Obama’s plan voor de Westbank zal de Palestijnen niet over de streep trekken [Jonathan S. Tobin]

kerry-netanjahoeOp woensdagavond, 4 december 2013, is de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry opnieuw toegekomen in Israël. Hij zal trachten het zieltogende vredesproces opnieuw leven in te blazen en Israël een veiligheidsplan voorstellen (sommigen spreken zelfs van ‘opleggen’) om zich uit de West Bank terug te trekken. Hij zal tevens trachten de verstoorde betrekkingen tussen de regering Obama en het kabinet van Netanjahoe, die sinds het Iraanse akkoord in Genève naar een nooit gezien dieptepunt zijn gezakt, weer op te krikken.

Iedereen die dacht dat de regering-Obama zich zodanig veel concentreert op zijn drang naar een détente met Iran, dat het niet tegelijk een nieuwe impuls kan lanceren om Israëlische concessies te maken aan de Palestijnen had het mis. Zoals de New York Times vanmiddag berichtte, is een voormalige Amerikaanse bevelhebber in Afghanistan die momenteel dienst doet als adviseur van minister van Buitenlandse Zaken John Kerry, op weg naar het Midden-Oosten om de Israëli’s te informeren over een gedetailleerd plan voor de Westelijke Jordaanoever dat de VS voor ogen heeft om te worden geïmplementeerd in het verloop van een vredesakkoord.

Hoewel president Obama herhaaldelijk heeft beloofd dat hij niet zou trachten om een VS-plan op te leggen aan de partijen, vertellen bevriende bronnen van The Times bij het ministerie van Buitenlandse Zaken dat de gepensioneerde marine generaal John Allen een specifiek schema zal brengen met betrekking tot de toekomst van de Westelijke Jordaanoever.

De bronnen zeggen dat het niet aan de Israëli’s zal worden voorgelegd als een ‘nemen-of-te-laten’ voorstel, maar er bestaat weinig twijfel dat de komst van de generaal moet worden gezien als deel van een poging om met een stevige arm de Israëli’s te dwingen om de Westelijke Jordaanoever op te geven en in het bijzonder het opgeven van de meeste van haar eisen dat een toekomstige Palestijnse staat moet verhinderd worden om een militaire of terroristische bedreiging te vormen voor zijn Joodse buurman. Meer bepaald kan het deel zijn van een poging om Israël de aanwezigheid van een internationale militaire strijdmacht in de regio op te leggen die de Israëlische strijdkrachten dan zou vervangen.

Het is mogelijk dat Israël akkoord zal gaan met een aantal van de elementen van de Amerikaanse plannen ook al zijn ze niet geneigd om zich aan de genade van westerse mogendheden over te leveren, net zomin als aan andere vredestroepen, die meer geïnteresseerd zijn in het behoud van de status quo dan in het voorkomen van terreur. Maar het echte obstakel voor een overmoedige druk van de regering om een akkoord te bereiken zal komen van de Palestijnen.

In hetzelfde artikel, ging het tevens over de missie van Allen, waarin de discussie werd besproken met de belangrijkste Palestijnse Autoriteit onderhandelaar Saeb Erekat tijdens een diner vorige week in Jeruzalem ter ere van de Verenigde Naties jaarlijkse ‘dag van solidariteit’ met de Palestijnen.

Erekat’s opmerkingen tegenover een bevriend publiek maakten duidelijk dat indien het president Obama menens is om vrede te bereiken in het Midden-Oosten, hij zich zou moeten concentreren om druk te zetten op de Palestijnen, zou moeten zien als een reden eerder dan zoveel moeite te besteden om met stevige arm de regering Netanjahoe te willen sturen.

Terwijl hij zijn gebrek aan militaire macht over Israël betreurde, verklaarde Erekat nogmaals dat ondanks dat zelfs de regering-Obama het idee van territoriale landruil omarmde wat de Israëlische nederzettingenblokken betreft, blijft het de idee van de PA over een tweestatenoplossing de ‘pre-1967 grens.’

