Het boosaardige antisemitisme van de Franse trotskisten [Manfred Gerstenfeld]

as-a-jew

De Joodse bolsjevist Léon Trotski, geboren als Lev Davidovich Bronstein, was een hevige tegenstander van het Zionisme. Hij noemde ooit Theodor Herzl (de vader van het Zionisme) een “schaamteloze avonturier” die een “des duivels verraderlijk” plan had ontwikkeld om de Joden terug te brengen naar het land van hun voorouders.  “As a Jew…(“Joods zijnde…”) beginnen sommigen Joden hun zin, telkens wanneer ze Israël naar de verdoemmenis willen wensen. Waarschijnlijk menen ze dat zij hun anti-Israëlkritiek meer gewicht kunnen geven door te benadrukken dat ze Joods van geboorte zijn. En “…als het van een Jood komt, moèt het wel waar zijn,” redeneert de anti-Israëlmeute met een gemene grijns.
Helaas is die “As-a-Jew” houding een frequent voorkomend verschijnsel onder zelfhatende progressieve Joden, zowel in de Diaspora als in Israël zèlf. Dat uit zich in het openlijk napraten van Israëlkritiek die continu door pro-Palestijnse individuën en organisaties wordt verspreid, tot het openlijk verbranden door Joden van een Israëlische vlag. Cineast Nicky Larkin zei er ooit dit over: “Ik denk soms, dat de slechtste vijanden van Israël de Joden zèlf zijn. Ze zouden naar Israël moeten gaan, om de werkelijkheid van het leven van dag tot dag in Israël te leren kennen, en niet wat ze denken dat het is of enkel afgaan wat er op het nieuws wordt getoond.”

Manfred Gerstenfeld interviewt Simon Epstein

“Gedurende vele decennia na de Tweede Wereldoorlog, waren de communisten de belangrijkste initiatiefnemers van het anti-Zionisme in Frankrijk. Hun neergang in de afgelopen 20 jaar liep parallel met de beduidende electorale groei van een andere belangrijke anti-Zionistische kracht, de Trotskisten. Vandaag, ondanks onderlinge verdeeldheid, zijn zij de belangrijkste component van de Franse extreme linkerzijde.

“Franse trotskisten bevorderen een anti-Zionisme dat ontstaan is in de jaren 1920. Het werd nooit getemperd door een pro-Israël fase vergelijkbaar met degene die de communisten ondergingen in 1947 en 1948 en ze hebben nooit het bestaan van Israël aanvaard.”

“Om dezelfde redenen als de communisten proberen zij – met alle middelen – de Arabische en islamitische sectoren van de Franse samenleving te verleiden. Hun doel is duidelijk. Ze willen dat deze sectoren de traditionele Franse arbeidersklasse vervangen, die snel verdwijnt vanwege sociologische en andere oorzaken, als hun belangrijkste electorale en politieke basis. Deze strategie uit zich in een vicieus anti-Zionisme dat vaak dat van de communisten overtreft.”

Simon EpsteinSimon Epstein (plaatje rechts) doceert aan de Hebreeuwse Universiteit in Jeruzalem. Hij is voormalig directeur van het Vidal Sassoon International Centrum voor de Studie van het antisemitisme. Sinds 1982, heeft Epstein diverse boeken en artikelen over antisemitisme en racisme gepubliceerd.

“Er is een fundamentele factor die communisten scheidt van de Trotskisten en andere onderdelen van Frans extreem-links. Het betreft hun relatie tot de Tweede Wereldoorlog en de Shoah. De communisten blijven verbonden aan een historisch verhaal, dat in wezen anti-nazi is. Dit verhaal gaat in stilte voorbij aan de twee jaren die liggen tussen het Duits-Sovjet pact (augustus 1939) en de Duitse aanval op de Sovjet-Unie (juni 1941). Vaak spreekt men ook over de ‘slachtoffers van het fascisme’ in het algemeen, zonder vermelding van de Joden in het bijzonder. Maar anti-nazisme in al zijn facetten blijft een deel van het ideologische en culturele erfgoed van de Franse communistische partij. Zo was bijvoorbeeld de wet die ontkenning van de Holocaust verbiedt, het initiatief van de communistische parlementariër Jean-Claude Gayssot in 1990.

“De houding van de Trotskisten is radicaal anders. Ze blijven trouw aan het beginsel van neutraliteit dat door hun voorgangers tijdens de Tweede Wereldoorlog werd aangenomen. Zij verkondigden dat het proletariaat niet zou mogen deelnemen aan de titanenstrijd tussen twee tegengestelde en even verfoeilijke krachten: het Duitse imperialisme en de Anglo-Amerikaanse imperialisme. Bij de geallieerde ontscheping in Normandië op 6 juni 1944 blokletterde het belangrijkste Franse trotskistische clandestiene tijdschrift over de geallieerden en de Duitse bezetter van Frankrijk: ‘Ze zijn hetzelfde.’ Deze houding bracht de grote meerderheid van de trotskisten ertoe zich te verzetten tegen elke actie tegen de Duitse bezetter. Sommige niet-Joodse Trotskisten hebben zelfs samengewerkt met de nazi’s. De memoires van een voormalige trotskistische, Joodse wiskundige Laurent Schwartz bevestigen dat de Trotskisten totaal onverschillig waren voor het lot van de Joden in bezet Europa.

