Waarom de Palestijnen altijd aan het kortste eind trekken en dat niet zal veranderen

topten05Israëlische en Zionistische leiders stemden in met de tweestatenoplossing die vrede moest brengen tussen het Joodse Volk en de Arabieren in 1937, 1947, 2000 en 2008… (2013?) Deze compromissen zouden de oprichting inhouden van de eerste soevereine Palestijnse staat in de geschiedenis van de mensheid, maar de Palestijnse leiders verwierpen telkens alle voorstellen tot zelfbestuur.

hugo3De Palestijnen hadden dus reeds in 1947 een soevereine staat kunnen hebben, conform Resolutie 181 van de Volkerenbond (de huidige Verenigde Naties), maar een tweestatenoplossing is nooit hun doel geweest en is dat nog steeds niet. Dat was voor het Palestijnse leiderschap altijd precies één staat teveel, met name de Joodse staat Israël. [bron].

De volgende axioma’s van het Palestijns-Arabische gedrag garanderen dat Israël zich in de nabije toekomst maar weinig zorgen om hen zal moeten maken:

1. Eer is belangrijker dan het leven en een verloren eer kan niet worden hersteld behalve door geweld. Arabische propaganda herhaalt voortdurend de stellingen dat de Joden Arabisch land hebben gestolen, begaan moordpartijen jegens andere Arabieren, enz. Het ervaren verlies van de eer genereert een enorme hoeveelheid woede en vandaar de irrationaliteit – vooral bij jonge mannen die weinig andere uitlaatkleppen hebben voor hun overschot aan energie. Vandaar ook de aantrekkingskracht van het martelaarschap, de neiging om Joodse kinderen als doelwit te nemen, de verheerlijking van terroristen.. enz. Geweld wordt gezien als volledig gerechtvaardigd totdat de eer wordt hersteld.

Reem Saleh Al-Riyashi, 22 jaar oud, was de eerste vrouwelijke zelfmoord-bommenlegger? Zij blies zichzelf op en 4 Israëli's op 14 januari 2004. Op de voorgrond haar dochterje Duha Reem Saleh Al-Riyashi, 21 jaar oud, was de eerste vrouwelijke Palestijnse zelfmoordterroriste van Hamas. Op 14 januari 2004 blies zij zichzelf op met 2kg TNT aan de Erez grensovergang van Gaza naar Israël. Ze nam 4 Israëliërs mee in haar graf: twee IDF soldaten, een politie agent en een veiligheidsagent. Zeven andere Israëliers en tevens vier Palestijnen uit Gaza (randschade?) raakten gewond. Op de voorgrond haar 3-jarig zoontje Obedia met groene Hamas hoofdband en een mortiergranaat in de handen. De opvolging is verzekerd. [bron]. 

De focus op geweld is zelfvernietigend, want het belemmert het diplomatieke spel van overleg en concensus dat anders daadwerkelijk zou kunnen werken. De meest effectieve strategie van de Palestijnse Arabieren is om te doen alsof zij vrede willen, een aanpak die ze opdeden tijdens het verloop van de Oslo Akkoorden, die in feite een enorme nederlaag betekenden voor Israël. Arafat verspilde veel van de opgestreken winst door het opvoeren van het geweld tijdens de tweede Intifada.

Als de Palestijnen echt Israël willen vernietigen, moeten ze compromissen sluiten in de onderhandelingen – bijvoorbeeld door de erkenning van Israël als de staat van het Joodse Volk, waar ze later altijd kunnen op terugkomen eens zij de concrete voordelen hebben verzilverd. Echter, de grenzeloze naïeviteit in het Westen en bij het linkse deel binnen de Israëlische samenleving zullen dat werk wel voor hen doen. Gelukkig zijn ze psychisch niet in staat om dit te doen.

2. Het is altijd belangrijker om Joden te verwonden dan om Arabieren te helpen. Een voorbeeld hiervan is het gebruik door Hamas van middelen om raketten en terreurtunnels te bouwen in plaats van rioolwaterzuiveringsinstallaties en energiecentrales. Een ander voorbeeld is de specialisatie van de Palestijnse universiteiten in politiek in plaats van werkelijk en degelijk onderwijs. En natuurlijk is er de kwestie van het paradigma van hun aandringen dat de nakomelingen van de vluchtelingen van 1948 statenloos en in ellende moeten worden gehouden in plaats van ze te herhuisvesten.

Als gevolg hiervan werden de Palestijnen arm, onwetend en gefrustreerd gehouden. Ze houden niet van of vertrouwen hun ‘leiderschap’ niet en zijn niet veel waard in een nationale strijd, behalve als kanonnenvlees. Ze worden voortdurend verteld dat hun problemen een gevolg zijn van de ‘bezetting’, maar ze zijn slim genoeg om te weten dat dit niet waar is.

Palestijnse Arabieren en Joden hebben getoond dat ze genetisch dichter bij elkaar zijn dan bijvoorbeeld Joden en Europeanen. Kijk wat de Joden hebben gedaan met dit (genetisch) materiaal! Palestijnen konden dat ook. Maar zullen dat niet doen.

3. Het is voor Arabieren altijd een hoge prioriteit om andere Arabieren te haten. Dit is echt een algemeen probleem van de Midden-Oosten en geen specifiek Palestijns. Joden lijden daar eveneens onder, maar het kwetst werkelijk de Palestijnen. Vandaag verkeert Hamas in grote problemen omdat het al haar eieren in de korf van de Moslim Broederschap van president Mohammed Morsi had gelegd, maar nu dat hij opzij werd geschoven, hebben ze een tekort aan fondsen. De vete tussen Hamas vs. Fatah lijkt onoplosbaar en thans zijn er meer radicale groepen die actief zijn in Gaza en Judea & Samaria die zowel Hamas als Al Fatah haten.

Ik heb hard nagedacht over deze posting. Wat als ze mijn advies zou accepteren? Ik kan me niet voorstellen dat zij dat zouden doen, alhoewel. Ze belazeren zichzelf als sinds de jaren 1920, waarom zouden ze dan nu stoppen?

door FresnoZionism


Bronnen:

  1. Fresno Zionism.org:
    ♦ Why the Palestinians keep losing – The following axioms of Palestinian Arab behavior guarantee that Israel will have little to worry about from them for the foreseeable future; [lezen]

Gerelateerd op Brabosh.com:

  • Strategie van Palestijnse Autoriteit gebaseerd op verheerlijking ‘martelaren’ eerder dan op de levenden [lezen]