Waarom het gros van de massamedia niet eerlijk kunnen berichten over Israël [Barry Rubin]

bethemedia

Onderliggende enige andere factor betreffende de attitudes tegenover Israël in het Media-University-Government / MUG (media-universiteit-regering) complex, is het programmatische en ideologische probleem met betrekking tot het eerlijk begrijpen en verklaren van het gedrag van Israël.

Om waarheidsgetrouw te berichten zou het vereist zijn om de volgende twee paragrafen te begrijpen en te communiceren:

♦ De meeste Israëliërs geloven dat, op basis van hun ervaringen tijdens het Oslo tijdperk en met het ‘vredesproces’ in het algemeen in de jaren 1990, dat de Palestijnse leiders geen vrede kunnen en ook niet zullen maken, en dat de meeste Arabieren en moslims nog steeds Israël willen vernietigen. Als gevolg daarvan, leggen ze uit, hebben Israëlische concessies in het verleden de situatie van Israël nog erger gemaakt; risico’s genomen om te laten zien dat Israël vrede wil, hebben nog geen bijstaanders kunnen overtuigen; terugtrekkingen uit grondgebied hebben er enkel toe geleid dat het grondgebied gebruikt wordt om aanvallen op Israël te lanceren.

♦ In het rechtvaardigen van hun houding, noemen de Israëliërs het extremisme van Iran; de opgang van Hamas en Hezbollah; het groeiende radicalisme en de islamistische invloed in de Egyptische revolutie en andere dergelijke factoren. Bovendien, maken ze zich zorgen dat het beleid van de regering Obama het beleid van Israël ondermijnt en het groeiend extremisme in de regio mogelijk maakt. Dit is een heersende visie over het politieke spectrum.

Ik had ervoor kunnen kiezen om extra punten te verdienen, maar dit toont de belangrijkste factoren. Sinds het Israëlische argument zo overtuigend is en ondersteund wordt door de feiten en de waarneembare realiteit, zou het gevaarlijk overtuigend kunnen zijn voor diegenen die deze daadwerkelijk te horen krijgen.

In plaats daarvan moeten de ‘muggers’ van de MUG het volgende benadrukken:

♦ Vrede zou gemakkelijk en snel verkregen worden als het beleid van Israël niet zou dwarsliggen.

♦ De nederzettingen en niet de Arabisch/islamitische posities zijn de factor die vrede voorkomen, hoewel zou kunnen benadrukt worden dat, indien de Palestijnen vrede zouden sluiten, alle nederzettingen op hun grondgebied zouden worden verwijderd.

♦ Als Israël maar eens een andere regering had, dan zou het vredesproces wel sneller opschieten.

♦ Obama en zijn aanhangers willen Israël redden ondanks zichzelf en zij, en niet Israël ’s eigen leiders, weten wat het beste is voor het land.

♦ Israëliërs “weten” dat Obama gelijk heeft en dat is waarom opiniepeilingen, verklaringen en bewijzen van het tegendeel worden onderdrukt of weggesponnen. Amerikaanse Joden kunnen een anti-Israël beleid ondersteunen in de overtuiging dat ze echt voor een ‘pro-Israël’ beleid zijn.

♦ Ze hebben enkel het demoniseren van de ‘andere’ vervangen door het romantiseren van de ‘andere.’ Onderschat nooit het belang van onwetendheid of onder zijn meer gewone vorm: gelovende dat andere mensen denken en handelen net als zijzelves. De ‘grote experts’ weten echt heel weinig over de problemen. (Ik zou u een lange en leuke lijst kunnen geven op dat punt.)

♦ Het is veel aangenamer te geloven dat men het conflict kan laten verdwijnen, de haat geblust. Als het allemaal onze schuld is kunnen we dat gemakkelijk oplossen.

(Niet eerder heb ik dit die geschreven dat dit opduikt als een geweldig voorbeeld van het genre! Het is allemaal de schuld van Israël, Netanjahoe heeft nooit getoond dat hij vrede wilde, bla, bla, bla.)

Barry RubinOf, in het kort, “Waarom haten ze ons?” Omdat we ons zo slecht gedragen, maar we kunnen dat herstellen door ons goed te gedragen.

Bijgevolg is de systematische verkeerde voorstelling van zaken niet omdat deze mensen gemeen zijn of dat ze een hekel hebben aan Israël als zodanig (nou ja, eigenlijk wel veel academici, maar relatief weinig journalisten of ambtenaren doen dat), maar omdat hun wereldbeeld en politieke lijn – met inbegrip van 100 procent steun voor Obama – zulks vereist.

Tevens vereist hun systematische opvatting dat het revolutionaire islamisme geen echte bedreiging is, maar slechts een marginale beweging van mensen die de Islam verkeerd begrijpen en het willen kapen. Ook hun systematische opvatting dat om bepaalde volkeren af te schilderen als hardlijners, onverzettelijk, ‘irrationeel’ enz., een vorm van racisme en islamofobie is.

Ik ontvang voortdurend brieven van Iraniërs, Turken, Libanezen, Egyptenaren en Syriërs over hun wanhoop bij het verlies van hun land, onderdrukt, of het zien van zoveel bloedvergieten in hun strijd voor democratie om te voorkomen dat ze verpletterd zouden worden door islamistische of radicale nationalistische dictaturen.

Oprecht gematigde moslims in het Westen hebben soortgelijke klachten en ervaringen. Een zaak die veel typeert is die van een moedige man die wordt gemeden door de politici, vrijwel uitgesloten werd uit de twee moskeeën van zijn kleine stad, en zien dat diegenen die hem bedreigen worden geprezen in de media en gefêteerd door lokale politici.

Deze mensen vertonen vaak dezelfde symptomen. Ze worden depressief, vaak bijna in tranen, diep gefrustreerd en verbijsterd. Wat maakt hun lot nog bitterder is het gebrek aan sympathie voor de westerse MUG die hun vijanden (en al de onze) tegelijkertijd ophemelen. Ook zij zijn het slachtoffer van hetzelfde syndroom waaraan Israël lijdt.

Eén van de ergste dingen voor iemand in het leven is om wakker te worden en te ontdekken dat hij het kwade steunt. Inderdaad, niet alleen een kwaad in abstracte zin, maar krachten en ideeën die zijn eigen vrijheid en geluk bedreigen. Veel mensen in het Westen zijn al wakker geworden, maar veel meer zouden dat nog moeten worden.

door Barry Rubin
mediabias4

Hoeveel vertrouwen heeft u nog in uw locale media en berichtgeving over het conflict tussen Israël en de Palestijnen, indien u zou weten hoe een belangrijk deel van die ‘berichten’ tot stand komt? Op het plaatje: “Een Palestijn in de Westbank gooit een steen naar de Israëlische bezetters.” Wat klopt er niet in dit beeld? [bron]


Bronnen:

  1. Pajamas Media (PJM):
    ♦ Why Most of the Mass Media Can’t Report Honestly on Israel—or Other Middle East Issues; door Barry Rubin [lezen]