Documentaire: 1920 – het jaar dat de Arabieren ‘Palestina’ ontdekten +video


1920 – Het jaar dat de Arabieren Palestina ontdekten (deel 1)

De Palestijnse identiteit gaat terug, niét naar de oudheid, maar juist tot 1920. Geen ‘Palestijns Arabische volk’ bestond in het begin van 1920, maar in december kreeg het gestalte in een vorm die vergelijkbaar is met vandaag.

Deze anomalie werd bevestigd in april 1920, toen de Britse bezettingsmacht uit een landkaart van het gebied ‘Palestina’ sneed. Moslims reageerden zeer argwanend en zagen er terecht een aanwijzing in van een overwinning voor het Zionisme. Minder nauwkeurig, maakten ze zich zorgen om wat gesignaleerd werd als een opleving van de impuls van de Kruisvaarders. Geen prominente moslimleiders stemden in met de afbakening van Palestina in 1920; allen protesteerden zij hiertegen.

In plaats daarvan, richtten moslims ten westen van de Jordaan hun trouw aan Damascus, waar de over-groot-oom van de Jordaanse koning Abdullah II toen regeerde, en ze identificeerden zich als Zuid-Syriërs. Interessant is dat niemand deze aansluiting nadrukkelijker bepleitte dan een jonge man genaamd Amin el-Husseini.

Lees verder “Documentaire: 1920 – het jaar dat de Arabieren ‘Palestina’ ontdekten +video”

Met de dood van Nelson Mandela verliest Israël één van zijn grootste vrienden [Joel B. Pollak]

apartheid-mandela4Anti-Israëlcitaat toegeschreven aan Nelson Mandela.
Slechts één probleem: Mandela heeft dit nooit gezegd of geschreven!

Zoals iedereen wel weet is vannacht het icoon van de Zuid-Afrikaanse anti-Apartheidsbeweging en Nobelprijswinnaar voor de Vrede, Nelson Mandela, op 95-jarige leeftijd overleden. Opvallend daarbij is dat de kwakkel die dateert uit het voorjaar van 2001[!] opnieuwin in circulatie wordt gebracht; met name dat Mandela anti-Israël zou zijn geweest en beweerd zou hebben dat “het Israëlische beleid erger was dan het Apartheidsregime in Zuid-Afrika.”

hugo3Integendeel, Nelson Mandela is steeds een hevige voorstander geweest van de Zionistische bevrijdingsbeweging en een fervent verdediger van het bestaansrecht van de Joodse staat Israël. Joel B. Pollak brengt andermaal de ware toedracht uit. Hier in een aangepaste vertaling verwerkt door Brabosh.com zoals ik die reeds een half jaar eerder hier op deze blog publiceerde.

Trap niet in de valse bewering dat Nelson Mandela anti-Israël zou geweest zijn! Dat is gebaseerd op een kwakkel, met name uit een brief die meer dan tien jaar geleden werd geschreven door de Nederlandse[!] anti-Israël activist Arjan El Fassed in de stijl van Thomas Friedman, de columnist van The New York Times, bekend om door hem zelf opgemaakte brieven van wereldleiders.

In die beruchte brief, die Nelson Mandela zogezegd schreef aan Thomas Friedman, vergeleek hij het Israëlische regime met de Apartheid in Zuid-Afrika. Echter, één probleem: Mandela heeft dit nooit gezegd noch geschreven. Hieronder één van de bewuste passages uit die nepbrief die tot op vandaag veelvuldig door anti-Israëlactivisten en Israëlbashers wordt aangehaald:

Lees verder “Met de dood van Nelson Mandela verliest Israël één van zijn grootste vrienden [Joel B. Pollak]”

Hoe de Britten tussen 1920-1948 in Palestina kunstmatig Arabische meerderheid trachten te creëren

jewishrefugees11948. Joden worden uit hun heimat verdreven door de Arabische bezetter. Nadat de Joden eerder de Slag om Oost-Jeruzalem hadden verloren volgde spoedig de etnische zuivering en ca. 750.000 Joden in Oost-Jeruzalem, op de West Bank (West-Palestina) en in de landen van de Arabische wereld, werden manu militari verdreven uit hun heimat. Een historisch feit dat door de hele wereld compleet werd genegeerd. In 1950 annexeerde Jordanië (Oost-Palestina) illegaal het hele gebied (Oost-Jeruzalem en de West Bank.) Pas na het einde van de Zesdaagse Oorlog van juni 1967 zullen veel Joden met mondjesmaat kunnen terugkeren naar hun huizen in Jeruzalem waar ze generaties lang hadden gewoond.

hugo3In het volgende stevig onderbouwd artikel van Joseph E. Katz wordt de Britse rol aan de kaak gesteld hoe G-B de massale illegale immigratie van Arabieren promoten naar West-Palestina [=Israël] en tezelfdertijd de Joden met alle macht uit het land weerden en de Britten aldus op kunstmatige wijze tussen 1920 en 1948 een Arabische meerderheid trachten te creëren in Palestina.

Dit compleet in tegenspraak tot de vele akkoorden en beloften die G-B voordien aan het Joodse volk had gemaakt. Slotsom: Antisemitisme en virulente Jodenhaat, woordbreuk, negeren van afspraken en ondertekende akkoorden, permanente misleiding en bedrog, kenmerk(t)en het Britse beleid ten aanzien van het Midden-Oosten en legden de basis voor het 65 jaar durende Palestijns-Israëlisch conflict.

Voor de velen die niet zo vertrouwd zijn met de achtergrond van de Palestijnse eis van het “Recht op Terugkeer” volgen hier een reeks feiten. De Volkerenbond (de directe voorloper van de Verenigde Naties) riepen het Britse Mandaat voor Palestina in het leven om aan het Joodse volk een woonplaats te geven die in de vroege jaren 1900 geschat werd op een totaal verspreide bevolking van 12 miljoen mensen.[1]

PalestineMap2In “erkenning van de historische band van het Joodse volk met Palestina en op gronden voor het reconstitueren van hun nationaal tehuis in dat land’, werd het land gekozen om een ​​’Joods Nationaal Vaderland’ onder te brengen. Dat land omvatte wat tegenwoordig Israël en Jordanië is (plaatje rechts.)[2]

Het hele gebied van zowel Israël [West-Palestina] en Jordanië [Oost-Palestina] had een relatief stabiele bevolking van ongeveer 600.000 mensen voor de hele duur van het Ottomaanse Rijk (dat ‘Palestina’ bezette van 1517 tot 1917.)[3]

Lees verder “Hoe de Britten tussen 1920-1948 in Palestina kunstmatig Arabische meerderheid trachten te creëren”