Nelson Mandela als de drijvende kracht achter de moderne antisemitische terreur [Giulio Meotti]

arafat-mandela2Hartelijk weerzien tussen Nelson Mandela en de Palestijns terroristenleider Yasser Arafat van de PLO bij zijn aankomst op de luchthaven van Lusaka (Zambia) op 27 februari 1990, iets meer dan twee weken nadat Mandela uit de gevangenis vrijkwam. “Israël zou zich moeten terugtrekken uit alle gebieden die het heeft gewonnen op de Arabieren in 1967 en Israël zou zich in het bijzonder volledig moeten terugtrekken uit de Golan Hoogtes, uit Zuid-Libanon en uit de Westelijke Jordaanoever,” zei Mandela tijdens zijn eerste bezoek aan Israël en de Palestijnse gebieden op 18 en 19 oktober 1999. [bron]

hugo3Ongetwijfeld zal Nelson Mandela door velen beschouwd worden als een symbool van goedheid, maar voor veel Israëlische Joden was hij één van de drijvende krachten achter de moderne antisemitische terreur. Na de vele lovende nabeschouwingen omtrent het anti-Apartheids icoon van Zuid-Afrika Nelson Mandela, is het tijd voor wat kritiek. Want die is er dus ook en kan helpen om een en ander in de juiste context te zien ten opzichte van het Joodse volk en hun staat Israël. En wie anders kan dat beter verwoorden dan Giulio Meotti.

Nelson Mandela wordt reeds door vele Joden over de hele wereld betreurd. En om goede redenen. Toen Mandela werd vrijgelaten uit de gevangenis door de Klerk, toonde hij staatsmanschap en verzoening eerder dan wraak. Maar zijn biografie onthult dat hij een vijand was van het Israëlische volk. Een post-Apartheid Pretoria dat zich engageert in het boycotten van Jeruzalem is een van de meer krachtige overwinningen voor de Boycot en Desinvestering campagne (BDS-beweging). En het is de nalatenschap van Nelson Mandela.

Historisch bekeken de zwarte leiders in Zuid-Afrika zoals Desmond Tutu, de Joden als een deel van het ‘kapitalistische kamp’ en buiten daarom de zwarten uit. Neo Mnumzama, de belangrijkste vertegenwoordiger van het ANC (Mandela’s partij) aan de Verenigde Naties, noemde het Zionisme een “bondgenoot van de Apartheid” en “een medeplichtige in de bestendiging van de misdaden van Pretoria tegen het Zuid-Afrikaanse volk.”

In de verdraaide versie van Mandela, waren Israël en Zuid-Afrika – zowel in zijn ogen, onder het Apartheidsregime – kleine bolwerken van westerse belangen, omgeven door een groter en niet-Westers volk; die beiden bestuurd werden door vijandige meerderheden, geweld gebruikten en de rechten ontzegden aan de door hen onderworpen volkeren; die beiden bestuurd werden door nationalistische, racistische regeringen die niet bereid waren om deze mensen rechten toe te kennen maar zich enkel bekommerden om hen door hard labeur te exploiteren.

Mandela maakte altijd duidelijk dat degenen die de vijanden van de Joden zijn niet noodzakelijk zijn vijanden zijn. In 2000 annuleerde het American Jewish Committee een lunch in Washington ter ere van Mandela, nadat hij had gezegd dat 13 Joden die in Iran veroordeeld werden voor “spionage” volgens hem een “eerlijk proces” hadden gekregen.

Mandela legde een krans op het graf van Ayatollah Ruhollah Khomeini, de vader van de Iraanse revolutie, en begroette hartelijk zijn opvolger, ayatollah Ali Khamenei. “Wij zijn dank verschuldigd aan de islamitische revolutie,” riep Mandela uit en “Wij zijn hier om de Iraanse regering en het volk te bedanken voor hun steun  aan het zwarte volk in de strijd tegen de Apartheid.” Het is dezelfde Mandela die beweerde dat het communistische Cuba erin geslaagd was “het racisme met wortel en al uit te roeien.”

In 1990 noemde Mandela Israël een ‘terroristische staat’ en verklaarde dat “wij de PLO niet beschouwen als een terroristische organisatie. Als men naar één van de partijen zou kunnen verwijzen als een terroristische staat, kan men verwijzen naar de Israëlische regering omdat zij weerloze mensen en onschuldige Arabieren afslachten in de bezette gebieden. Wij bij het ANC identificeren ons met hen [de Palestijnen], omdat we niet geloven dat het goed is voor de Israëlische regering om de fundamentele mensenrechten in de veroverde gebieden te onderdrukken.”

arafat-mandela4
De Judaskus

Mandela zou zijn Joodse wenkbrauwen hebben gefronsd toen hij in 1990 Arafat omhelsde in Lusaka, Zambia, (plaatje rechts) en vergeleek het Palestijns-Israëlisch conflict met de strijd tegen de Zuid-Afrikaanse apartheid. “Als de waarheid de machtige Joodse gemeenschap in Zuid-Afrika vervreemdt, dan is jammer,” zei Mandela. “[Arafat] vecht tegen een unieke vorm van kolonialisme en we wensen hem succes toe in zijn strijd,” voegde hij eraan toe.

