Europa zou zoiets nooit accepteren, waarom zou Israël dat dan wel moeten? [Ben-Dror Yemini]

ngoObsessieve disproportionele fixatie voor alles wat Israël doet, domineert de wereldagenda

Een van de belangrijkste conclusies van mensenrechtenorganisaties is dat, met betrekking tot democratisch gedrag, Israël de normen moet overnemen zoals die in democratische landen worden geaccepteerd. Dat is een gerechtvaardigde eis.

Zelfs in de veronderstelling dat de normen niet uniform zijn, is er een brede gemeenschappelijke noemer. Die omvat tevens de vrijheid van meningsuiting, de rechtsstaat, de vrijheid van vereniging, enz. De gemeenschappelijke noemer is inclusief Israël. Met betrekking tot de relaties tussen staten, moet de toepassing universeel zijn. Geen dubbele standaarden, eerder gemeenschappelijke normen.

Neem, bijvoorbeeld, de NGO die zich inzet voor de rechten van vluchtelingen die gedeporteerd werden uit Tsjechië of Polen onder omstandigheden met inbegrip van de totale confiscatie van eigendommen die door de vluchtelingen werden achtergelaten en beschouwd worden als oorlogsmisdaden. Dit gebeurde aan het einde van de Tweede Wereldoorlog en daarna.

Hier en daar werden organisaties opgericht om zich te ontfermen over de rechten van de vluchtelingen, zoals de Federatie van Bannelingen (BDV). Vrijheid van meningsuiting en vereniging geven deze instanties hun mandaat. Degenen die werden gedeporteerd voelen zich als slachtoffers. Ze denken dat hen onrecht werd aangedaan. Zij eisen om dit onrecht te corrigeren.

De vraag is niet of ze gelijk hebben. We kunnen daarover twisten. De vraag is of andere landen zoals Frankrijk en Engeland, of internationale organisaties zoals bijvoorbeeld de Europese Unie, die mensenrechtenorganisaties zouden moeten/mogen financieren die zogenaamd optreden in naam van universele bezorgdheid om de mensenrechten en van vluchtelingen. En de grotere vraag luidt: Hebben soevereine landen het recht om politieke steun te monitoren die hen door buitenlandse overheden worden gegeven? In tegenstelling tot de mythen die soms worden opgeworpen bestaat hier geen enkel antwoord op.

Toen Saoedi-Arabië vroeg om geld te doneren om twee moskeeën te bouwen in Noorwegen, verduidelijkte de Noorse minister van Buitenlandse Zaken, Jonas Gahr Store, dat hij gelukkig zou zijn om de donatie te aanvaarden op voorwaarde dat Saoedi-Arabië de vrijheid van godsdienst instelt, waardoor ook de bouw van [christen] kerken mogelijk zou worden. In Frankrijk zijn er geen beperkingen op donaties voor de bouw van moskeeën, ondanks het feit dat de Franse wet buitenlandse overheidsdonaties verbiedt voor politieke activiteiten.

Wat nog belangrijker is, ook zonder wetgeving, is dat er geen land is dat buitenlandse donaties toelaat voor radicale politieke NGO’s die de oprichtingsethos van het land ondermijnen. Er is geen enkel land in Europa dat ervan droomt om die organisaties te financieren die zich in Duitsland zou inlaten met de rechten van vluchtelingen uit Midden-Europa. En natuurlijk is er ook geen enkel Europees land dat geld zou leveren aan een NGO in Tsjechië of Polen die het Duitse recht op terugkeer zou bevorderen (indien een dergelijke organisatie bestond).

Twee maten en twee gewichten

Dat zijn de regels in Europa. Dus waarom financieren de officiële overheidsinstellingen in Europa zwaar NGO’s die de destructieve fantasie promoten van het Palestijnse recht op terugkeer naar Israël? Waarom is er een Europees fortuin, volgens een rapport van NGO Monitor, achter een conferentie van een extreemlinkse Israëlische NGO die het ‘recht op terugkeer’ predikt?

Er is immers geen ‘recht op terugkeer’ voor de tienduizenden ballingen in Europa die werden gedeporteerd in de jaren 1940, en er is zeker geen financiering voor NGO’s die zich met deze kwestie inlaten. Het idee van terugkeer is in tegenspraak met de Europese Hof voor de Mensenrechten in de zaak van vluchtelingen van Cyprus en omtrent Duitsers die werden gedeporteerd uit Polen.

Dus waarom worden die principes die in Europa algemeen worden aanvaard praktisch en juridisch op zijn kop gezet als het gaat om het Midden-Oosten?

Het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken moet elk land dat hulp geeft informeren: Wij omarmen uw normen. Als jullie geen Europese vluchtelingen NGO’s financieren – doe het dan niet hier alsjeblieft en verberg het niet achter het twijfelachtige excuus van ‘mensenrechten.” En als jullie dit niet begrijpen op een diplomatieke manier, zoals aanvaard wordt tussen beschaafde landen, zullen we gedwongen worden om een wetgeving te maken die uw geaccepteerde normen tussen de Europese landen zullen omkeren naar onze normatieve normen.

De voorgestelde wet zal opmerken dat het niets anders is dan een praktische toepassing van hetgeen wordt geaccepteerd tussen democratische landen. En als er dingen veranderen in Europa, zullen wij die graag aanpassen aan de nieuwe realiteit.

Men zou er kunnen vanuit gaan dat dergelijke wetgeving zal resulteren in oproepen van het McCarthyisme, vervolging en “de vrijheid van vereniging beschadigen.” Maar die kreten zijn niets anders dan een festival van opruiing, leugens en dubbele standaarden. Omdat Israël niet degene is die zich moet verontschuldigen. Het zijn de Europese landen die Israël uitleg verschuldigd zijn. Als iemand aandringt om dit niet te [willen] begrijpen op een beleefde manier, heeft Israël het recht om te handelen op zijn eigen democratische wijze: wetgeving.

En nog iets: Als er in Europa een land zou zijn dat een NGO voor vluchtelingen in Polen zou financieren, die het recht op terugkeer van Duitse vluchtelingen zou steunen, zou de ambassadeur van dat land die de financiering regelde in minder dan 24 uren Polen moeten verlaten. Israël zal niemand verdrijven. Israël handelt met een enigszins bizarre tolerantie. Israël probeert rechtvaardiger te zijn dan de paus zelf. Maar bepaalde Europese landen hebben al de rode lijnen overschreden. Het is het recht van Israël om die lijnen opnieuw te hertekenen.

door Ben-Dror Yemini


Met dank aan Tiki S. voor de hint.

  1. The Times of Israel:
    ♦ Europe wouldn’t allow it, why should Israel?; door Ben-Dror Yemini [lezen]