Het Mishandelde Kind Syndroom of Waarom Israël in de Oslo Akkoorden geloofde [Rochel Sylvetsky]

Het Witte Huis in Washington, 13 september 1993. Ondertekening van de Oslo Akkoorden: van links naar rechts: koning Hoessein van Jordanië, Yasser Arafat van de PLO, president Moebarak van Egypte, Israëlisch premier Yitzak Rabin en Shimon Peres. Hun gastheer VS-president Bill Clinton is op deze foto niet te zien.

hugo3Arafat en de zijnen [waaronder Mahmoud Abbas] bleken echter ondermaatse acteurs te zijn in een slecht gespeeld toneelstuk. Hoewel de Akkoorden wel een einde maakten aan de Palestijnse Stenenoorlog – de Intifada – bleken ze korte tijd later maar weinig meer in te houden dan de typische Arabische leugens en misleiding verpakt in westers bruin inpakpapier. Slechts een handvol Israëlische M-O deskundigen begrepen de listen van Arafat.

“The Oslo Syndrome: Delusions of a People Under Siege” [‘Het Oslo Syndroom: Waanbeelden van een Belegerd Volk’] onderzoekt hoe Israël Arafat en zijn cohorten ooit hebben kunnen vertrouwen. Zijn Hebreeuwse vertaling werd opgepikt door Israëlische lezers en het boek in de 2e Hebreeuwse editie is zojuist verschenen. Dr. Ron Shleifer, hoofd van het Ariel University Center for Defense and Communications, sprak met Arutz Sheva Radio over het boek van professor Kenneth Levin, vertaald in het Hebreeuws op initiatief Shleifer’s en uitgegeven door Ariel University Press.

osloKDr Shleifer, een internationaal expert op het gebied van psychologische oorlogvoering, zegt dat hij, nadat het boek in het Engels werd gepubliceerd en opzettelijk werd genegeerd door de mainstream critici, professor Levin ontmoette en hem suggereerde een Hebreeuwse editie uit te geven – die vervolgens werd gepubliceerd en op enkele dagen tijd helemaal uitverkocht was.

De tweede editie arriveert thans in de boekhandel. In het boek, observeert professor Levin de politieke en diplomatieke ontwikkelingen in Israël en probeert te analyseren hoe het Joodse volk de berichten van de Oslo-groep gretig “binnenzwelgden” als haak, vislijn en schietlood, zoals Schleifer het uidrukte, terwijl het voor Levin duidelijk was dat er veel dieper wel degelijk iets anders aan de hand was.

Levin beweert dat het niet mogelijk is dat een normale natie eensgezind kon waarnemen hoe Arafat en zijn mannen in het Engels vurig over vrede spraken, terwijl zij tegelijkertijd in het Arabisch de Oslo-akkoorden ophemelden als een springplank voor de vernietiging van Israël. Het is onhoudbaar dat een natie moorddadige terroristische aanslagen zou kunnen ondergaan zo kort na de ondertekening en ondanks alles blijven geloven in het valse visioen van Oslo.

Levin vindt het antwoord door het integreren van geschiedenis en geneeskunde. Hij vergelijkt het fenomeen met de slachtoffers van het Mishandelde Kind Syndroom, die zichzelf de schuld geven en ervan overtuigd zijn dat als ze zich enkel beter zouden gedragen, hun ouders vanzelf wel zouden ophouden met ze te slaan, zonder dat ze beseffen dat ze sowieso voortdurend zullen geslagen worden omdat het hun ouders zijn die een probleem hebben en niet zij.

Volgens Shleifer is dit thema, dat in het boek wordt benadrukt, niet voldoende modieus in de onderzoekscentra en vandaar dat het boek nauwelijks werd opgemerkt door de academische wereld in de VS. Echter, de Hebreeuwse editie, opnieuw bewerkt door Tsur Erlich die het boek inkortte van 600 pagina’s tot 170, is het thans uitstekend leesbaar en een betoverende eye-opener geworden voor de Israëlische lezer die, voor het eerst, de relevante feiten en de details ziet van het syndroom dat de schrijver toont dat het Joodse volk heeft getroffen sinds de vroege jaren van de diaspora en dat verder tot op de dag van vandaag blijft doen.

