De ambivalente houding van Nelson Mandela ten aanzien van Israël en het Zionisme [Ben Cohen]

nelson-mandela-yad-vashemIsraël, 18 oktober 1999. Nelson Mandela bezoekt Yad Vashem in Jeruzalem

Laatst bijgewerkt: heden om 14u51′

Enkele citaten van Nelson Mandela tijdens zijn eerste bezoek aan Israël en de Palestijnse gebieden op 18 en 19 oktober 1999 [bron]:

♦ “Aan de vele mensen die [me] vroegen waarom ik [naar Israël] ben gekomen, zeg ik: Israël heeft nauw samengewerkt met het Apartheidsregime. Ik zeg: Ik heb vrede gesloten met vele mensen die mijn volk hebben afgeslacht als dieren. Israël werkte samen met het Apartheidsregime, maar nam zelf niet deel aan de wreedheden.”

“Israël zou zich moeten terugtrekken uit alle gebieden die het heeft gewonnen op de Arabieren in 1967 en Israël zou zich in het bijzonder volledig moeten terugtrekken uit de Golan Hoogtes, uit Zuid-Libanon en uit de Westelijke Jordaanoever.

Nelson Mandela en Yasser Arafat♦ “Ik kan me geen terugtrekking van Israël voorstellen zolang de Arabische landen [het bestaansrecht van] Israël niet erkennen binnen veilige grenzen.”

♦ “Eén van de redenen waarom ik zo gelukkig ben om [vandaag] in Israël te zijn is als een eerbetoon aan de enorme bijdrage van de Joodse gemeenschap van Zuid-Afrika [aan Zuid-Afrika]. Ik ben zo trots op hen.”

♦ In een andere opmerking drukte Nelson Mandela zijn “fascinatie” uit voor de ontwikkeling in Israël, zeggende dat de staat een “economische supermacht” zou kunnen zijn in het Midden-Oosten.

In de komende dagen zal er veel reflectie op het leven en de erfenis van Nelson Mandela, na het overlijdens van de voormalige Zuid-Afrikaanse president op 5 december. En in de komende weken, kunnen we anticiperen op een koortsige uitwisseling over zijn ware visie op Israël en het Midden-Oosten.

We moeten het belang van een dergelijk debat niet onderschatten. Mandela is het pantheon binnen getreden van de 20ste-eeuwse figuren die de meest buitengewone invloed hebben uitgeoefend op de gebeurtenissen in de wereld, die het levensproces beroerde van gewone stervelingen.

In de jaren 1940, konden veel Britten u precies vertellen waar ze waren toen Churchill zijn beroemde toespraak ‘Blood, Sweat and Tears‘ afstak in het Lagerhuis, in de jaren 1960 was het moeilijk om een Amerikaan te vinden die zich niet meer kon herinneren waar hij zich bevond toen het nieuws van de moord op Kennedy doorkwam, en in de jaren 1990, zo leek het althans voor mij toch, dat absoluut iedereen zich kon herinneren wat ze deden op het ogenblik dat de wereld vernam dat Mandela was vrijgelaten na het uitzitten van 27 jaar in een Zuid-Afrikaanse gevangenis.

Ik weet heel zeker waar ik was op 11 februari 1990 toen Mandela eindelijk de gevangenis buitenkwam. Samen met duizenden anderen, stond ik aan de poorten van de Zuid-Afrikaanse ambassade in Londen, een imposant gebouw aan de oostelijke kant van Trafalgar Square. Tijdens mijn late tienerjaren werd ik een regelmatige deelnemer aan rally’s en protesten buiten de ambassade om de vrijlating van Mandela te eisen. Ik hoor nog steeds het gebrul van vreugde van de om mij heen verzamelde menigte toen we het feit vierden dat Mandela niet langer een gevangene was van het Apartheidsregime.

external_missionVooraleer we zijn staat van dienst overdreven overgieten met zoete stroop, moet ik opmerken dat niet elke tegenstander van de apartheid een consequente verdediger was van de democratie elders in de wereld. Veel van de demonstranten rondom mij waren, eerlijk gezegd, diehard Stalinisten. En terwijl ze nauwkeurig het wangedrocht dat apartheid was hadden waargenomen, waren ze maar al te graag bereid de brutale misdaden van de Sovjet-Unie en zijn satellietstaten te vergoelijken.

Ze [de Stalinisten] hadden een overvloed aan woorden om het blanke minderheidsregime in Pretoria te veroordelen, maar ze rolden maar zelden met hun ogen uit irritatie omtrent de suggestie dat de Sovjet-KGB, de Oost-Duitse Stasi en de Roemeense Securitate net zo slecht waren, zo niet erger. Inderdaad, ik kon het niet helpen te denken dat zij Mandela’s vrijlating beschouwden als een welkome afkoeling na de somberheid die rond dezelfde tijd heerste toen het communisme werd ontrafeld.

