Tien basis punten die de wettelijke rechten samenvatten van Israël in Judea en Samaria

In tegenstelling tot de verklaringen van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry, heeft Israël wel degelijk het internationaal recht aan zijn kant wat betreft de betwiste gebieden in Judea en Samaria, ook bekend als de West Bank of de Westelijke Jordaanoever. De volgende tien basis punten, zoals die werden gepubliceerd op de blog van ambassadeur Alan Baker, sommen de legale wettelijke rechten op van Israël op de Westbank gebieden.

Ambassadeur Alan Baker, een toonaangevend internationaal deskundige inzake rechten, diende als Legal Counsel en plaatsvervangend directeur-generaal van het Ministerie van Buitenlandse Zaken van Israël. Hij was ambassadeur voor Israël aan Canada en is momenteel de directeur van het Instituut voor Hedendaagse Kwesties in het Jerusalem Center for Public Affairs (JCPA) en het hoofd van de internationale actieve afdeling van het Legal Forum for Israel.

Ten Basic points summarizing Israel’s rights in Judea and Samaria

door Ambassadeur Alan Baker

1. Totdat Israël de controle nam over het gebied in 1967, werden de Regels voor Oorlogsvoering van Den Haag uit 1907 en de Vierde Conventie van Genève (1949) niet als van toepassing beschouwd op het gebied op de Westelijke Jordaanoever (Judea en Samaria), aangezien het Koninkrijk Jordanië, voorafgaand aan 1967, nooit de voorafgaande juridische soeverein was en het in ieder geval sindsdien (31 juli 1988) verzaakt heeft aan elke vordering tot soevereine rechten ten opzichte van het grondgebied.

israelMap052. Israël, als de bestuurlijke macht in afwachting van een door onderhandelingen bereikt definitief lot van het grondgebied, koos er desondanks voor om de humanitaire bepalingen van de Conventie van Genève en andere normen van het internationaal humanitair recht te implementeren, om de fundamentele dagelijkse rechten van de lokale bevolking te waarborgen evenals de eigen rechten van Israël om zijn troepen te beschermen en om die delen van het land te benutten die niet vielen onder plaatselijk prive-eigendom.

3. Artikel 49 van de Vierde Conventie van Genève, die een massale overdracht van de bevolking verbood zoals die werd uitgevoerd door Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog, was noch relevant noch werd ooit bedoeld om van toepassing te zijn op de Israëliërs die ervoor kozen om te wonen in Judea en Samaria.

4. Dienovereenkomstig, hebben de eisen van de Verenigde Naties, van de Europese hoofdsteden, organisaties en individuen met name dat de Israëlische nederzettingen in strijd zijn met het internationaal recht, aldus geen enkele wettelijke basis.

5. Ook de vaak gebruikte term ‘bezette Palestijnse gebieden’ is volkomen onjuist en onwaar. De gebieden zijn niet bezet noch Palestijns. Geen enkel rechtsinstrument heeft ooit bepaald dat de Palestijnen soevereiniteit bezitten of dat de gebieden tot hen behoren.

6. De gebieden van Judea en Samaria blijven het voorwerp van dispuut tussen Israël en de Palestijnen, en is enkel afhankelijk van de uitkomst van de definitieve status onderhandelingen tussen hen.

7. De rechtmatigheid van de aanwezigheid van de gemeenschappen van Israël in het gebied komt voort uit de historische, inheemse en wettelijke rechten van het Joodse volk om zich te vestigen in het gebied, verleend op grond van geldige en bindende internationale rechtsinstrumenten die erkend en aanvaard werden door de internationale gemeenschap. Deze rechten kunnen niet worden ontkend of in vraag worden gesteld.

8. Het Palestijnse leiderschap, volgens het nog steeds geldende Interim Akkoord (Oslo 2) uit 1995, zijn overeengekomen en hebben aanvaard Israëls voortdurende aanwezigheid in Judea en Samaria in afwachting van de uitkomst van de definitieve status onderhandelingen, zonder enige beperking aan beide kanten met betrekking tot planning, afbakenen of de bouw van huizen en gemeenschappen. Vandaar, dat de bewering dat Israël’s aanwezigheid in het gebied illegaal zou zijn, helemaal geen basis heeft.