“Na het einde van de oorlog, bleven de Trotskisten de Shoah negeren. Dit was het gevolg van het feit dat tot de jaren 1980, een groot aantal trotskistische leiders Joden waren. Ze probeerden hun afkomst te verbergen door het aannemen van Frans klinkende namen, hoewel het algemeen bekend was dat ze Joods waren. Ze hebben nooit de Shoah vermeld en hoopten dat door dit te doen, zij hun oorspronkelijke identiteit konden camoufleren en zich poseren als authentieke internationale militanten. Niettemin, stamde het negeren van de Shoah in de eerste plaats vanuit een ideologische factor. Omdat Auschwitz het Trotskistische postulaat sterk beschadigde, met name dat de twee imperialismen die vochten in de Tweede Wereldoorlog ‘gelijkwaardig’ waren, was de oplossing voor hen Auschwitz gewoon uit te wissen uit hun collectieve politieke geheugen. Men moet niet vergeten dat sommige van de Holocaust ontkenners hun oorsprong hadden in extreem-links, en dat het onjuist is om ontkenning van de Holocaust te beschouwen als een uitsluitend extreemrechts verschijnsel.

“Telkens wanneer het politiek goed uitkomt, staat de Franse extreem-linkerzijde klaar om de Shoah te introduceren in zijn discours en publiekelijke campagnes. Het deed dit toen het Front National van Jean Marie Le Pen zijn eerste electorale successen had in 1984 als gevolg van de strijd tegen de immigratie. Om de publieke opinie tegen Le Pen te mobiliseren, begonnen sommige intellectuelen opeens de genocide op de Joden aan te halen. In hun geest, had het bloedbad op de Joden eindelijk zijn politieke nut gevonden. Dit werd van belang, omdat het hielp om Arabieren en moslims te beschermen tegen de aanvallen van Frans extreemrechts. We moeten ook niet vergeten dat linkse militanten de Shoah opdelfden tijdens de eerste en nog meer tijdens de tweede Intifada. Deze keer deden ze dat om articulatie te geven aan hun radicaal anti-Zionisme, bewerende dat wat de Israëliërs de Palestijnen aandeden, hetzelfde was wat de nazi’s met de Joden deden. Op deze wijze vervulden de Duitse misdaden een nieuwe historische functie. Ze waren de Trotskisten bij machte om de Shoah uit te spelen tegen de Joden en de Israëliërs te demoniseren door het bevorderen van een totaal vertekend beeld van het conflict in het Midden Oosten.”

Epstein besluit: “In beide gevallen wordt het lijden van de Joden een instrument in een extreme linkse strategie van het aantrekken, werven en mobiliseren van de Arabische en islamitische bevolkingsgroepen in Frankrijk.”

Interview door Dr. Manfred Gerstenfeld

Dr. Manfred Gerstenfeld is lid van de Raad van Bestuur van het Jerusalem Centrum voor Openbare Kwesties (JCPA), die hij 12 jaar heeft voorgezeten. Hij heeft meer dan 20 boeken gepubliceerd. Een aantal behandelt het anti-Israëlisme en het antisemitisme.


Bronnen:

  1. Arutz Sheva:
    ♦ The Vicious Anti-Semitism of French Trotskyites – An interview with Simon Epstein of Hebrew University: “They are trying to seduce – by any means – the Arab and Muslim sectors of French society…for an electoral and political basis.” [lezen]
  2. The Jewish Daily Forward:
    ♦ Trotsky’s Jewish Question; door Robert S. Wistrich [lezen]

2 gedachtes over “Het boosaardige antisemitisme van de Franse trotskisten [Manfred Gerstenfeld]

  1. Wat had de wereld toch gedaan zonder de Joden?

    De Jood als de ”duivel uit het doosje, te gebruiken naar believen.

    Bij het zien van al die Joodse Trotskisten & Communisten, is een gevoel van nausea moeilijk te onderdrukken.

    Het is alleen jammer voor hen dat zij, wanneer nodig, eveneens als de “duivel uit het doosje werden & zullen worden gebruikt, solidair & tezamen en met al hun ‘gewone Joodse broeders naar het eindpunt, te bestemmen door hun vroegere ‘kameraden, zullen worden getransporteerd.

    Zij zijn terecht het schuim der aarde.

    Like

  2. Het wordt steeds erger daar in Frankrijk, zie dit: http://www.huffingtonpost.fr/2013/12/28/quenelle-dieudonne-nicolas-anelka-but-photos_n_4511894.html

    Doet me een beetje denken aan een boek dat ik aan het herlezen ben: Vile France. Dit stukje gaat over de groei van het anti-semitisme in Frankrijk:
    “The combination of rising tensions in the Middle-East, Islamification at home, traditional French anti-Semitism and the newly fashionable antiglobalization movement, with its pro-Palestinian assumptioms, makes it likely that such acts will only increase. In France, anti-Semites are like cockroaches in the cupboard. For every one you see, there are zillions more, just waiting for the lights to go out.”

    Like

Reacties zijn gesloten.