Abbas’ uitspraak over de Nakba in de VN is in tegenspraak met zijn eigen vluchtelingenverhaal

nakba1948Manifestatie in mei aan de vooravond van Nakba 2013:
“NAKBA??? Israël zal niet rouwen om jullie mislukte poging om ons uit te moorden in 1948.”

President van de Palestijnse Autoriteit, tevens ook chef van Al Fatah en van de PLO, Mahmoud Abbas sprak op 26 september 2013 de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties toe en beweerde toen het volgende over de Nakba (de vlucht van de Arabieren uit Palestina/Israël tussen 1947 en 1949):

Ik ben persoonlijk één van de slachtoffers van de Nakba [of ‘de katastrofe’ genoemd, het Palestijnse eufemisme voor de stichting van Israël], onder de honderdduizenden van mijn volk die werden verdreven in 1948 weg van onze mooie wereld en in ballingschap gedwongen.”
[Origineel: “I am personally one of the victims of the Nakba, among the hundreds of thousands of my people uprooted in 1948 from our beautiful world and thrown into exile.”]

Echter, in het Arabisch in een interview van 1 januari 2013 op de Palestijnse staatstelevisie, luidt zijn “vluchtelingenverhaal” wel enigszins anders en krijgt hierdoor wel een heel andere dimensie:

Het [Arabische] Bevrijdings Leger (ALA) trok zich terug uit de stad [Safed in 1948], dat aanleiding gaf dat de [Arabische] mensen begonnen te emigreren. In Safed, net zoals in Hebron, waren de mensen bang dat de Joden wraak zouden willen nemen voor de [Arabische] massacre [van de Joden] in 1929. De massacre van 1929 was het ergste in Safed en Hebron [Opmerking: 65 Joden werden vermoord in Hebron, 18 in Safed.] Laat ons de drie mensen vernoemen van deze steden die werden geëxecuteerd [op laste van een Britse Rechtbank voor “brutale moorden”]:  Ataa Al-Zir, [Muhammad] Jamjoum en Fuad Hijazi. Hijazi van Safed en de andere twee van Hebron. Het volk [van Safed in 1948] werd bevangen door angst, en dat zorgde ervoor dat de mensen in wanorde de stad verlieten.”

Interview met Abbas van 1 januari 2013:
“Arabieren van Safed ‘emigreerden’ in 1948 uit eigen beweging en werden vluchtelingen

Eenzelfde teneur ook bij een inwoner van Qalandiya in een interview met de Palestijnse staatstelevisie dat werd uitgezonden op 15 mei 2013:

PA TV reporter: “Hoe heeft u [uw dorp] Bir Ma’in verlaten? Heeft u de Nakba ervaren?

Bewoner van het Qalandiya vluchtelingekamp op de West Bank: “Ja, toen ik vertrok was ik 20 jaar oud. Wij verlieten, ik bedoel, diegene die ons dwong om weg te gaan was het Jordaanse leger, omdat ze naar de gevechten zouden gaan en wij verslagen zouden worden. Ze zeiden ons: ‘Vertrek. Over 2 uren zullen wij het hier bevrijd hebben en dan kan u terugkeren.’ Wij vertrokken met enkel onze kleren aan, we namen niks anders mee omdat we dachten dat we binnen 2 uren zouden terugkeren. Waarom zouden we dan iets meenemen? Wij wachten tot op vandaag voor die 2 uren.

Interview met vluchteling van 15 mei 2013

Die verklaring van Abbas dat de Arabieren uit eigen beweging wegtrokken is belangrijk. Het officiële beleid van de Palestijnse Autoriteit is om de Arabische verantwoordelijkheid te ontkennen voor de Palestijnse vluchtelingen en tegelijk de bewering blijven volhouden en tot in den treure blijven herhalen dat het Israël is dat al de Arabieren die Israël hebben verlaten door Israël daartoe werden gedwongen.