Tijdens een reis naar Libië in mei 1990 verklaarde Mandela dat “wij onszelf beschouwen als strijdmakkers van de Palestijnse Arabieren in hun strijd voor de bevrijding van Palestina. Er is geen enkele burger in Zuid-Afrika die nog niet klaar is om zijn Palestijnse broeders bij te staan in hun legitieme strijd tegen de Zionistische racisten.” Uit de handen van de Libische tiran Moeammar Gaddafi ontving hij toen ook de “International Qadhafi Prize for Human Rights.

Op 14 september 1990, zich richtend tot de Hervormde Congregatie van Johannesburg, zei Mandela: “Als het zionisme betekent het recht van het Joodse volk om grondgebied te veroveren en de rechten ontkennen van het Palestijnse volk op zelfbeschikking, dan veroordelen wij dat; maar als het betekent een thuisland voor onze Joodse broeders dan steunen we dit.”

En in Pretoria op 4 december 1997, naar aanleiding van de Internationale Dag van Solidariteit met het Palestijnse Volk, deed hij wellicht één van zijn meest bekende uitspraken die tot op heden worden herhaald, gedrukt en geafficheerd door zowat elke Israëlbasher en anti-Israëlorganisatie ter wereld: “Wij weten maar al te goed dat onze vrijheid onvolledig is zonder de vrijheid van de Palestijnen; zonder de resoluties omtrent de conflicten in Oost-Timor, de Soedan en andere delen van de wereld.” Dat tweede deel van die zin wordt door de meesten gemeenzaam achterwege gelaten, want uiteraard bestaat er voor hen slechts één conflict in de wereld dat alle aandacht opeist.

external_missionOpmerkelijk is ook dat om politieke redenen het ANC nooit heeft willen toegeven dat Nelson Mandela lid was van de communistische partij in Zuid-Afrika, de SACP. Maar de dag na zijn dood gaf het ANC dat eindelijk wel toe. Bij zijn arrestatie in 1962 was Mandela niet alleen lid van de SACP, maar maakte hij ook deel uit van het Centraal Comité, het machtigste orgaan, zo verklaarde Solly Mapaila, de secretaris generaal van de partij.

Uit een vorig jaar verschenen boekExternal Mission: The ANC in Exile, 1960-1990, van Stephen Ellis, blijkt ook dat het ANC van de IRA technieken leerde om bommen te maken en dat de Stasi, de Oost-Duitse geheime dienst, instrueerde hoe te martelen. Mandela was dus binnen het ANC een hoog geplaatste communist, die deel uitmaakte van een terroristische organisatie.

Niemand die dan ook nog opkijkt hoe Nelson Mandela in 1999 openlijk het Palestijnse Arabisch gebruik van geweld steunde. Met Arafat naast hem zittend in Gaza, verklaarde Mandela: “Alle mannen en vrouwen met een visie kiezen voor de vrede in plaats van confrontatie, behalve in gevallen waarin we geen vooruitgang boeken, waar we niet verder kunnen gaan. Dan als het enige alternatief geweld is, zullen we gebruik maken van geweld.”

En tegenover de verslaggevers verklaarde hij dat “Israël zich zou moeten terugtrekken uit alle gebieden die het heeft gewonnen op de Arabieren in 1967 en Israël zou zich in het bijzonder volledig moeten terugtrekken uit de Golan Hoogtes, uit Zuid-Libanon en uit de Westelijke Jordaanoever. Mijn standpunt is dat praten over vrede zinloos is zolang Israëlk doorgaat met Arabische grond te bezetten. Ik begrijp volledig waarom Israël deze gronden blijft bezetten. Er was een oorlog. Maar indien er vrede zal komen, dan moet het zich volledig terugtrekken uit die gebieden.”

