Opmerkelijke toespraak in de Verenigde Naties van Ron Prosor omtrent de Palestijnse kwestie

Ron ProsorNew York, maandag 25 november 2013. Andermaal een opmerkelijke toespraak in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties van Ron Prosor, de afgevaardigde voor Israël aan de Verenigde Naties.

Dank u mijnheer de voorzitter,

John Fitzgerald Kennedy zei: ‘De grote vijand van de waarheid is vaak niet de leugen … maar de mythe, persistent, overtuigend en onrealistisch.’

Dit is het derde jaar dat ik voor deze Vergadering sta om dit agendapunt aan te pakken en opnieuw ervaar ik een gevoel van déjà vu als ik luister naar een verdraaiing van de geschiedenis. De grootste legendes uit de Griekse mythologie kunnen niet wedijveren met de fabels en verzinsels die met dit debat worden geassocieerd.

Dit debat mag dan wel slechts één keer per jaar plaatsvinden, maar anti-Israël vooringenomenheid doordringt het hele jaar door het VN-systeem. In 2012 heeft deze Vergadering de tijd gevonden om 22 resoluties aan te nemen waarin Israël wordt veroordeeld – in vergelijking met slechts vier die zich richtten tot andere landen.

De ergste mensenrechtenschenders ontvangen slechts een fractie van de veroordeling die Israël – de enige democratie in het Midden-Oosten – ontvangt. Deze onverantwoordelijke acties hebben onomkeerbare gevolgen. De staten die de anti-Israël resoluties er elk jaar inwrijven, hebben de Palestijnen een vals gevoel van werkelijkheid gegeven en hun cultuur van slachtofferschap gevoed.

Het is nog maar een jaar geleden dat deze vergadering stemde om de status van de Palestijnse delegatie aan de Verenigde Naties te wijzigen. Aan al diegenen die ten voordele van deze resolutie hebben gestemd, vraag ik het volgende: Wat is er precies veranderd?

Heeft de resolutie de Palestijnse Autoriteit controle gegeven over Gaza? Niet in het minst. Gaza beslaat veertig procent van het grondgebied waarvan president Abbas zegt het te vertegenwoordigen, maar hij heeft in zes jaar geen enkele voet gezet in het gebied. Het lijkt mij toe dat de Palestijnse Autoriteit duidelijk meer controle heeft over een aantal VN-organen dan het dat heeft over de Gazastrook. Sinds 2007 is Gaza in handen van Hamas, een terroristische organisatie die raketten laat regenen op Israël ’s burgers.

Heeft de resolutie die vorig jaar werd goedgekeurd, de Palestijnse Autoriteit gemotiveerd om eindelijk verkiezingen te houden? Helemaal niet. Misschien zou iemand in deze Vergadering de Palestijnse Autoriteit er moeten aan herinneren dat zijn mandaat in 2009 is verlopen – en één verkiezing betekent niet dat je voor eeuwig en altijd kunt besturen.

Tegelijkertijd vraag ik me af, waar zijn al die landen gebleven die beweren dat ze staan voor democratische waarden? Ze staan erg snel klaar om Israël te veroordelen, maar blijven vreemd stil wanneer de Palestijnen geen stemmen tellen.

Heeft de resolutie die vorig jaar werd aangenomen de Palestijnse Autoriteit geïnspireerd om hun volk voor te bereiden op de vrede? Niet in het minst. In plaats van hun kinderen te onderwijzen in tolerantie en wederzijdse erkenning, gaat de Palestijnse leiders nog steeds door om een cultuur van haat en geweld te bevorderen.

Palestinian Media Watch brengt binnenkort een rapport uit waarin honderden voorbeelden staan van Palestijnse opruiing tot haat en geweld sinds de vredesbesprekingen begonnen. Een voorbeeld hiervan is dat van voetbalploegen die genoemd worden ter verheerlijking van terroristen die verantwoordelijk zijn voor enkele van de dodelijkste aanslagen tegen Israëliërs. In plaats van kinderen te leren in de goal te trappen, leren de Palestijnse leiders hun om moordenaars te verheerlijken.

Israël nam onlangs de moeilijke beslissing om 26 veroordeelde moordenaars vrij te geven als onderdeel van haar inzet voor het bevorderen van de vredesbesprekingen. Kort daarna kondigde de Palestijnse Autoriteit aan dat elk van deze 26 terroristen zouden worden beloond met 50.000 dollar premies en sommigen zullen zo veel verdienen als de Palestijnse ministers. Het motto van de pensioenregeling van de PA lijkt te zijn “hoe meer [Joden] je doodt, hoe meer we betalen.”

Terwijl de PA de lof zingt van moordenaars, keert de internationale gemeenschap zich om en verliest op mysterieuze wijze zijn stem. Ik ben benieuwd hoe de belastingbetalers in Londen of Luxemburg zich zouden voelen als zij moesten weten dat hun belastinggeld worden gebruikt om veroordeelde moordenaars te belonen?