Opmerkelijk is ook dat om politieke redenen het ANC nooit heeft willen toegeven dat Nelson Mandela lid was van de communistische partij in Zuid-Afrika, de SACP. Maar de dag na zijn dood gaf het ANC dat eindelijk wel toe. Bij zijn arrestatie in 1962 was Mandela niet alleen lid van de SACP, maar maakte hij ook deel uit van het Centraal Comité, het machtigste orgaan, zo verklaarde Solly Mapaila, de secretaris generaal van de partij.

Uit een vorig jaar verschenen boek – External Mission: The ANC in Exile, 1960-1990, van Stephen Ellis, blijkt ook dat het ANC van de IRA technieken leerde om bommen te maken en dat de Stasi, de Oost-Duitse geheime dienst, instrueerde hoe te martelen. Mandela was dus binnen het ANC een hoog geplaatste communist, die deel uitmaakte van een terroristische organisatie.

Wat mij naar de vraag leidt omtrent de politieke erfenis van Nelson Mandela. Er zal ter linkerzijde geen tekort aan gemeenplaatsen zijn over Mandela’s niet aflatende diepe bekommernis omtrent raciale tolerantie, moeizame onderhandelingen en burgerlijke ongehoorzaamheid in het gezicht van onrecht.

Winnie en Nelson MandelaOok aan de rechterzijde zal men zich nauwkeurig herinneren dat het Afrikaans Nationaal Congres (ANC) van Mandela nauw afgestemd was op de Sovjet-Unie (plaatje rechts) en met een scala aan door en door onaangename terroristische organisaties, zoals de PLO, die zich verkleed hadden als ‘bevrijdingsbewegingen.’

Als ontvanger van zowel de Sovjet Orde van Lenin en de Amerikaanse Presidential Medal of Freedom, kan gezegd worden dat Mandela deze tegenstrijdigheid belichaamde.

Toch was Mandela geen orthodoxe linkseling. In zijn autobiografie [The Long Walk to Freedom – 1994], bespreekt hij hoe sterk hij beïnvloed werd door het Atlantisch Handvest van 1941, een mission statement gevormd door de visioenen van Churchill en de Amerikaanse president Franklin Delano Roosevelt, voor een naoorlogse orde waarin vrijheid zou heersen, angst en gebrek zou worden verbannen en zelfbestuur zou ontstaan als een basisprincipe.

Elders in het boek draagt hij zorg voor het Afrikaanse nationalisme waartoe hij zich verbonden had uit de communistische overtuigingen die de voorrang kregen bij diegenen waarmee hij samenwerkte – en zijn begrip van het nationalisme vertoonde sterke gelijkenis met de nationale bewegingen die opdoken in Europa aan het einde van de negentiende eeuw, met inbegrip van het Zionisme.

Dit laatste punt is belangrijk omdat er een wijdverbreide misvatting is dat Mandela een tegenstander was van het Zionisme en Israël. Voor een deel komt dat omdat een boosaardige brief Israël koppelt met Apartheid, zogenaamd geschreven door Mandela, die in sneltreinvaart over het Internet raasde, terwijl in feite de echte auteur een Palestijnse activist was genaamd Arjan el Fassed, die later na zijn ontmaskering zal beweren dat de door hem gefabriceerde brief toch Mandela’s ware gevoelens weerspiegelde.

Maar het is ook waar dat, in de omstandigheden tijdens de Koude Oorlog in die tijd, de belangrijkste bondgenoten van het ANC naast de Sovjets, de Arabische en derde-wereld dictators waren zoals Ahmed Ben Bella in Algerije en Gamal Abdel Nasser in Egypte. De verwarring wordt verder aangewakkerd door het enthousiasme van een aantal van Mandela’s kameraden, zoals aartsbisschop Desmond Tutu, die de Zuid-Afrikaanse franchise op het woord ‘Apartheid’ zal delen met de Palestijnen.

Maar die activisten die van de Palestijnse zaak het 21se-eeuwse equivalent willen maken van de Zuid-Afrikaanse anti-Apartheidsbeweging van de 20ste eeuw, in de veronderstelling dat ze voldoen aan de basisnormen van eerlijkheid en fatsoen – zullen het erg moeilijk hebben om Mandela voor hun kar te spannen.

Mandela’s memoires staan vol positieve verwijzingen naar Joden en zelfs Israël. Hij herinnert eraan dat hij over de guerrillaoorlog niet in de leer was gegaan bij Fidel Castro, maar van Arthur Goldreich, een Zuid-Afrikaanse Jood die tijdens de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog met de Palmach had gevochten. Hij vertelt de anekdote dat de enige luchtvaartmaatschappij die bereid was om zijn vriend, Walter Sisulu, naar Europa te vliegen zonder paspoort Israël ’s eigen luchtvaartmaatschappij El Al was. En het ultieme ‘bewijs’ – met name de vergelijking van Israël’s democratie met Apartheid – bestaat niet.

