Hoe Israël kan ophouden met de propagandaoorlog tegen de Joodse Staat te verliezen [Ted Belman]

media-lies

Het maken van vrede is synoniem geworden met het maken van akkoorden, zelfs van slechte. Tijdens de VN-Wereldconferentie in Durban in 2001, organiseerde een groot aantal NGO’s een parallell NGO-Forum, die op 3 december 2001 een verklaring produceerde die bekend werd als “De NGO Forum Declaratie.”

NGO Monitor schreef er het volgende over:

“[Deze verklaring] was geschreven in sterk gepolitiseerde taal en het gevolg van een gezamenlijke inspanning om Israël te ondermijnen. Artikel 164 stelde dat geviseerde slachtoffers van Israël’s eigen waarmerk van Apartheid en etnische zuiveringen, methoden zijn die in het bijzonder gericht zijn tegen kinderen, vrouwen en vluchtelingen.

Artikel 425 kondigt een beleid aan van volledige en totale isolatie van Israël als een Apartheidsstaat … het opleggen van verplichte en alomvattende sancties en embargo’s, de volledige stopzetting van alle banden (diplomatieke, economische, sociale, hulp, militaire samenwerking en opleiding) tussen alle staten en Israël.

Bovendien spreekt het in artikel 426 van een veroordeling van die staten die het regime ondersteunen, het helpen en zich medeplichtig maken aan het beleid van de Israëlische Apartheidsstaat en zijn plegen van racistische misdaden tegen de menselijkheid, waaronder etnische zuivering en het plegen van genocide.”

Als gevolg daarvan hebben duizenden NGO’s deze resolutie ter harte genomen en begonnen hun inspanningen te concentreren om Israël te demoniseren, deligitimatiseren en te isoleren. De vijf grootste van deze NGO’s beschikken samen over budget van ongeveer 1 miljard dollar en besteden een aanzienlijk deel daarvan aan het uitvoeren van de aanval op Israël.

De NGO’s die deelnemen lopen in de duizenden. Ze hebben een grote invloed op de media, de Verenigde Naties, de Verenigde Staten en in de Europese Unie. Ze worden onder andere gefinancierd door George Soros, door de Europese Unie en door Saoedi-Arabië, die allen invloed hebben op hun activiteiten en ‘De NGO Verklaring’ ondersteunen.

En alsof dat allemaal nog niet genoeg was, nemen de Verenigde Naties Israël er consequent apart uit als voorwerp van kritiek en veroordeling.

Hillel Neuer, Uitvoerende Directeur van UN Watch schreef er dit over:

Lees verder “Hoe Israël kan ophouden met de propagandaoorlog tegen de Joodse Staat te verliezen [Ted Belman]”

Israël’s gewettigde soevereiniteit over de Gebieden en Jeruzalem [Manfred Gerstenfeld]

settlers2
Manfred Gerstenfeld interviewt Jacques Gauthier

“Verklaringen met betrekking tot de status van Jeruzalem dienen duidelijk onderscheid maken tussen enerzijds de juridische aspecten van de problematiek en anderzijds de politieke eisen. VN Secretaris-generaal Ban Ki-Moon en andere politieke leiders gebruiken vaak ongefundeerde argumenten wanneer ze uitspraken doen omtrent de soevereiniteit van Israël over Jeruzalem en de Westelijke Jordaanoever.

Dr. Jacques Gauthier“Ik heb 20 jaar onderzoek besteed aan de juridische aspecten van de soevereiniteit van Jeruzalem. Mijn eenduidige conclusie is dat volgens het internationaal recht Israël een gegronde aanspraak heeft op soevereiniteit over Jeruzalem, met inbegrip van de Oude Stad.”

Dr. Jacques Gauthier (plaatje rechts) is een niet-Joodse Canadese jurist die zijn doctoraat behaalde na twintig jaar onderzoek te hebben verricht naar de juridische status van Jeruzalem. Zijn proefschrift bestaat uit zo’n 1300 pagina’s met 3000 voetnoten. Hij heeft onder andere gewerkt als juridisch adviseur voor diverse overheden, waaronder Frankrijk, Spanje, Mexico en Canada.

“De Balfour Declaratie was een verklaring van de Britse regering. In november 1917, bezat Groot-Brittannië echter niet de militaire controle of de wettelijke bevoegdheid om de rechten op Palestina aan anderen over te dragen.

Lees verder “Israël’s gewettigde soevereiniteit over de Gebieden en Jeruzalem [Manfred Gerstenfeld]”

Waarom anti-Zionisme in wezen antisemitisme is [Eylon Aslan-Levy ]

burning-flag2Wanneer anti-Zionisten een Israëlische vlag verbranden,
welk lot wensen zij dan zijn burgers toe?

Op 10 november 1975 nam de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties Resolutie 3379 aan die was ingediend door de 22 moslim lidstaten van de Arabische Liga en verklaarde: “Zionisme is een vorm van racisme en rassendiscriminatie” [‘Zionism is a form of racism and racial discrimination’]. Aldus werd het anti-Zionisme verder uitgebreid in de sfeer van internationale niet-gouvermentele organisaties (ngo’s) en sloeg vrijwel meteen over naar de landen van de Derde Wereld. Dit was het resultaat van de samenwerking tussen Arabieren en de Sovjet-Unie die het anti-Zionisme wettigden en officieël erkenden.

hugo3De beschamende anti-Zionisme Resolutie 3379 van 1975 werd zestien jaar later herroepen door Resolutie 46/86 van 16 december 1991: “The general assembly decides to revoke the determination contained in its resolution 3379 (XXX) of 10 November 1975“, maar het vergift had dan al zijn slopend werk verricht. De grote massa weet niet eens dat die veroordeling van het Zionisme door de VN jaren later weer herroepen werd. Wat kan het hen tenslotte schelen?

Dat ze met hun strijd tegen en veroordeling van het Zionisme de flinterdunne grens naar puur antisemitisme overschrijden, hebben ze niet eens in de gaten. Het volgende artikel “Why anti-Zionism is inherently anti-Semitic” geschreven Eylon Aslan-Levy, licht toe waarom anti-Zionisme in wezen antisemitisme is. Ook het Joodse anti-Zionisme komt aan bod. Ik heb voor u de eerste 1000 woorden vertaald (= éénderde van de tekst), de rest van het artikel loopt verder in de oorspronkelijke Engelse taal.

Anti-zionisme is een inherent antisemitische doctrine. Om te pleiten voor de val van de Joodse staat, zijn anti-Zionisten betrokken bij een racistische onderneming. Joden moeten dan ook geen seconde aarzelen om diegenen die het bestaansrecht van Israël betwisten als antisemieten te kapittelen, met inbegrip van al de te verwachten consequenties.

Niets van dit alles hoeft controversieel te zijn. “Het ontkennen van het Joodse volk op het recht op zelfbeschikking” is onderdeel van de werkdefinitie van het antisemitisme van de Europese Unie (of was dat toch totdat de EU deze om een onverklaarbare oorzaak liet vallen). Dit artikel houdt zich bezig met het onder woorden brengen van de intellectuele basis voor deze stelling, in plaats van op de een of andere wijze een nieuw idee te presenteren.

Zionisme is, kernachtig samengebald, het geloof dat het Joodse volk het recht heeft om zelf zijn lot te bepalen in het Land van Israël.

Lees verder “Waarom anti-Zionisme in wezen antisemitisme is [Eylon Aslan-Levy ]”