Hoe Israël kan ophouden met de propagandaoorlog tegen de Joodse Staat te verliezen [Ted Belman]

media-lies

Het maken van vrede is synoniem geworden met het maken van akkoorden, zelfs van slechte. Tijdens de VN-Wereldconferentie in Durban in 2001, organiseerde een groot aantal NGO’s een parallell NGO-Forum, die op 3 december 2001 een verklaring produceerde die bekend werd als “De NGO Forum Declaratie.”

NGO Monitor schreef er het volgende over:

“[Deze verklaring] was geschreven in sterk gepolitiseerde taal en het gevolg van een gezamenlijke inspanning om Israël te ondermijnen. Artikel 164 stelde dat geviseerde slachtoffers van Israël’s eigen waarmerk van Apartheid en etnische zuiveringen, methoden zijn die in het bijzonder gericht zijn tegen kinderen, vrouwen en vluchtelingen.

Artikel 425 kondigt een beleid aan van volledige en totale isolatie van Israël als een Apartheidsstaat … het opleggen van verplichte en alomvattende sancties en embargo’s, de volledige stopzetting van alle banden (diplomatieke, economische, sociale, hulp, militaire samenwerking en opleiding) tussen alle staten en Israël.

Bovendien spreekt het in artikel 426 van een veroordeling van die staten die het regime ondersteunen, het helpen en zich medeplichtig maken aan het beleid van de Israëlische Apartheidsstaat en zijn plegen van racistische misdaden tegen de menselijkheid, waaronder etnische zuivering en het plegen van genocide.”

Als gevolg daarvan hebben duizenden NGO’s deze resolutie ter harte genomen en begonnen hun inspanningen te concentreren om Israël te demoniseren, deligitimatiseren en te isoleren. De vijf grootste van deze NGO’s beschikken samen over budget van ongeveer 1 miljard dollar en besteden een aanzienlijk deel daarvan aan het uitvoeren van de aanval op Israël.

De NGO’s die deelnemen lopen in de duizenden. Ze hebben een grote invloed op de media, de Verenigde Naties, de Verenigde Staten en in de Europese Unie. Ze worden onder andere gefinancierd door George Soros, door de Europese Unie en door Saoedi-Arabië, die allen invloed hebben op hun activiteiten en ‘De NGO Verklaring’ ondersteunen.

En alsof dat allemaal nog niet genoeg was, nemen de Verenigde Naties Israël er consequent apart uit als voorwerp van kritiek en veroordeling.

Hillel Neuer, Uitvoerende Directeur van UN Watch schreef er dit over:

“Anti-Israël vooringenomenheid doordringt het V.N. systeem. In 2012 heeft de Algemene Vergadering 22 resoluties tegen Israël aangenomen – vergeleken met vier tegen de rest van de wereld. De Raad voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties (UNHRC), gevestigd in Genève, heeft een vaststaand agendapunt tegen Israël. Het is het enige land dat specifiek op elke vergadering onder de loep wordt genomen. Zelfs geen grote mensenrechtenschenders zoals China, Cuba, Pakistan, Saoedi-Arabië, Soedan, Syrië of Zimbabwe worden onderworpen aan een dergelijke behandeling.

De UNHRC neemt meer resoluties aan waarin Israël wordt veroordeeld dan de rest van de wereld bij elkaar. In de zitting van maart 2013, waren er zes gepolitiseerde resoluties tegen Israël – en slechts vier tegen alle andere landen. [..] Bovendien, Israël is ook het doelwit van meer noodsessies dan enig ander land in de wereld.”

Hieraan kunnen de gecombineerde stemmen van 57 islamitische landen worden toegevoegd. Is het een wonder dat Israël de propaganda-oorlog verliest? Deze meedogenloze aanval wordt verergerd door het feit dat Israël niet terugvecht, niet echt.