Het Palestijnse leiderschap moet nog een belangrijke les te leren. Je kunt anderen niet misbruiken en jezelf de misbruikte noemen. En je kunt niet beweren dat je geschiedenis wordt geloochend, terwijl de geschiedenis van het Joodse volk. ontkend.

hate-palest2In Gaza vergiftigd Hamas de harten en geesten van de volgende generatie. Ze publiceerde onlangs een leerboek voor 55.000 middelbare scholieren waar in de ene pagina na de andere de historische band van het Jodendom met het land van Israël wordt ontkend en het Zionisme omschrijft als racisme. Schoolboeken moeten dienen voor onderwijs, maar Hamas gebruikt ze voor provocatie, indoctrinatie en escalatie.

Dit zijn slechts de meest recente voorbeelden van de opruiing van de volgende generatie tot haat en geweld. Terrorisme begint niet met een aanslag op een bus of in een pizzeria. Het begint in de klas, in de moskeeën en in zomerkampen waar Palestijnse kinderen vooroordelen worden bijgrbacht in plaats van vrede; terreur in plaats van tolerantie, en martelaarschap in plaats van wederzijds begrip.

Deze opruiing heeft dodelijke gevolgen. Tussen 2011 en 2012 is het aantal Palestijnse terreuraanslagen tegen Israël verdubbeld. Tot nu toe in 2013, zijn er 1163 terroristische aanslagen tegen Israëli’s geweest en tientallen pogingen tot ontvoeringen.

De tekst loopt hierna verder in het Engels

Just over a week ago, Eden Atias, a 19-year-old Israeli soldier, was stabbed to death while sleeping on a passenger bus. Eden was the latest victim of the escalating terror attacks against Israelis. In September, 20 year-old Tomer Hazan was murdered, two soldiers were injured in an attack near Nablus, and a 9-year-old girl was stabbed while playing in her front yard. In October, four Israeli civilians were injured in a stabbing attack and Sraya Ofer was brutally beaten to death outside his home in the Jordan Rift Valley.

All those who claim to advance peace must remind the Palestinians that there are no shortcuts. Peace is not achieved by changing your nameplate at the UN; it isn’t achieved by unilateral actions or by passing a string of anti-Israel resolutions; and it won’t be achieved in Manhattan, mid-town east, but rather in the Middle East. So long as the Palestinian leadership chooses symbolism over pragmatism, it will be harder to achieve peace.

INTERIn a few days, on November 29, the United Nations will recognize the International Day of Solidarity with the Palestinian People. Let me take a moment to remind this Assembly what really occurred on this day in history. On November 29 1947, the General Assembly adopted resolution 181, which came to be known as the Partition Plan. This resolution provided for the establishment of a Jewish state and an Arab state.

The Jews accepted huge compromises and gave up on dreams the Jewish people had carried for generations. But they welcomed the plan and joyously declared a new state in their ancient homeland. Chaim Weizmann, who later became the first president of the State of Israel, proclaimed: “It is now our primary task to establish relations of peace and harmony with our Arab neighbors.”

Rather than accept the partition plan, five surrounding Arab nations declared war on the newborn Jewish state. Their intentions were made clear by Azzam Pasha, Secretary-General of the Arab League, who said: “It will be a war of annihilation. It will be a momentous massacre in history that will be talked about like the massacres of the Mongols or the Crusades.”

The Arabs not only rejected the UN offer of a Palestinian state, they then declared war against the Jewish state. Since losing this war, the Arabs have perpetuated the Palestinian refugee problem and still have the audacity to demand solidarity.

Broadway may be down the street, but the real theater is here at the United Nations. In these halls, the Arab nations shine a spotlight on the Palestinian refugees, but back home in the Middle East, leave them in the dark. Since 1948, the Arab states refused to accept the Palestinian refugees into their societies, confined them to refugee camps, and passed discriminatory laws.

General Assembly resolution 181 passed in 1947 speaks of the creation of a “Jewish State” no fewer than 25 times. And yet today, 66 years later, have you heard Palestinian leaders utter the term ‘Jewish state’? Of course not.

Palestinian leaders call for an independent Palestinian state, but they insist that the Palestinian people return to the Jewish state. This is a euphemism for the destruction of the State of Israel and the single greatest hurdle to achieving peace.

Many in this room are convinced that the root of the Israeli-Palestinian conflict is the settlements. In fact, from the time that Israel gained its independence in 1948 until 1967, the West Bank was in Jordanian hands and Gaza was in Egyptian hands. Throughout this time, there was not a single settlement. Yet the Palestinians still sought our destruction.