Levin laat zien hoe Mishandelde Kind Syndroom zich insinueerde in het Joodse bewustzijn voor honderden jaren en welig bloeide in de vruchtbare grond van assimilatie wiens aanhangers, in de laatste tweehonderd jaar, tegen elke prijs genade wilden vinden in heidense ogen. Het was van daar slechts een kleine stap om de Joden de schuld te geven voor het antisemitisme en vervolgens over te gaan tot het beladen van de Israëliërs met al het kwaad waarvoor ze volledig onschuldig aan zijn.

Het is bijna alsof de bron van het probleem ligt in het beschadigde historische DNA van de Jood. Dr Shleifer bevond dat het wortel heeft geschoten in het ontwaken van het Joodse volk om terug te keren naar onafhankelijkheid en de ontwikkeling van het land, zowel bij protagonisten als bij antagonisten. Hij vindt dat de discussie over de bloei van het Joodse volk in hun land en de verjonging van Jeruzalem, de hele tijd klagende over de vernietiging ervan, een probleem is dat op tafel moet worden gelegd.

Hij vindt een correlatie tussen radicaal links en de radicale ultra-orthodoxe gemeenschappen, die beiden diep geïnternaliseerd zijn in een diaspora mentaliteit, vandaar de angst voor onafhankelijkheid en Joods zelfbestuur.

perspectShleifer, van wie het meest recente boek “Perspectives of Psychological Operations (PSYOP) in Contemporary Conflicts” (‘Perspectieven van Psychologische Operaties (PSYOP) in Hedendaagse Conflicten’), aanvaard werd door Macmillan na de bekendmaking ervan in Israël, voelt zich sterk dat het geschreven woord een cruciaal wapen is in de public relations strijd van Israël, met name op de campus en in de Joodse gemeenschappen buiten Israël.

Het Centrum voor Defensie en Communicatie van de Universiteit in Ariel dat hij voorzit, zou graag in staat zijn om meer vertalingen van Hebreeuwse pro-zionistische en pro-Israël werken te publiceren – en zegt dat er de hele tijd nieuwe auteurs bijkomen.

Shleifer komt binnen een paar dagen naar buiten om Israël te verdedigen op conferenties in Toronto en New York en zou ook graag meer Engelstalige pro-zionistische boeken in het Hebreeuws willen vertalen en publiceren. De linkerzijde, zegt hij, publiceert op zijn minst een boek per week en terwijl die boeken door de reguliere uitgevers onmiddellijk worden aanvaard,worden uitstekende pro-zionistische boeken maar al te vaak afgewezen.

door Rochel Sylvetsky

Rochel Sylvetsky is op-ed editor of Arutz Sheva’s English site. She is a former Chairperson of Emunah Israel,1991-96, CEO/Director of Kfar Hanoar Hadati Youth Village, a member of the Emek Zevulun Regional Council and the Religious Education Council of Israel’s Education Ministry. Her degrees are in Mathematics and Jewish Education.


Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Bronnen:

  1. Arutz Sheva:
    ♦ Battered Child Syndrome or Why Israel Believed in Oslo – An interview with Dr. Ron Shleifer, Ariel University, on the book “The Oslo Syndrome” by Prof. Kenneth Levin. Translated into Hebrew, the first printing was sold out in no time. A 2nd is now on the shelves; door Rochel Sylvetsky [lezen]

Gerelateerd op Brabosh.com:

  • Het Oslo-syndroom: Joden tegen het zionisme [lezen]
  • Palestijnen en de Oslo Akkoorden: onderlinge verzoening te verkiezen boven vrede met Israël [lezen]
  • Eenzijdig uitroepen Palestijnse staat verklaart Oslo Akkoorden ongeldig [lezen]
  • De Palestijnse Autoriteit heeft de Vredesakkoorden van Oslo verbroken; door Likoed Nederland [lezen]
  • De tweestatenoplossing is al een tijdje dood, laten we ze nu ook in alle vrede begraven door Dan Calic [meer]
  • Geen vrede met Palestijnen is voor Israël altijd beter dan een slechte vrede [meer]
  • De ‘bijna-erkenning’ van de Israëlische staat door de PLO in 1993 [meer]
  • Palestijnse comedia del arte: PA dreigt vroegere vredesakkoorden te verbreken… waaraan het zich nooit heeft gehouden [meer]
  • Vrede enkel mogelijk nà erkenning van bestaansrecht van de Joodse staat [meer]
  • Hebben wij Yitzhak Rabin’s visie uit het oog verloren? [meer]
  • Arabische moordzucht in de West Bank is het echte obstakel voor vrede door Yaniv Blumenfeld [meer]
  • Geen soevereine Palestijnse staat maar directe annexatie van de Westbank [meer]