Mandela schreef ooit dat de Joden, in zijn ervaring, veel gevoeliger waren omtrent ras omwille van hun eigen geschiedenis. Welnu, het is absoluut waar dat er parallellen zijn tussen de onderdrukking waaronder de Zuid-Afrikaanse zwarten leden onder hun racistische blanke heersers en anderzijds de Joden die leefden onder vijandige niet-Joodse leiders.

Poster van de Boycot, Desinvestering en Sancties bewegingDe beruchte Group Areas Act, die het zwarte verblijfsrecht beperkte, herinnert erg aan de gedwongen afscheiding van Joden in de ‘Pale of Settlement‘ ingesteld door de Russische keizerin Catharina in 1791. Veel van de andere Apartheidswetten, zoals het verbod op seksuele relaties tussen blanken en zwarten, roepen echo’s op naar Neurenbergse rassenwetten van de nazi’s uit 1935.

Mandela’s diagnose was dat de Afrikanen hun eigen lot moeten beheren. Ook de oprichters van het Zionisme wilden niets minder voor de Joden. Helaas, zal niets de hedendaagse voorstanders van de Boycot, Desinvestering en Sancties beweging de valselijke bewering kunnen stoppen dat Nelson Mandela ‘een van hen’ was. Maar de waarheid is subtieler dan dat. De gecompliceerde erfenis Mandela sluit niet aan bij de een of andere politieke stroming – en dat is een reden te meer om hem te bewonderen.

door Ben Cohen

Ben CohenDe auteur Ben Cohen is de Shillman analist voor JNS.org. Zijn geschriften omtrent Joodse zaken en Midden-Oosten politiek werden gepubliceerd in Commentary Magazine, The New York Post, Ha’aretz, Jewish Ideas Daily en in vele andere publicaties.


Bronnen:

  1. Jewish and Israel news (JNS.org):
    ♦ Nelson Mandela and Zionism; door Ben Cohen [lezen]
  2. Jewish Weekly:
    ♦ Mandela bears message of peace in first visit to Israel; door Suzanne Belling, Jewish Telegraphic Agency [lezen]
  3. Jewish Telegraphic Agency:
    ♦ Nelson Mandela, 95, first democratic president of South Africa, was close to country’s Jews; door Moira Schneider [lezen]
    ♦ From the Archive: Nelson Mandela and the Jews; door Adam Soclof [lezen]
    ♦ From the Archive: When Nelson Mandela went to shul; door Daniel Treiman [lezen]
  4. Ynet News:
    ♦ On charisma and humanity – Israel’s former ambassador to South Africa recalls how Nelson Mandela told him Yitzhak Rabin deserves his Nobel Peace Prize; door Alon Liel [lezen]
  5. The Jerusalem Post:
    ♦ Mandela and Israel – The iconic South African leader had an ambivalent relationship with the Jewish state; door Steve Linde [lezen]
  6. Breitbart Blog:
    ♦ Don’t Fall for the Hoax that Mandela Is Anti-Israel!; door Joel B. Pollak [lezen]
  7. Joods Actueel Blog:
    ♦ Ook Israël rouwt na overlijden ‘faire president’ Nelson Mandela [lezen]
  8. Camera.org:
    ♦ Fake Mandela Quote Gets Past Eight PC(USA) Forums [lezen]
  9. Elder of Ziyon Blog (EoZ):
    ♦ Jimmy Carter quotes fake Mandela latter to prove Israeli “apartheid” [lezen]

Gerelateerd op Brabosh.com:

  • Nelson Mandela als de drijvende kracht achter de moderne antisemitische terreur; door Giulio Meotti [lezen]
  • De ambivalente houding van Nelson Mandela ten aanzien van Israël en het Zionisme; door Ben Cohen [lezen]
  • Met de dood van Nelson Mandela verliest Israël één van zijn grootste vrienden; door Joel B. Pollak [lezen]
  • Trap niet in de kwakkel dat Nelson Mandela anti-Israël zou zijn, dat is een leugen! [lezen]
Advertenties

2 gedachtes over “De ambivalente houding van Nelson Mandela ten aanzien van Israël en het Zionisme [Ben Cohen]

  1. Wat tans as Duiwelspiek bekend staan, is oorspronklik Windberg (C. 6, 7/7/1670) genoem. Volgens Kolbe was Windberg die amptelike naam, maar dit is Duiwelsberg genoem “door het gemeene scheepsvolk en de inwoners alhier zelf”, met ander woorde dit was ’n soort bynaam. Albei name was volgens hom egter te danke aan die geloof “dat deze berg de ware en eigentlijke oorzaak van den stormachtigen, schadelyken zuidoosten wind was”. Dit is eintlik ’n suidwestewind wat waai, maar sodra die wind om hierdie berg kom, verander dit van koers en word die Suidooster, wat baie skade in die Tafelvallei kan aanrig. Sowaar ’n “duivelse” berg!

    Like

Reacties zijn gesloten.