Today, just 2% of the Israeli population lives in settlements, but they are blamed for 100% of the problems. The math simply doesn’t add up.

Israel is the ancient homeland of the Jewish people. It is the birthplace of Abraham, Isaac and Jacob; the land where Moses and Joshua led the Jewish people and King Solomon built the Jewish Temple.

Israel is the place where the bible tells us about David, who was made king and laid the cornerstone for his palace in Jerusalem, the eternal capital of the Jewish people. That is King David from Judea, not King David from the ‘West Bank’ – and certainly not King David from the so-called ‘occupied territories.’ After all, you can’t ‘occupy’ your own home.

For thousands of years, Jerusalem served as the capital of the Jewish people. Three thousand years ago, my ancestors walked the same streets that my children walk, spoke the same language that I speak, and prayed at the very same Temple Mount that Jews pray at every single day.

Yet all of these historical facts are brushed aside. Instead, in this Assembly all we hear are rants, rhetoric and biased resolutions. It doesn’t take a fortuneteller to predict the language in these resolutions. After all, the same text is copied and pasted each year – much of it dating back five decades. Yet country after country sees no problem in standing up and parroting propaganda. I’m reminded of President John F. Kennedy who said, “No matter how big the lie; repeat it often enough and the masses will regard it as the truth.”

The resolutions being voted on today have no relationship to the facts on the ground. Just last week the UN adopted nine resolutions condemning Israel. One of these resolutions condemned Israel’s treatment of the Syrian people. Condemned Israel’s treatment of the Syrian people? It is inconceivable that while Israeli hospitals are treating the Syrians who escaped Assad’s massacre; the UN is denouncing Israel’s treatment of the Syrians.

If that weren’t enough, the GA will soon vote on another resolution calling on Israel to hand over the Golan Heights and its residents to Syria. It is nothing short of absurd for the UN to demand that even more civilians be subject to Assad’s brutality.

At the United Nations, there are countless resolutions that delegitimize and demonize Israel. Why don’t I ever hear anyone speak about all the good work Israel is doing for the Palestinians?

While the Palestinians are busy condemning Israel at the UN, Israel is busy supporting the Palestinian economy and developing their infrastructure. Today, more than 100,000 Palestinians earn their living in Israel, making up more than 10% of the Palestinian GDP. Israel is also building four electrical substations and providing more than 1,400 million gallons of clean water annually.

Palestinians receive world-class healthcare services in hospitals throughout the country. In the first half of 2013 alone, more than 94,000 Palestinians received treatment in Israeli hospitals.

And we continue to give, even as our goodwill is knowingly exploited. While the IDF uncovers one terror tunnel after another, the flow of consumer goods continues into Gaza uninterrupted. Each day, the state of Israel delivers 400 truckloads to the Palestinian people via the Keren Shalom Terminal.

George Orwell said, “In a time of universal deceit – telling the truth is a revolutionary act.”

The truth is that Israel is not just speaking about peace; it is demonstrating its commitment every single day. Peace is a central value of Israeli society and it has been the goal of the Israeli people and every Israeli leader since our state was re-established 65 years ago.

We will not be deterred from this goal. Israel has always extended its hand for peace and it will continue to do so for our children and for our grandchildren. When we faced an Arab leader who wanted peace, we made peace. That was the case with Egypt and that was the case with Jordan. We are committed to negotiating with our Palestinian neighbors so that our two peoples can live side by side in peace, dignity and freedom.

I call on my colleagues in this Hall not to be distracted by unilateral efforts and biased resolutions. Remind the Palestinians to take responsibility and that the only way to reach a comprehensive peace deal is through hard work and direct negotiations.

Working together, we in this room call all make history by making peace. Working together, we can author a better future – one where our people can live in security, free from violence; where the horizon is bright with opportunity; and, where our children can live side by side in peace.


Bronnen:

  1. Israel Ministry of Foreign Affairs (IMFA):
    ♦ Amb Prosor addresses UN General Assembly on the Question of Palestine – “Telling the truth is a revolutionary act” (George Orwell)- It has only been one year since this assembly voted to change the Palestinian delegation’s status at the United Nations. To all those who voted in favor of that resolution, I ask: What exactly has changed? [lezen]
  2. E.J. Bron Blog:
    ♦ Israëlische VN-ambassadeur klaagt over anti-Israëlische houding van de VN – “De anti-Israëlische houding van de VN trekt door haar hele systeem en weerspiegelt zich het hele jaar door in haar beslissingen”, zei Prosor [lezen]
  3. Elder of Ziyon:
    ♦ Another great speech by Ron Prosor at the UN [lezen]
  4. Arutz Sheva:
    ♦ Prosor: Where’s the Solidarity with Victims of Terrorism? – Israel’s ambassador to the United Nations slams the world body for its “International Day of Solidarity with the Palestinian People”; door Elad Benari [lezen]