De eis van de Palestijnse Autoriteit is dat in een uiteindelijk vredesakkoord, Israël al die vluchtelingen samen met al hun nakomelingen [volgens de UNRWA bijna vijf miljoen vluchtelingen ipv de oorspronkelijke ca. 500.000 in 1949] moet terugnemen. Die eis is voor Israël één van de grootste obstakels dat een definitief vredesakkoord in de weg staat.

Over het verschil tussen politiek geïnspireerde retoriek en realiteit: Dat wat Abbas openlijk in de Verenigde Naties verkondigde op 26 september 2013 is dus niet de waarheid maar het officiële beleid van de Palestijnse Autoriteit. Het verhaaltje van Arabieren die uit Safed door Israël in ballingschap werden gegooid is dus een fabel en spreekt zijn uitspraken op de Palestijnse staatstelevisie (en die van andere Palestijnen/vluchtelingen) over de hele lijn tegen.

De Mythe van de Nakba
Over de zogeheten ‘Naqba’ (‘catastrofe’), namelijk dat de stichting van de Joodse staat vergezeld zou zijn gegaan door een etnische zuivering en ontrechting van de Palestijnen door de Israëli’s en dat die gepland zou zijn geweest, doen nog steeds heel wat mythische verhalen de ronde. Wilt u echt weten hoe de vork in de steel zit omtrent het Midden-Oostenconflict? Leer Arabish! Dan krijgt u misschien eindelijk een stukje van de waarheid te horen.

Enorme aantallen Palestijnse Arabieren werden door hun eigen leiders en door Arabische strijdkrachten uit hun huizen verdreven, deels uit militaire overwegingen, deels om te voorkomen dat zij burgers van de Joodse staat in wording zouden worden. Anderen pakten hun biezen en hoopten dat de Arabische legers de kersverse Joodse staat snel zouden verpletterd hebben zodat zij konden terugkeren naar het Britse Mandaat Palestina – maar dan wel liefst een staat zonder Joden…

Vele biografieën die over de leider van de Palestijnse Autoriteit Mahmoud Abbas werden gepubliceerd, vermelden dat hij en zijn familie ‘vluchtelingen’ werden als gevolg van de Onafhankelijkheidsoorlog van 1948. Zo bijvoorbeeld een profielschets van de BBC over Abbas, die werd opgemaakt toen hij Yasser Arafat opvolgde en die tot aan zijn dood in 2005 de leider was van de PLO: “In het licht van zijn oorsprong in Safed in Galilea – in de streek die thans Noord-Israël wordt genoemd – heeft hij zijn uitgesproken mening gevormd omtrent het recht van de Palestijnen op terugkeer [naar hun land van oorsprong].”

Answers.com vermeld: “Als gevolg van de Arabisch-Israëlische oorlog van 1948 werd hij vluchteling.” Artikels op Wikipedia brengen eenzelfde variant op het verhaal en wekken de indruk dat de familie van Abbas werd uitgedreven en aldus thuisloos werd. Echter, voor eigen volk vertelt de chef van Al Fatah, Mahmoud Abbas, altijd een ander verhaal dat heel wat dichter tegen de waarheid aanleunt, met name dat de Arabieren, met inbegrip van hemzelf en zijn familie, in 1948 het dorpje Tzfat (Safed) in Galilea ontvluchtten, niet omdat ze werden verdreven door de Joden maar volledig uit vrije wil wegtrokken.

Abbas: wij verlieten Galilea uit vrije wil
Een ouder interview van 6 juli 2009 op de Palestijnse staatstelevisie bevestigt de interviews hierboven. Mahmoud Abbas gaf daarin toe dat zijn familie niet werd uitgezet of uit Safed werd verdreven, maar eerder uit schrik wegtrok omdat zij vreesden dat de Joden wraak zouden nemen voor de slachting van 20 Joden in zijn dorp tijdens Arabische pogroms die daar 19 jaar eerder hadden plaatsgevonden.

In de woorden van Abbas:

“Ik ben onder diegenen die werden geboren in het dorp Tzfat (Safed). Wij waren een bemiddelde familie. Ik volgde les aan de basisschool en toen kwam de naqba [een calamiteit, want in feite de stichting van de Staat Israël]. Tijdens de nacht vluchten we te voet vanuit Tzfat naar de Jordaanrivier, waar we een maand bleven. Daarna reisden we door naar Damaskus, later naar verwanten in Jordanië, en daarna vestigden we ons in Damaskus. Mijn vader had geld en gaf het systematisch uit. Na een jaar was het geld op en begonnen we te werken.

