is nodig vooraleer de haatdrempel wordt overschreden? [Daniel Greenfield]

zionism-equals-nazism

De Israël-fobie van links bestrijkt een spectrum van haat wat zich uitstrekt van de alledaagse mainstream media aanvallen, die komen uit de ontelbare columns met het beschuldigen van Israël voor alles wat mis is in het Midden-Oosten tot de Gilad Atzmons en Israëlische Shamirs die beweren dat Israël kwaadaardig is, omdat de Joden duivels zijn.

Binnen dat spectrum is iedereen het erover eens dat Israël echt slecht is en het meest verantwoordelijk is voor het internationale moslimterrorisme, meer dan de moslimterroristen die het daadwerkelijk uitvoeren. Maar deze catechismus van de Israël-phobia progressieven is slechts een oppervlakkige rationalisering voor de onderliggende haat.

Verzet tegen Israël is nooit rationeel of objectief geweest. Het is altijd emotioneel en subjectief.

De linkse oppositie richting het zionisme begon als een giftig mengsel van onverdraagzaamheid en zelfhaat; beïnvloed door alles, van Karl Marx’ verklaring dat Joden de belichaming waren van het kapitalisme, tot aan Lenin’s bekendmaking van de onwettigheid van de Joodse natie.

Antipathie van links tegen de Joden was altijd verbonden met de antipathie tegen Israël. Dat is de reden waarom er geen “nieuw antisemitisme” is. De virulente haat van links voor Israël en de Joden is geen nieuw fenomeen. En net als alle haat heeft het geen dieptepunt.

Lees verder “Hoeveel haat tegen Israël is nodig vooraleer de haatdrempel wordt overschreden? [Daniel Greenfield]”

Mensenrechtenexpert: het door de overheid gesponsorde Palestijnse haatzaaien moet stoppen

wafa-al-bassWafa al Bass (°1984), een lid van de Al Aqsa Martelarenbrigade (Al Fatah/Abbas), over haar mislukte zelfmoordbomaanslag van 20 juni 2005 aan de Erez grensovergang tussen Gaza en Israël:

“Mijn droom was om martelares te worden. Ik geloof in de dood. Ik wilde mezelf opblazen in een hospitaal, misschien wel in datgene waar ik zelf behandeld werd [het Soroka Medisch Centrum in Beersjeba; Brabosh.com]. Maar, sinds veel Arabieren daar worden behandeld, besloot ik om naar een ander te gaan… Ik wilde 20, 50 Joden vermoorden… ja, zelfs babies en kinderen.”

hugo3Wafa al Bass werd veroordeeld tot 12 jaar opsluiting in een Israëlische gevangenis. Echter, op 18 oktober 2011 kwam zij vervroegd vrij als deel van het gevangenenakkoord tussen de PA en Israël waardoor 1027 Palestijnse terroristen werden geruild voor 1 Israëlische soldaat, korporaal Gilad Shalit.

Terug in de Gazastrook kreeg Wafa al Bass een eigen televisieprogramma op de openbare omroep van Hamas waar zij de Gazaanse kinderen leert om haar ‘goede’ voorbeeld te volgen en schuimt met haar haatspraak ook de scholen in de Strook af: “I hope you will walk the same path we took and God willing, we will see some of you as martyrs.”

Irwin Cotler kijkt terug op zijn levenslange inzet voor het bestrijden van het zaaien en aanzetten tot haat vergeleken met de fundamentele Joodse waarden die hij meekreeg van zijn ouders. “Mijn moeder zei altijd tegen mij dat ‘het leven en de dood op het puntje van de tong ligt.”

Terwijl ik dit van thuis uit meekreeg, ging ik naar school waar het refrein luidde “stokken en stenen kunnen mijn botten breken, maar woorden zullen mij nooit raken,” vertelde de voormalige Canadese minister van Justitie en procureur-generaal aan The Times of Israel tijdens een bezoek aan Jeruzalem.