9. De Palestijnse leiders verbonden er zich in de Oslo Akkoorden [Oslo I en Oslo II] ertoe om alle openstaande kwesties, zoals grenzen, nederzettingen, veiligheid, Jeruzalem en vluchtelingen, te beslechten enkel via onderhandelingen en niet door eenzijdige maatregelen. De Palestijnse oproep tot een bevriezing van de [bouw in] nederzettingen als voorwaarde voor de terugkeer naar onderhandelingen is een schending van de afspraken.

10. Elke poging, via de Verenigde Naties of anderszins, om de status van het gebied eenzijdig te wijzigen, zou de Palestijnse toezeggingen schenden die werden vastgelegd in de Oslo Akkoorden en doen afbreuk aan de integriteit en de blijvende geldigheid van de verschillende overeenkomsten met Israël, waardoor een situatie wordt gecreërd tot een mogelijke wederkerige eenzijdige actie door Israël.


Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Bronnen:

  1. Arutz Sheva:
    ♦ Ten Basic Points: Israel’s Rights to Judea and Samaria – In contrast to John Kerry’s remarks, Israel has legitimate legal rights to Judea and Samaria; door Amb. Alan Baker [lezen]
  2. Ambassador Alan Baker Blog:
    ♦ Ten Basic points summarizing Israel’s rights in Judea and Samaria [lezen]

Gerelateerd op Brabosh.com:

  • Internationaal jurist Dr. Alan Baker: ‘Joden mogen zich vestigen op de West Bank’; door Israel Today [lezen]
  • Dr. Manfred Gerstenfeld interviewt ambassadeur Alan Baker – De vuile legale handen van de Europese Unie [lezen]
  • Het is tijd om opnieuw het pad naar vrede met de Palestijnse Arabieren te herzien; door James Lunney [lezen]
  • 1000 juristen zenden brief aan EU: 1967 lijnen bestaan niet; nederzettingen zijn niet illegaal [lezen]
  • Juristen zijn formeel: Israëlische nederzettingen op de Westbank zijn volkomen legaal; door Likoed.nl [lezen]
  • Volgens internationaal recht zijn Joodse nederzettingen in Judea & Samaria legaal en gewettigd [lezen]
  • Dubieuze status van nederzettingen andermaal onderwerp van internationale controversie [lezen]
  • Geef de vrede een kans – De ‘vergeten’ Conferentie van San Remo, 25 april 1920 +video [lezen]
  • San Remo 25 april 1920: de legale rechten van het Joodse volk op Israël +video [lezen]
  • In 1920 werden in San Remo de grenzen van de Joodse staat wettelijk vastgelegd [lezen]
  • 90ste verjaardag van de San Remo Conferentie [lezen]
  • Joodse staat werd op 25 april 1920 geboren in San Remo met de steun van 51 landen [lezen]

Een gedachte over “Tien basis punten die de wettelijke rechten samenvatten van Israël in Judea en Samaria

  1. Probleem is dat de meesten van al die “experten van die beroemde ”Internationle gemeenschap deze vastgelegde & ondertekende punten nooit gelezen hebben of erger nog, niet kunnen lezen!

    Vraag is dan waarom de “leiders van die “Internationale gemeenschap, die hopelijk deze punten wèl kennen en wèl kunnen lezen dan toch stééds maar wéér blijven doordrammen?

    Antwoord is natuurlijk dat de eerste groep, zijnde het stemvee, de politieke carriere, zijnde geld & macht, van de tweede groep carriere politici bepaald.

    Wanneer het om geld & macht gaat dan zijn wetten veranderbaar, handtekeningen regelbaar, opinie wendbaar & politici onschendbaar.

    Like

Reacties zijn gesloten.