Maar afgezien van inflexibiliteit omtrent het grondgebied dat geworteld is in een verlangen om de Westelijke Jordaanoever en een groot deel van Jeruzalem etnisch te zuiveren van honderdduizenden Joden en het weigeren van het ‘recht op terugkeer’ voor de nakomelingen van de 1948 vluchtelingen, signaleerde Erekat bovendien dat een vredesakkoord niet het einde van het conflict zou betekenen:

Mr. Erekat vertelde aan de diplomaten dat de Palestijnen nooit zou kunnen ingaan op de eisen van Israël dat ze het land zouden erkennen als de nationale staat van het Joodse volk. “Ik kan mijn verhaal niet veranderen,” zei hij. “De essentie van vrede is niet om elkaars verhalen om te keren.”

Waarom is het standpunt van Erekat van zoveel cruciaal belang?

Palestijnse apologeten verwerpen de Israëlische eisen dat de Palestijnen gewoon accepteren dat om even welk grondgebied wordt overgelaten aan de Joden na een theoretische deal, een Joodse staat niet relevant is voor een deal. Wat voor verschil, wordt ons gevraagd, maakt het uit of de Palestijnen Israël accepteren als de Joodse staat, zolang ze maar het concept van vrede accepteren en nemen wat hen wordt aangeboden? Maar het is wel van belang zolang dat de Palestijnse leiders doorgaan met een politieke cultuur te bestendigen die geworteld is in de afwijzing van Israëls legitimiteit.

Als Israël zou ingaan op de Amerikaanse eisen om het grootste deel van de Westelijke Jordaanoever op te geven, laat staan een compromis over Jeruzalem, kan dat niet volgens de voorwaarden van diegenen die daarmee het einde van het conflict blijven afwijzen. En dat kan alleen maar gebeuren indien de Palestijnen hun droom opgeven van de uitroeiing van de Joodse staat, onmiddellijk of in fasen.

Een vredesakkoord dat alleen een podium wordt voor toekomstig geweld in gunstigerige strategische omsatndigheden voor de Palestijnen, is geen rationele optie voor Israël, ongeacht wat de Verenigde Staten thans beweren of welke garanties zij geeft. Op dit moment, is het Palestijnse ‘verhaal’ er een dat gebaseerd is op de gedachte dat het bestaan van Israël, niét het beleid of de post-grenzen van 1967, een misdaad is. Zolang dat niet verandert is er geen enkele manier om te verdedigen dat vrede mogelijk is.

Dat is de reden waarom alle Amerikaanse druk op Israël volkomen misplaatst is. Zelfs als Israël buigt voor het dictaat van Obama, zullen de onderhandelingen waarin secretaris Kerry zoveel moeite heeft geïnvesteerd, onvermijdelijk vastlopen op de ondiepten van de Palestijnse onverzettelijkheid.

De PA leiders weten dat zolang zij de cultuur van intolerantie die zij hebben bevorderd, in stand wordt gehouden en zolang de islamistische rivalen van Hamas de Gazastrook blijven controleren, zij geen vredesakkoord kunnen onderschrijven dat Israëls legitimiteit erkent en het conflict beëindigt.

Afgaande op de retoriek van Kerry, is de missie van Allen een hopeloze onderneming. Indien president Obama een resultaat wenst te zien dat verschilt van elke andere poging om vrede met de Palestijnen te bereiken, zal hij iets anders moeten verzinnen. Een uitgangspunt om te beginnen zou zijn dat ze de Palestijnen vertellen dat ze precies moeten doen wat Erekat zegt dat ze nooit zullen doen.

door Jonathan S. Tobin


Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Bronnen:

  1. Commentary Magazine:
    ♦ Obama’s Plan Won’t Persuade Palestinians – Anyone who thought the Obama administration is concentrating so much on its push for détente with Iran that it can’t simultaneously launch a new push for Israeli concessions to the Palestinians was wrong; door Jonathan S. Tobin [lezen]
  2. The Times of Israel:
    ♦ Kerry lands in Israel with peace talks faltering – Top US diplomat carries West Bank security plan to present to parties; Highway 1 closed to traffic for one hour [lezen]
  3. Israel Today Nederland:
    ♦ Europese Unie zet druk op vredesbesprekingen – De Europese Unie zet Israël en de Palestijnse Autoriteit onder druk om een overeenkomst te bereiken bij de vredesbesprekingen [lezen]