Irwin Cotler“Ik heb geleerd dat dit niet waar was. Dat woorden kunnen kwetsen.”

Een week nadat het Israëlische kabinet het grootste deel van haar wekelijkse vergadering had gewijd aan de Palestijnse opruiing, heeft de Canadese parlementariër spijt dat hij niet explicieter was geweest in het benadrukken van wat hij gelooft wijdverbreide, door de staat gesanctioneerde Palestijnse haatophitsing wel is.

“Ik moet toegeven dat ik mij waarschijnlijk niet zo sterk uitgesproken heb zoals het verdiende om tegen te worden uitgesproken. Misschien dat ik, net zoals anderen die wilden zien dat het vredesproces verder en vooruit zou gaan, heb ik niet zo sterk tegen het [Palestijnse] haatzaaien positie genomen zoals ik had moeten nemen… Ik erken dit als een mislukking van mijn kant.”

Lees verder “Mensenrechtenexpert: het door de overheid gesponsorde Palestijnse haatzaaien moet stoppen”

Tunesië geband uit Daviscup voor het boycotten van Israël en meer goed anti-boycot nieuws

oxfam-eastJe stem verheffen tegen selectieve boycotters van Israël kan soms onverwacht resultaat hebben. Dat bewees de Nederlandse Jonah E. deze week door te protesteren tegen een voordracht annex tentoonstelling, die mede werd georganiseerd door Oxfam in samenwerking met de East London Mosque die normaal morgen 17 januari 2014 zou doorgaan onder de titel “Gaza: Through my Eyes” (zie affiche hierboven).

Genodigde spreker bleek Ibrahim Hewitt van Interpal te zijn, een beruchte islamist en terrorist die gelieerd is met Hamas en die eerder opriep tot het vermoorden van homoseksuelen en het verkrachten van vrouwen goedkeurde. Maar het werd nog slechter: het evenement zou plaats vinden in de East London Mosque, één van de meest extremistische platforms in Europa. Meer lezen: Oxfam Promotes Anti-Semitic, Homophobic Terror Activist.

Echter, één enkel twitterbericht van Jonah E. naar Oxfam volstond om het hele project te kelderen:

Lees verder “Tunesië geband uit Daviscup voor het boycotten van Israël en meer goed anti-boycot nieuws”

Perverte Nederlandse selectieve verontwaardiging ten aanzien van Israël [Rosanne Hertzberger]

selectVergeet de antisemieten – het zijn de idioten waar we bang voor moeten zijn.”
[Liel Leibovitz, 27 dec. 2013 – bron]

De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties heeft in 2013 precies dertien resoluties aangenomen waarin het woord ‘Palestinian’ voorkwam, tegenover vijf resoluties waar het woord ‘Syrian’ in voorkwam. Van die vijf resoluties met het woord ‘Syrian’, gingen er trouwens vier over ‘Syrian Golan’ en alle mensonterende misdaden van Israël in dat gebied. Eén resolutie ging over de Syrische mensenrechten.

Rosanne HertzbergerIk kijk niet eens meer echt op van selectieve verontwaardiging over Israël. Ook deze week gingen sunnieten en shi’ieten verder met elkaar uitmoorden in Syrië en Irak maar maakten wij ons in Nederland vooral druk over Israël. Het Nederlandse waterbedrijf Vitens wil niet meer samenwerken met het Israëlisch waterbedrijf Mekorot.

En het pensioenfonds PGGM wil niet meer investeren in Israëlische banken. Als je niet beter zou weten, zou je bijna gaan geloven dat de contracten met Israëlische bedrijven de grootste ethische dilemma’s vormen voor het Nederlands bedrijfsleven. Dat Israël de grootste bad guy is onder onze handelspartners.

Lees verder “Perverte Nederlandse selectieve verontwaardiging ten aanzien van Israël [Rosanne Hertzberger]”