Een paar weken later begonnen de Palestijnse Arabieren aan de Tweede Intifada. 2000 Joodse burgers werden inmiddels gedood tijdens zelfmoordaanslagen en schietpartijen. De toenmalige Israëlische president Ezer Weizmann zei over Mandela op 11 mei 1994 in de aanloop van zijn inauguratie als president “Hij [Mandela] noemde Arafat bij zijn voornaam: Yasser. Ze omhelsden elkaar en hij zei dat hij en Arafat broers waren. Ik zei: ‘Dan, meneer de president, zijn wij neven’.” Toen de terrorist Arafat op 11 november 2004 overleed, noemde Mandela hem een “opmerkelijke vrijheidsstrijder.”

Nelson Mandela en de Liische leider Gaddafi in Pretoria in 1999“Hij [Mandela] heeft nooit gewankeld in zijn goede intenties naar de PLO toe en het tonen van zijn dankbaarheid jegens Arafat voor de steun die hij aan het ANC had gegeven in hun jaren van strijd,” vertelde Eugene Rogan op vrijdag 6 december 2013 tegenover Al Arabiya News. “Om de steun te hebben van iemand die de globale legitimiteit genoot zoals Nelson Mandela, was dat erg belangrijk voor mensen als Gaddafi en Arafat,” zei Rogan.

Hoewel zowel Mandela als Arafat verdwenen zijn, blijven de Palestijnen vergelijkingen trekken tussen Israël’s houding tegenover Palestina en het Apartheidsregime in Zuid-Afrika. “Zij [de Palestijnen] refereren zeer sterk naar de ervaring van het ANC en het verzekeren van de meerderheidsregel in Zuid-Afrika. Dus voor de Palestijnen gaat de nalatenschap van Mandela er één zijn die erg schrijnend zal zijn,” besloot Rogan.

Nelson Mandela mag dan voor velen een symbool van goedheid zijn, maar voor de Israëlische Joden is hij een gangmaker geweest voor het antisemitisme.

door Giulio Meotti

Vertaald en aangevuld door Brabosh.com


Bronnen:

  1. Arutz Sheva:
    ♦ Mandela Was an Enemy of Israel – Mandela was an enabler of anti-Semitic terrorism; door Giulio Meotti [lezen]
  2. De Nieuwe Realist:
    ♦ ANC geeft eindelijk toe: Mandela was communistisch kaderlid – Om politieke redenen heeft het ANC nooit willen toegeven dat Nelson Mandela lid was van de communistische partij in Zuid-Afrika, de SCAP. Maar gisteren, de dag na zijn dood, gaf het ANC het eindelijk wel toe; door Joost Niemöller [lezen]

Gerelateerd op Brabosh.com:

  • Nelson Mandela als de drijvende kracht achter de moderne antisemitische terreur; door Giulio Meotti [lezen]
  • De ambivalente houding van Nelson Mandela ten aanzien van Israël en het Zionisme; door Ben Cohen [lezen]
  • Met de dood van Nelson Mandela verliest Israël één van zijn grootste vrienden; door Joel B. Pollak [lezen]
  • Trap niet in de kwakkel dat Nelson Mandela anti-Israël zou zijn, dat is een leugen! [lezen]
Advertenties

4 gedachtes over “Nelson Mandela als de drijvende kracht achter de moderne antisemitische terreur [Giulio Meotti]

  1. Ik heb vele beschouwingen over Mandela gelezen de laatste dagen. De ene vernietigend en de andere hem tot in de zevende hemel brengend. Er was geen media die er geen aandacht aan heeft besteed. Voor mijn gevoel veel te veel: van held tot moordenaar en terorist, van Israëlhater tot vriend van Israël.

    De apartheid is weg, dat is wat je hem mag aanrekenen als goede daad, voor de rest blijf ik een onbestemd gevoel houden over deze “held”.

    Like

  2. I think Mandela was for freedom in general and was saying lots of things. He also said that Israël needs defendable borders.
    That he choose to be everybody’s friend was maybe not the best choice.

    Like

  3. Max, je zegt: “de apartheid is weg, dat is wat je hem mag aanrekenen als goede daad…” Volgens mij is het echter een historisch feit dat de afschaffing van de apartheid op het conto van Frederik Willem de Klerk moet worden geschreven. Nelson Mandela werd door hem in 1990 vrijgelaten uit de gevangenis. Pas in 1994 werd Mandela president van Zuid Afrika. Dat kon alleen maar gebeuren omdat de apartheid al was afgeschaft. De Klerk heeft hier, vanwege de disproportionele lofprijzingen aan het adres van Mandela, nooit de credits voor gekregen.

    Like

    1. Je hebt wat Frederik Willem de Klerk volledig gelijk, Peter, de apartheid is afgeschaft voor Mandela president werd. Ik merk hoe je onbewust door de media van de waarheid (geschiedenis) weg gevoerd kan worden als je even niet op let. Goed dat je me daarop wijst.

      Like

Reacties zijn gesloten.