Het is tijd om opnieuw het pad naar vrede met de Palestijnse Arabieren te herzien [James Lunney]

conference2

Deze afgelopen week maakte ik deel uit van een internationale delegatie van parlementariërs uit meer dan 20 landen, die elkaar ontmoeten in Jeruzalem voor een conferentie van International Israel Allies. Dagen van dialoog, werden aangevuld met briefings en discussies en door een blik uit eerste hand te werpen op de situatie in de industriële zones van Judea en Samaria, of de ‘West Bank’ zoals sommigen die gebieden liever noemen.

Op 23 september hebben we een rapport uitgebracht met als onderwerp de verkeerd begrepen en contraproductieve regelgeving die wordt opgedrongen door de Europese Commissie om de samenwerking te beperken, de financiering of het partnerschap met om het even welk Israëlisch agentschap of instelling die gesitueerd is voorbij de pre-’67 staakt-het-vuren lijn. Deze stap van de Commissie werd veroordeeld door de Europarlementariërs en Europese parlementariërs onder ons, zoals die werd gepromoot zonder voorafgaand debat of toestemming van het EU-parlement.

Omdat er al veel gezegd is over dit onderwerp, zal ik mij beperken tot slechts drie van de vele overtuigende argumenten tegen dergelijke maatregelen.

Ten eerste werden de wapenstilstand lijnen van ’67 nooit bedoeld om de nationale grenzen te bepalen, dat werd overgelaten om te worden uitgewerkt door middel van onderhandelingen. De Commissie plaatst zichzelf hiermede in de positie om vooraf de uitkomst van die onderhandelingen te bepalen ten koste van Israël.

Ten tweede heeft de EU geen dergelijke maatregelen getroffen tegen andere naties die betrokken zijn bij territoriale geschillen (Westelijke Sahara, Kasjmir), zelfs wanneer het om eigen lidstaten gaat (Cyprus).

conferenceDe conferentie van christen wetgevers uit 20 landen maakt deel uit van het jaarlijkse Feest van de Tabernakels (Soekot), het grootste toeristische evenement in Israël dat jaarlijks meer dan 5.000 christen pelgrims aantrekt afkomstig uit meer dan 100 landen [bron]

Ten derde stelt een van de industriële zones, Barkan nabij Ariel, alleen al ongeveer 7000 mensen te werk, waarvan ongeveer de helft Palestijnen zijn die belasting betalen aan de Palestijnse Autoriteit en dezelfde lonen en uitkeringen krijgen als hun Israëlische collega’s, zoals voorgeschreven door het Israëlische recht. Dat is twee tot drie keer het loon dat ze elders in de betwiste gebieden kunnen verhopen.

Als de EU-initiatieven effectief waren, zou het de mensen waarvan wordt verondersteld dat ze die helpen, het meeste benadelen. Inderdaad, het is in het samenwerken dat relaties van wederzijds respect, samenwerking, vriendschap en vertrouwen worden gesmeed. Deze dynamiek is iets dat een echt vredesproces stimuleert en echte vredespartners moeten op dat elan blijven doorgaan.

Sinds onze verklaring hebben twee andere prominente stemmen, niemand minder dan die van de voormalige Spaanse premier Jose Maria Aznar en voormalig eerste minister van Noord-Ierland David Trimble, zich uitgesproken tegen het onevenwichtige EU-initiatief.

In de afgelopen jaren hebben deskundigen in het internationaal recht, zoals Dr. Jacques Gauthier (Canada), opnieuw de aanleidingen onderzocht (groene lijn) die achter het initiatief sluimeren van de EU en de grenzen kwestie.

Gauthier onderzocht 20 jaar lang de soevereiniteit over de Oude Stad van Jeruzalem door de lens van het internationaal recht; zijn werk, (1200 pagina’s, 3200 voetnoten en verwijzingen en een gewicht van 10 kilogram), samen met de werken van Dore Gold en Alan Baker (Israël) en Eugene Rostow (USA) tonen overtuigend aan dat de grenzen kwestie werd bepaald in 1920 door de Principal Allied Powers op 24 en 25 april in San Remo, Italië.