Prof. Martin Sherman, de grootste criticus van de regering, noemt het gebrek aan actie, een plichtsverzuim. In zijn artikelIf I were Prime Minister‘ (Als ik de premier was) maakt hij zijn zaak hard in de krachtigste bewoordingen en schrijft dat “hij de begroting voor de diplomatieke oorlog dramatisch zou verhogen – voor het verdedigen van de zaak van Israël in het buitenland en om de beschuldigingen van zijn tegenstanders te verwerpen alsmede de aanvallen op haar legitimiteit.”

En met ‘dramatisch’, bedoelde hij tot een bedrag van 1 miljard dollar waarvan hij schreef dat het in de buurt komt van de som die wordt toegewezen voor een individueel afweersysteem. Er zijn duizenden linkse NGO’s, academici en journalisten die een zaak maken tegen Israël in feitelijke termen door het verdraaien van de feiten en in emotionele termen door te huilen voor die ‘onberispelijke’ Palestijnse Arabieren. Waar blijft Israël in dit debat? Het is voor het grootste deel passief en stil.

Natuurlijk praat Netanjahoe over onze historische band met het land, maar de wereld denkt dat dit geen excuus voor het verplaatsen of slecht behandelen van de ‘Palestijnen’. Deze zienswijze deed het nog zo’n 100 jaar geleden, toen alle staten nog natiestaten waren en de Arabieren nog niet werden beschouwd als rechthebbende op een andere Arabische staat.

Echter, vandaag de dag worden de Arabieren in Judea en Samaria en diegenen die tijdens de verschillende oorlogen zijn gevlucht, gezien als een volk dat recht heeft op zelfbeschikking net zoals ook de Joden honderd jaar geleden werden gezien als een volk dat recht heeft op zelfbeschikking. Maar er is een groot verschil met vandaag. Het Westen is nu tegen nationale staten zoals Israël en maakt schijnheilig een uitzondering voor de Palestijnse Arabieren.

Netanjahoe verwerpt onderhandelingen op basis van de ’67 lijnen met een kleine landruil en verwerpt de pre-condities. Zijn bezwaren zijn te passief en te defensief en ondanks dat komt hij toch weer terecht in onderhandelingen. Als gevolg hiervan is het bereiken van vrede synoniem geworden van het accepteren van de ’67 lijnen mèt landruil. Als Israël deze overeenkomst blijft verwerpen, zullen de Palestijnen veel tractie krijgen voor hun argument dat Israël geen vrede wil. De wereld negeert of een dergelijke oplossing wel echte vrede zal brengen net zoals ze de recente Overeenkomst van Genève negeren of dat akkoord wel vrede met Iran zal brengen.

Het maken van vrede is synoniem geworden met het maken van akkoorden, zelfs als dat slechte zijn. Netanjahoe wordt geprezen, behalve door Obama, voor het luidkeels uitroepen dat het Akkoord van Genève een slecht akkoord is, als er al ooit een eventueel akkoord kan bestaan, en dat het oorlog zal brengen en geen vrede. Hij moet er op eenzelfde manier een zaak van maken zoals hij dat tegen omtrent een tweestatenoplossing op basis van de ’67 lijnen. Hij moet op dezelfde manier beweren dat het oorlog zal brengen en geen vrede.

Bovendien zou hij moeten argumenteren dat Judea en Samaria, aka de ‘West Bank’, geen Palestijns Arabische gronden zijn en dat ook nooit geweest zijn en dat ze ook niet ‘bezet’ worden. Dit argument moet worden aangevoerd telkens wanneer een representatieve regering of invloedrijk persoon het land beschrijft als ‘bezet Palestijns land’. Een dergelijke uitspraak mag men nooit zonder tegenstand aan zich voorbij laten gaan.

under-construction6

The land is not Palestinian Arab land because these lands were promised to the Jewish people by the British government in 1917 (Balfour Declaration) for close settlement and as the Jewish National Home. This promise was made legally binding by the San Remo Resolution of 1919 and this legality was enshrined in the Palestine Mandate whose provisions are binding today. The creation of Israel in 1948, pursuant to the UNGA Partition Plan, on part of these lands, in no way waived the right of the Jews to the rest of the land. Throughout the Mandate period the Jews were referred to as Palestinians and the Arabs as Arabs.