De basimotieven van de mensen brachten hen ertoe uit schrik voor hun leven met hun hebben en houden weg te vluchten. Deze [motieven] waren erg belangrijk, omdat ze bevreesd als ze waren voor het geweld van de Zionistische terroristische organisaties – en meer in het bijzonder dan onder ons die afkomstig waren uit Tzfat, die meenden dat er een oude wens leefde om de opstand van 1929 te wreken die nog sterk voortleefde in het geheugen van onze families en onze ouders.”

Met die zogeheten ‘opstand’ verwees Abbas naar een reeks gewelddadige aanvallen op Joodse dorpen in de zomer van 1929. Bijna 70 Joden werden in hun huizen afgeslacht in Hebron, 20 in Tzfat, 17 in Jeruzalem en vele andere Joden werden vermoord in Motza, Kfar Uriah en Tel Aviv.

Mahmoud Abbas vervolgde zijn verhaal:

“De herinnering aan die slachting, maakte [onze familie] duidelijk dat de militaire balans was gewijzigd [in het voordeel van de Joden] en dat er niet langer een militaire macht in die zin was overgebleven. Er bleven nog enkel jonge mensen over die de strijd voortzetten en er was een begin van strijd geweest. Zij realiseerden zich dat de balans om de macht in elkaar was gestort en dus besloten ze om te vertrekken. De hele stad werd op basis van dit idee verlaten – alsmede de gedachte om hun eigendom en zichzelf te redden”

Terug naar de heimat… in Damaskus
Hierbij moet opgemerkt worden dat de Abbas familie terugkeerde naar de Syrische hoofdstad Damaskus, die naar alle waarschijnlijkheid de plaats was waar zijn familie 90 jaar eerder oorspronkelijk vandaan kwam.

Joan Peters, schrijft in haar wetenschappelijk werk, de internationale bestseller uit 1984 “From Time Immemorial”, over de Arabische bevolking van Israël in 1860 dat “Algerijnse stammen massaal wegtrokken uit Damakus naar Safed (Tzfat).” Zij noteerde dat de moslims in die stad overwegend afstammelingen waren van Moorse kolonisten en van Koerden – en voerde in haar studie nog meer bewijzen aan die de zogenaamde ‘eeuwenoude’ aanspraken van de Arabieren op het Land van Israël overtuigend weerlegden.


Bronnen:

  1. Palestinian Media Watch (PMW):
    ♦ Abbas’ UN speech contradicts his “refugee” history; door Itamar Marcus and Nan Jacques Zilberdik [lezen]
  2. The Times of Israel:
    ♦ Full text of Mahmoud Abbas’s speech to the UN General Assembly – ‘I am confident that the Israeli people want peace,’ PA president declares in NY, while urging the world to put an end to settlement construction [lezen]

Gerelateerd op Brabosh.com:

  • Mahmoud Abbas over de Naqba: ‘Wij verlieten ons dorp in 1948 uit vrije wil’ [lezen]
  • Het ware verhaal van de NAKBA, de vlucht van de Arabieren uit Palestina 1947-1949 – deel 1 [lezen]
  • Het ware verhaal van de NAKBA, de vlucht van de Arabieren uit Palestina 1947-1949 – deel 2 [lezen]
  • Waarheid en mythe over de Naqba, de vlucht van de Arabieren uit Palestina [lezen]
  • Joodse en Arabische vluchtelingen: het verschil tussen retoriek en realiteit [lezen]

Een gedachte over “Abbas’ uitspraak over de Nakba in de VN is in tegenspraak met zijn eigen vluchtelingenverhaal

  1. Hetzelfde artikel zou Ik ook graag in de MSM tegen komen maar dan zou naar Ik aanneem niet door de Gutmenschen cencuur komen

    Like

Reacties zijn gesloten.