Die beslissing, die door de Volkerenbond werd bevestigd in augustus 1922 en gesteund door het VN-Handvest in 1945, is de basis voor grenzen, niét de ’67 staakt-het-vuren lijn. Hun werk geeft ons een kans om opnieuw te onderzoeken waar het internationale vredesproces de mist is ingegaan.

Na 65 jaren van het proberen om een vierkante pen in een rond gat te hameren, is misschien de tijd gekomen om de haalbaarheid van een ‘tweestatenoplossing’ te herzien. Kijkend naar de verschrikkelijke humanitaire crisis en het bloedvergieten in Syrië, de onzekere toekomst in Egypte, het mislukte experiment van de eenzijdige Israëlische terugtrekking uit Gaza in het streven naar vrede, is het nog steeds mogelijk om te geloven dat het creëren van een andere Arabische staat, dit binnen de grenzen die werden beloofd aan Israël, enig vooruitzicht biedt op een langdurige vrede?

Israël heeft bewezen dat het kan in vrede kan wonen met de Arabieren: 65 jaar Joodse staat met 1,5 miljoen Israëlisch-Arabische burgers die bewegingsvrijheid genieten, stemrecht en vertegenwoordiging in de Knesset en in de rechtbanken, wonen naast de Joodse burgers.

Het is tijd voor de Palestijnse Autoriteit te tonen dat het naast de Joodse buren in vrede kan leven. Een goede plek om te beginnen zou voor de PA zijn om alle ophitsing tot haat tegen Israëliërs in de media te stoppen: de gedrukte pers, radio en televisie, in de scholen: gedichten, toneelstukken en polemiek die Joden demoniseren, verheerlijken van zelfmoordaanslagers als helden, vrijgelaten moordenaars als rolmodel en het noemen van sportevenementen en ploegen naar moordenaars.

Canada heeft maatregelen genomen om erover te waken dat onze bijdragen aan de PA gericht zijn op positieve programma’s. Onze onlangs onderhandelde 50 miljoen dollars bestemd voor de bouw van infrastructuren voor een potentiële PA staat, moet worden gekoppeld aan aantoonbare resultaten in het afwijzen van het demoniseren van zijn vredespartner.

Ik zal zelf een oproep lanceren aan mijn eigen regering om zo veel te eisen als mogelijk is. De PA miste een goede kans om de moord op twee Israëlische soldaten te veroordelen die deze week werden gepleegd door Palestijnen, terwijl het ene slachtoffer op wacht stond bij een problematische plek in Hebron en de andere naar zijn dood werd gelokt door een Palestijn waarmee hij bevriend was geraakt.

Het stilzwijgen van de PA is onaanvaardbaar. In minder dan zeven jaar zal het 100 jaar geleden dat de juridische fundamenten van een gereconstitueerd Joods thuisland werden vastgelegd door middel van het internationale recht. Het is tijd om een reality check te nemen op de weg naar vrede. De tijd is kort en de inzet is hoog.

door James Lunney

The author has served 12 years as a member of the Canadian Parliament; he is past chairman of the Canada-Israel Interparliamentary Group and past vice chairman of the Canada- EU Parliamentary Association.

israel-allies


Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Bronnen:

  1. The Jerusalem Post:
    ♦ Time to reexamine the path to peace; door James Lunney [lezen]
  2. European Jewish Press (EJP):
    Israel Allies Parliamentarians Speak Against EU Ban – Christian lawmakers from 20 countries discuss measures ‘to fight anti-Israel campaign spearheaded by the EU’; door Maud Swinnen [lezen]

Een gedachte over “Het is tijd om opnieuw het pad naar vrede met de Palestijnse Arabieren te herzien [James Lunney]

  1. ” terwijl het ene slachtoffer op wacht stond bij een problematische plek in Hebron en de andere naar zijn dood werd gelokt door een Palestijn waarmee hij bevriend was geraakt.”

    Deze zin geeft aan waar het om gaat: Vertrouw nooit een Arabier ! Dat heb ik zelf in Nederland tot in den treure moeten ervaren. Ze lachen met je, ze eten met je enz. . Allemaal heel gezellig, maar als het er op aankomt krijg je een mes in je rug.

    En die 1.7 miljoen Arabieren die in Israël leven? Ik ben bang dat het een paard van Troje is waarmee Israël zich in de toekomst nog behoorlijk mee in de vingers zal snijden.

    Like

Reacties zijn gesloten.