The Anglo-American Convention on Palestine of 1924 — ratified by the US Senate, signed by the President — made USA effectively a signatory to the Mandate, and the Mandate is (like all other ratified US treaties) a part of USA domestic law.

A long-settled practice, known colloquially in international jurisprudence as the Acquired Rights Doctrine, and codified in law in 1969 as an integral part of the Vienna Convention on the Law of Treaties, provides (inter alia) that articulated rights & duties within treaties, having themselves no statute of limitations, do NOT, as a matter of course, ‘expire’ with their original incorporating instruments [Art 70 (1)b].

The late Howard Grief, author of the definitive “The Legal Foundation and Borders of Israel under International Law” published in 2008, prepared a petition to the US House of Representatives and US Senate “For the Reaffirmation of Jewish Legal Rights To the Land of Israel and Former Mandated Palestine Previously Assented to by the United States in 1922 and 1924″. This petition should be filed with them in the not too distant future.

To make the case that they are not occupied, Israel must embrace the Levy Report which concluded that the Fourth Geneva Convention (FGC) does not apply to these lands. The claim that they are occupied is based entirely on this convention. That Report was the product of a commission appointed by PM Netyanyahu, to study the matter, headed by Edmund Levy, a retired Israeli Supreme Court Judge and two eminent Israeli international lawyers. The legal arguments in the report make a very strong case.

The most common claim and the most damaging to Israel’s reputation, made by Israel’s critics, is that the settlements are illegal under international law. This is a lie. For the most part, this lie also goes unchallenged by Israel. It is based on an erroneous interpretation of the FGC and the faulty assumption that the FGC applies to Judea and Samaria. The US recognizes these arguments and does not label the settlements as “illegal” but merely as “illegitimate”. The US policy is not based on the legal status of the settlements but on their lack of “advisability”, as they put it. The US wants to keep the land Judenrein so that it can be given to the “Palestinians” whether entitled or not.

The US policy throughout the period of Israel’s existence has been to curry favour with the Arabs. The US deviated from this policy in two instances. She voted in favour of UNSC Res. 242, after the ’67 War. This resolution permitted Israel to remain in occupation until she had secure and recognized borders and to retain some of the land. The Arabs totally rejected this resolution at their Khartoum Conference in ‘68 where they decided on a policy of “no recognition, no negotiations and no peace”. Then, as early as 1970, the US, under Pres Nixon, tabled the Rogers Plan, which called for full withdrawal in line with Arab demands. And that policy remains in force today. Effectively, the US is going against Res 242 which they helped draft and which they voted for.

Pres. George Bush issued a letter to PM Sharon in 2004 to support his disengagement plans from Gaza, and in which he supported Israel’s claim to the settlement blocs, but Pres. Obama rejected the letter as non-binding. The US is not open to rational arguments against their policy because it is based on one motivation, namely, to give the Arabs what they want. Similarly they are not open to rational arguments regarding the Geneva Agreement because they want to curry favour with the Iranians rather than to fight with them. The same motivation applies to the Europeans.

For the same reason, the European countries and to lesser extent the US accept the lies and propaganda of the left and repeat it as truth, because it serves their purpose. Israel must be steadfast in asserting the truth and her rights. She must do so at every opportunity.

door Ted Belman

The author is a retired attorney and the editor of Israpundit. In 2009 he made aliya and is now living in Jerusalem.


Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Bronnen:

  1. Arutz Sheva:
    ♦ How Israel Can Stop Losing the Propaganda War – There is a way to fight the good fight for Israel’s rights and point of view. It is not happening; door Ted Belman [lezen]
  2. The Jerusalem Post:
    ♦ Into The Fray: If I were prime minister… The first order of business would be to devise and deploy a political “Iron Dome” to protect Israel from the incoming barrages of delegitimization and demonization; door Martin Sherman [lezen]